Τσιαντής Κώστας - Μέσα ή έξω από το ευρώ; Ενωτικό μαζικό κίνημα για τη Νέα Ελλάδα στη βάση της διακήρυξης Θεοδωράκη

Μέσα ή έξω από το ευρώ; Ενωτικό μαζικό κίνημα για τη Νέα Ελλάδα στη βάση της διακήρυξης  Θεοδωράκη

Η κρίση που μαστίζει την πατρίδα και βιώνει καθημερινά ο λαός μας δεν έχει προηγούμενο. Και  οι εξελίξεις αναμένονται ακόμα πιο επώδυνες και καταστροφικές αν δεν αλλάξει ριζικά η πολιτική. Η κυβέρνηση, παρά την έκρηξη που σημειώνεται στον εργασιακό χώρο, παρά την διάλυση της κοινωνίας και την υπονόμευση της εθνικής κυριαρχίας με τους όρους δανεισμού που υπέγραψε[1],[2],[3] επιμένει στην πολιτική του Δ.Ν.Τ. Πολλοί επίσημοι μας καθησυχάζουν. Ωστόσο, κανένας σοβαρός οικονομολόγος δεν υποστηρίζει την επιτυχή  κατάληξη αυτής της πολιτικής.

Στις  8 Δεκεμβρίου 2010  ο διάσημος οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί, μιλώντας σε στελέχη από τον επιχειρηματικό και τραπεζικό χώρο στην Αθήνα, τόνισε ότι τα δύο  πιθανά σενάρια  για την Ελλάδα είναι πλέον είτε η ελεγχόμενη αναδιάρθρωση του χρέους της  είτε η έξοδος από την Ευρωζώνη, δηλαδή η  επιστροφή στη δραχμή[4].  Την επιστροφή στη δραχμή μας συστήνουν και σοβαροί έλληνες οικονομολόγοι, όπως ο καθηγητής Ανδρέας Αθηναίος (με σειρά εκπομπών που έχουν  παρουσιαστεί στο High TV), o καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου  Κώστας Λαπαβίτσας (σε συνέντευξή του στην Ελευθεροτυπία το Νοέμβριο)[5] καθώς και άλλοι[6], οι οποίοι στηρίζουν την ανάλυσή τους στη σύγχρονη χρηματιστηριακή συσσώρευση του κεφαλαίου και στην πολιτική των κλασματικών αποθεμάτων με την οποία οι τράπεζες παράγουν χρήμα από το τίποτα,  σπρώχνοντας κράτη και επιχειρήσεις στη χρεωκοπία και την ξένη εξάρτηση. Είναι αποκαλυπτική από την άποψη αυτή η «εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου»[7].

Την αντίθεσή τους όμως για επιστροφή στη δραχμή εκφράζουν άλλοι   οικονομολόγοι, οι οποίοι αποδίδουν την κρίση στο γεγονός ότι η Δύση, και πολύ περισσότερο η Ελλάδα, απέτυχε να ανταγωνιστεί την Ανατολή στο επίπεδο της πραγματικής οικονομίας. Έτσι σε πρόσφατο άρθρο του στο capital.gr o Ορέστης Θεόδωρος  ισχυρίζεται ότι  «η επιστροφή στη δραχμή θα έχει κόστος πολέμου...»[8]. Η ελληνική χρεοκοπία, τονίζει, είχε δρομολογηθεί μια με δυο δεκαετίες πριν από την είσοδό μας στο ευρώ στο βαθμό που δεν έγιναν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις:  «Δρομολογήθηκε όταν εμφανίστηκαν οι αναπτυσσόμενες χώρες με τα φτηνότερα εργατικά χέρια και εμείς αντί να αντιδράσουμε ορθολογικά αρχίσαμε να βουλώνουμε τρύπες με δανεικά...». Η παραπάνω τοποθέτηση είναι συνυφασμένη  με το πρόβλημα της αποβιομηχάνισης της χώρας, την οποία  επεσήμαινε σταθερά επί χρόνια ο καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο πανεπιστήμιο του Παρισιού Κώστας Βεργόπουλος, καταδείχνοντας τη στρεβλή καπιταλιστική συνθήκη που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα με στόχο την εκμετάλλευση και απομύζηση του εθνικού προϊόντος, καθώς και την ακύρωση κάθε αυτόνομης ανάπτυξης.

Την  αναζήτηση της λύσης εντός της ΕΕ υποδηλώνουν και οι 14 προτάσεις του νομπελίστα οικονομολόγου Χριστόφορου Πισαρίδη στην Καθημερινή[9],  τις οποίες συνυπογράφουν και οι καθηγητές  στις  Η.Π.Α Κώστας Αζαριάδης, και  Γιάννης Ιωαννίδης. Ως προϋπόθεση των  «ριζοσπαστικών αναπτυξιακών στρατηγικών» που προτείνουν τίθεται η λήψη μέτρων με τα οποία η κοινή γνώμη θα πεισθεί πως επίκειται σοβαρή πάταξη της διαφθοράς,  φυλακίζονται οι μεγάλοι σφετεριστές του δημοσίου χρήματος, γίνεται παραίτηση των πολιτικών από σκανδαλώδη προνόμια και  βελτιώνεται η εφιαλτική ανεπάρκεια του Δημοσίου.

Μπροστά στις αντιτιθέμενες ανωτέρω σχολές οικονομικής σκέψης  είναι προφανές ότι η απάντηση στο ερώτημα «μέσα ή έξω από το ευρώ» δεν είναι της μορφής «άσπρο-μαύρο» και, συνεπώς, το ερώτημα πρέπει να εξετασθεί στο ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, όπου οι οικονομικές προτάσεις συνεκτιμώνται μαζί με άλλους παράγοντες. Σήμερα η σχέση πολιτικής, οικονομίας και γεωστρατηγικής για τη χώρα μας είναι κρίσιμη και καθιστά το οικονομικό μας πρόβλημα ουσιαστικά πρόβλημα υψηλής πολιτικής την οποία ελάχιστοι ίσως μπορούν να ασκήσουν.  Μεταξύ αυτών δεσπόζουσα θέση κατά τη γνώμη  μου καταλαμβάνει ο ακαδημαϊκός Βασίλης Μαρκεζίνης, του οποίου οι πρόσφατες ομιλίες επί των οικονομικών και εθνικών μας θεμάτων είναι αξιοσημείωτες[10],[11].

Το πλαίσιο μέσα στο οποίο ο Βασίλης  Μαρκεζίνης τοποθετεί τις οικονομικές του προτάσεις δίδεται στο Παρόν της 28/2/2010,  σε μια στιγμή  όπου δεν είχε ακόμα αποφασιστεί η πολιτική του Μνημονίου και ανακοινωθεί το αναθεωρημένο ύψος του ελλείμματος ( 15.4 % του Α.Ε.Π.)[12].  Στο άρθρο του ο Μαρκεζίνης αναγνωρίζει την ευθύνη που φέρουμε  οι ίδιοι ως χώρα για την κρίση, αλλά παράλληλα επισημαίνει το μερίδιο ευθύνης  που έχει  ο εξωτερικός παράγοντας  Ο παράγοντας αυτός, τονίζει, «σχετίζεται με τις άπληστες τράπεζες της Γουόλ Στριτ και του Σίτι του Λονδίνου», οι περισσότερες από τις οποίες «αν και διασώθηκαν με χρήματα φορολογουμένων και, τα τελευταία χρόνια, πλούτισαν αφάνταστα, επιμένουν να μη χρησιμοποιούν τα νέα κεφάλαια για να βοηθήσουν τις δυσπραγούσες μικρομεσαίες εμπορικές επιχειρήσεις ή και το ίδιο το κράτος». Στην Ελλάδα όντως ζούμε σήμερα καθημερινά αυτή την τακτική των τραπεζών, οι οποίες αν και  έχουν στηριχτεί από το κράτος με 55 περίπου δις ευρώ (πέρυσι και φέτος), εντούτοις παραμένουν αδιάφορες μπροστά  στην κατάρρευση της παραγωγικής μας βάσης, οδηγώντας τις παραγωγικές μας επιχειρήσεις στο κλείσιμο και τους εργαζόμενους στην ανεργία και την κοινωνική περιθωριοποίηση.

Τη λύση στο πρόβλημα πρέπει να την αναζητήσουμε, έλεγε το Φεβρουάριο ο Μαρκεζίνης, εκτός του Δ.Ν.Τ, αλλά εντός της ΕΕ, και ιδιαίτερα σε συμπαράταξη με εκείνα τα κράτη της Ευρώπης με τα οποία διατηρούμε ουσιαστικές σχέσεις, όπως η Γαλλία και, ενδεχομένως, η  Γερμανία (έστω και αν αυτή προσπαθεί να μας φέρει στο χείλος της αβύσσου, αποβλέποντας  να αποκτήσει μερικές από τις καλύτερες εταιρείες μας). Οι αγγλοσάξονες,  τόνιζε,  μας θέλουν στο ΔΝΤ,  «ελπίζοντας ότι θα προκαλέσουν έτσι τη γενικότερη παρακμή του ευρώ».  Όμως τη στήριξή μας δεν θα την αναζητήσουμε μόνο στους ευρωπαίους, αλλά και στην Κίνα, «η οποία, αυτήν την εποχή, χρηματοδοτεί τις ΗΠΑ, ουσιαστικά ολόκληρη την Αφρική και έχει, επίσης, διαρκώς πιο ενεργό παρουσία στη Νότια Αμερική».

Σήμερα βέβαια  η παρουσία  στη χώρα μας του Δ.Ν.Τ. είναι γεγονός. Ωστόσο οι ιδέες-προτάσεις  του Β. Μαρκεζίνη για πολυδιάστατη πολιτική ανθούν ξανά, βρίσκοντας γόνιμο έδαφος μέσα στη διακήρυξη που κινήματος ανεξάρτητων πολιτών ΣΠΙΘΑ την οποία παρουσίασε ο Μίκης  Θεοδωράκης στη δίωρη ομιλία του στο Ίδρυμα Μ. Κακογιάννης την 1η Δεκεμβρίου 2010  παρουσία πλήθους πολιτών[13].  Η διακήρυξη αυτή είναι μνημειώδης για το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας και αποτελεί τομή και κείμενο αναφοράς για πολιτική μας ιστορία.

Κορμός  στο δέντρο των ιδεών και των προτάσεων Θεοδωράκη είναι ο ελληνικός πολιτισμός κατά τις αδιάκοπες φάσεις της ιστορικής του εξέλιξης, από την αρχαία Ελλάδα μέχρι σήμερα.  «Είμαστε σε θέση να γίνουμε ουσιαστικά ανεξάρτητοι;», ρωτάει ο Θεοδωράκης. «Και το κυριότερο: Μπορούμε να αποφασίσουμε να ζούμε διαφορετικά απ’ ό,τι συμβαίνει τις τελευταίες δεκαετίες, από τότε που ενέσκηψε το πάθος του καταναλωτισμού», που στηρίζεται σε έναν τρόπο ζωής ξένο προς τον ελληνικό χαρακτήρα και που μας έκανε να ζούμε με δανεικά- προς όφελος των μεγάλων οικονομικών μονοπωλίων;

Οι προτάσεις Θεοδωράκη όσον αφορά την οικονομική και εξωτερική μας πολιτική περνούν από τα εξής κρίσιμα  σημεία: (1) έξοδό μας από το ΔΝΤ, (2) «επανεξέταση των συμφωνιών μεταξύ Ελλάδας και ΝΑΤΟ και απαλοιφή όσων συμφωνιων θίγουν τα εθνικά μας συμφέροντα»,  (3) «στροφή από τη μονομερή εξάρτηση από ΗΠΑ και Ευρώπη», και (4) «σύναψη νέων συμφωνιών με Ρωσία και Κίνα με όρους, πρώτον, τη μακρόχρονη εξόφληση του χρέους, δεύτερον, εξόφληση σε είδος και, τρίτον, συμψηφισμό χρεών με την ίδρυση κοινοπραξιών γύρω από εγχώριες πλουτοπαραγωγικές πηγές με απόλυτη διασφάλιση των εθνικών μας συμφερόντων».

Οι προτάσεις Θεοδωράκη εναρμονίζονται προφανώς με εκείνες του Β. Μαρκεζίνη στα θέματα της οικονομίας και της εθνικής εξωτερικής  πολιτικής. Η εναρμόνιση αυτή αλλά και η εμπιστοσύνη που μας εμπνέουν οι μεγάλες αυτές προσωπικότητες είναι η στέρεα βάση για τις επιλογές και την πολιτική ενεργοποίησή μας.  Οι προτάσεις  της ΣΠΙΘΑ, σε σχέση με  εκείνες που θέλουν την έξοδό μας από το ευρώ, έχουν και διεκδικούν ισχυρότερα πολιτικά ερείσματα για τη χώρα. Στη βάση αυτών των προτάσεων είναι καιρός να συσπειρωθούν οι κοινωνικές δυνάμεις, να ενθαρρυνθούν νέοι  άνθρωποι να μπουν στην πολιτική, να αξιοποιηθούν  έμπειρες ηγετικές προσωπικότητες και να αναδειχτούν ακέραια και ικανά στελέχη μέσα από  ένα διευρυνόμενο μαζικό λαϊκό κίνημα για ανατροπή της υπάρχουσας πολιτικής και   την οικοδόμηση της Νέας Ελλάδας.

---

[1] http://www.youtube.com/watch?v=utid3Xvh9c8&feature=related

[2] http://www.youtube.com/watch?v=e3mxylYbXWI&feature=related

[3] http://www.livestream.com/114news/video?clipId=flv_f604493d-313b-4899-b822-b6f3dff8dd3b

[4] http://heltios-economy.blogspot.com/2010/12/blog-post_08.html

[5] http://heltios-economy.blogspot.com/2010/12/blog-post.html

[6] http://www.epicurus2day.gr/ , δες « οι αλήτες».

[7] http://www.youtube.com/watch?v=R34XejJ6ISo&feature=related

[8] http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1100098

[9] http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=68429147

[10] http://www.palmografos.com/permalink/7579.html

[11] http://heltios-books.blogspot.com/

[12] http://heltios-economy.blogspot.com/2010/11/blog-post_559.html

[13] http://elepistole.blogspot.com/              

                                                                                                                             Κ.Ν.Τ

ΒΗΜΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

-ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΕΝΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΗΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΩΣ-

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μεγάλη επιτυχία είχε η πρώτη δημόσια εκδήλωση του ΒΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, την Τετάρτη 24^η Νοεμβρίου ε.ε., στην αίθουσα της παλαιάς Βουλής.

Τόσο ο κύριος ομιλητής κ. Παναγιώτης Γεννηματάς όσο και οι εκπρόσωποι κομμάτων & φορέων περιέγραψαν με αδρά χρώματα την κρίση στην οποία έχει περιέλθει η ελληνική κοινωνία, μια κρίση η οποία αν και έχει προφανείς & άμεσες επιπτώσεις στο οικονομικό πεδίο, είναι στην πραγματικότητα πολύπλευρη, έχει τα αίτια της στη δομή & συγκρότηση του συνόλου του πολιτικού συστήματος και επηρεάζει όλα τα πεδία κοινωνικής δράσεως & συμπεριφοράς.

Εντός του πλαισίου αυτού, κατέστη απολύτως σαφές από όλους του ομιλητές, η ανάγκη αλλαγής του πολιτικού συστήματος, μιας ριζοσπαστικής πολιτικής μεταρρυθμίσεως, μέσω της διαδικασίας συγκλήσεως Συντακτικής Εθνοσυνελεύσεως με σκοπό την ψήφιση νέου συντάγματος.  Μάλιστα, ο τελευταίος ομιλητής, ο πρόεδρος των ΔΗΜΟΚΡΑTΙΚΩΝ κ. Θεόδωρος Πολυζωίδης, ανέπτυξε με αρκετές λεπτομέρειες τη σχετική πρόταση του κόμματό τους για την εγκαθίδρυση νέου πολιτειακού συστήματος Προεδρικής Δημοκρατίας, ως του πλέον ισορροπημένου μοντέλου, το οποίο ενσωματώνει σε μεγάλο βαθμό την αρχή της πλήρους διακρίσεως των εξουσιών.  

Στα ιστολόγια του ΒΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ έχουν αναρτηθεί τα κύρια σημεία των ομιλιών ενώ, από τη Δευτέρα 6^η τρέχοντος, θα αναρτηθεί και ολόκληρη η μαγνητοσκοπημένη εκδήλωση.

http://www.facebook.com/#!/group.php?gid=131261290251464

http://vimadimokratias.wordpress.com/

Μάλφα Γιώργου- «Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

Αυτός είναι ο πανηγυρικός τής 28ης Οκτ τού θεολόγου κ. Γιώργου Μάλφα θεολόγου καθηγητή στο Γυμνάσιο Σαγεΐκων.  Αναγνώστηκε από τον άμβωνα στην εκκλησία και έμειναν όλοι άφωνοι.

«Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα!»

                                              

 Εβδομήντα χρόνια μετά.

Γιορτάζεις την Εθνική Αντίσταση του Λαού μας, τραγουδάς «γυναίκες Ηπειρώτισσες», υψώνεις αμήχανα σημαίες, χορεύεις από κεκτημένη συνήθεια στις πλατείες. Φέτος όμως, δυσκολεύεσαι να πεις το «ΟΧΙ». Δεν είσαι  σίγουρος, αμφιβάλλεις. Φοβάσαι τους συνειρμούς, τις πιθανές παρεξηγήσεις. Τρέμεις τις συνέπειες.

Χρόνια τώρα, επαναλάμβανες τελετουργικά μονότονα το «ΟΧΙ» του παππού σου. Καμάρωνες τη θυσία του, θριαμβολογούσες αδαπάνητα για τα κατορθώματα και τους ηρωισμούς τής γενιάς του. Στις δεκαετίες όμως που ακολούθησαν κατασπατάλησες νωχελικά την ελευθερία που σου χάρισε! Έφτιαξες τη ζωή σου. Το δικό σου, επιτέλους, σπίτι, και το δικό σου εξοχικό. Έκανες ταξίδια μακρινά και πολυδάπανα, σε προορισμούς εξωτικούς. Αγόρασες πρώτο και μετά δεύτερο αυτοκίνητο. Χρεώθηκες ασυλλόγιστα δάνεια, δόσεις και κάρτες που αφειδώς σου πρόσφεραν οι τράπεζες. Μπούχτισες τα παιδιά σου φροντιστήρια και ιδιαίτερα, να σπουδάσουν προσοδοφόρα επαγγέλματα, να γίνουν υψηλόβαθμα «στελέχη διοίκησης επιχειρήσεων». Εκμεταλλεύτηκες, με όλους τους δυνατούς τρόπους, τους μετανάστες που είχαν την ανάγκη σου, για να μαζέψουν τις ελιές σου, να χτίσουν και να καθαρίσουν το σπίτι σου, να φυλάξουν τα παιδιά σου. Έπαιξες στο Χρηματιστήριο το κληρονομημένο βιος τών γονιών σου και αγόρασες «αέρα» που σου πούλησαν οι αετονύχηδες τής ελεύθερης αγοράς. Συναλλάχθηκες μ' αυτό το άθλιο κράτος κάτω απ' το τραπέζι κάμποσες φορές, δεν θυμάσαι και συ πόσες, για τη στρατιωτική θητεία τού γιου σου, το διακανονισμό τής εφορίας, το αυθαίρετο δίπλα στη θάλασσα, το διορισμό στην επίζηλη δημοσιοϋπαλληλία, τη λίστα αναμονής σε κάποιο νοσοκομείο. Διασκέδασες την πλήξη σου βόσκοντας αμέριμνα στα λιβάδια τής τηλεόρασης, κάνοντας φωτοσύνθεση με την προπαγάνδα και το γούστο τών αχρείων τής κάθε εξουσίας. Ατίμασες την ψήφο σου ξανά και ξανά για μια «εξυπηρέτηση», εκδούλευση τών φαύλων τής κομματοκρατίας, τών επαγγελματιών και τών κληρονόμων τής πολιτικής.

Φέτος όμως, τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά. Η γιορτή δεν είναι πια γιορτή. Μεγάλα λόγια δεν βγαίνουν απ' το στόμα. Φειδωλή και ντροπαλή η εθνική σου αξιοπρέπεια προσποιείται, καμώνεται πως γιορτάζει κάτω απ' το αυστηρό βλέμμα τής επιτήρησης.  Στενάχωρα όλα. Μέσα μας, γύρω μας, παντού. «Το αδιέξοδο τής χώρας στις ψυχές τών κατοίκων της». Πατρίδα υποτελής και υπόχρεη. Πατρίδα «πεδίο βολής φθηνό». Πατρίδα έρμαιο τής απληστίας τών τοκογλύφων, τών ισχυρών τού χρήματος, τών δανειστών που γυρεύουν πίσω τα λεφτά τους. Σε υποτιμούν σήμερα άμοιρη πατρίδα μου για να σε αγοράσουν τζάμπα αύριο.

Πεθαίνω σαν χώρα! Ακούς την κραυγή; Βλέπεις και συ το κακό που μας βρήκε; «Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους, δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναι ο θάνατος μιας χώρας». 

Πατρίδα, κατοχή και αντίσταση: κι' αν οι λέξεις άδειασαν με τα χρόνια, δεν φταίνε οι λέξεις, οι ζωές μας άδειασαν! Πριν λιποψυχήσουν οι λέξεις, λιποψυχεί το φρόνημα τών ανθρώπων, η θέληση τών λαών να παραμείνουν αδούλωτοι. Όχι παιχνίδια με τις λέξεις! Ποιος δικαιούται να μιλάει στη γιορτή σήμερα για πατρίδα, για κατοχή και αντίσταση; Οι πατριδοκάπηλοι που κάθε φορά, την κρίσιμη στιγμή, συνθηκολογούσαν με τον κατακτητή; Ή μήπως, οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που εγκατέλειπαν την πατρίδα και το λαό την ώρα τής μάχης, για να επιστρέψουν κατόπιν ως εθνοσωτήρες και ελευθερωτές;

«Ποιος είναι, λοιπόν, πατριώτης;»

Ο Άρης Βελουχιώτης, το τραγικό αυτό σύμβολο τής Αντίστασης του Λαού μας, έχει κάτι να σου πει: «Ποιος είναι ο πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει νάβρει κέρδη σ' όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια. Γι' αυτό δε νοιάζεται κι' ούτε συγκινείται με την ύπαρξη τών συνόρων και τού κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο που διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει, όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουνε μέσα στη χώρα που κατοικούμε. Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουνε τα κεφάλαιά τους από τη χώρα ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»

Εδώ θα παραμείνουμε, δε θα φύγει κανείς, κυνηγημένε απ' όλους Καπετάνιε! Εδώ, να φυλάμε τα πεζούλια που μας άφησες! Θα μοιραστούμε αν χρειαστεί ακόμη και τη φτώχια μας, την ανάγκη, την οργή μας, μα δεν θα εγκαταλείψουμε. Γι' αυτό.

«Τα καράβια μου καίω / δεν θα πάω πουθενά.  Κι' ας μη μου 'χεις χαρίσει ποτέ / ένα χάδι ως τώρα / πάντα εδώ θα γυρνώ  από πείσμα και τρέλα θα ζω / σε τούτη τη χώρα / ώσπου να βρω νερό  γιατί ανήκω εδώ . Σταυρωμένη πατρίδα / μες στα μάτια σου είδα / τής ανάστασης φως».

(Τα καράβια μου καίω,  Ν. Πορτοκάλογλου)

                                                                                            Πάτρα, Οκτώβριος 2010

Η «ΣΠΙΘΑ» άναψε για τη Νέα Ελλάδα

Ο Μίκης Θεοδωράκης, στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη,  άναψε χθες  (1 Δεκεμβρίου 2010) τη «ΣΠΙΘΑ» του ΚΑΘΑΡΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΟΥΡΓΟΥ ΠΥΡΟΣ για ΤΗ  ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ. 

      Τυχεροί όσοι είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν σε ένα μνημειώδη λόγο, εμπνευσμένο, οραματικό, σαφή και επιστημονικά τεκμηριωμένο, που κάλυψε το φάσμα των εθνικών, κοινωνικών, οικονομικών, πολιτισμικών και πολιτικών  προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα και ο λαός μας. Αναπτερώνοντας το τσακισμένο ηθικό των Ελλήνων που τα ξένα κέντρα βάλθηκαν να τον λοιδορούν επαίσχυντα», εξήγγειλε με το κίνημα των ιδεών του την απαρχή  του νέου πολιτικού πολιτισμού μας.  «Βάζω εγώ σήμερα μια σπίθα», είπε, «και περιμένω να ακολουθήσουν κι άλλες. Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει».

    Υποστήριξε ότι με την υπογραφή του Μνημονίου, η κυβέρνηση έχει εκχωρήσει τα κυριαρχικά μας εθνικά δικαιώματα στους δανειστές μας, λέγοντας ότι λησμονήθηκαν οι αγώνες του ελληνικού λαού για ανεξαρτησία. Επικαλέστηκε στο σημείο αυτό την επιστημονική άποψη του καθηγητή Γεώργιου  Κασιμάτη, ο οποίος αναφερόμενος στο Μνημόνιο είπε ότι «πρόκειται για συμφωνίες ντροπής, που παραβιάζουν όλες τις θεμελιώδεις αρχές του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου και το ελληνικό Σύνταγμα». Υποστήριξε ακόμη ότι δίνουν το δικαίωμα στους δανειστές, εφόσον η Ελλάδα δεν τηρήσει τα όσα έχει συμφωνήσει να κατάσχουν ακόμη και την Ακρόπολη, ελληνικά νησιά, την πολεμικής αεροπορία και ότι αυτοί κρίνουν αναγκαίο. «Η Ελλάδα δεν είναι πια ανεξάρτητη», τόνισε και χαρακτήρισε «πραξικοπηματική» την παρουσία της Τρόικας στη χώρα μας.

     Στη συνέχεια του λόγου του ο Μίκης Θεοδωράκης κατηγόρησε την κυβέρνηση,  τον πρωθυπουργό και το οικονομικό επιτελείο λέγοντας ότι «αντί η κυβέρνηση με το που ανέλαβε την εξουσία να δανειστεί για να καλύψει τις ανάγκες της χώρας, οι κύριοι Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου και Προβόπουλος δήλωναν παντού ότι είμαστε φτωχοί με αποτέλεσμα να εκτιναχθούν τα spread. Πέρασαν μήνες χωρίς να κάνουν τίποτα, οδηγώντας μας στο δίλλημα πτώχευση ή ΔΝΤ», ενώ επισήμανε ότι  «το δίλλημα το προκαλέσαμε εμείς οι ίδιοι και με αυτό το πρόσχημα η χώρα βρίσκεται κάτω από την αυστηρή επιτήρηση του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Η κριτική του άγγιξε και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον οποίο κατηγόρησε για «παθητική στάση», απέναντι στα όσα διαδραματίζονται στη χώρα.

    “Αυτή η διαδικασία», είπε, «μας οδηγεί στον τέλειο εθνικό εξευτελισμό και συγχρόνως  στη διακωμώδηση του κοινοβουλευτικού μας πολιτεύματος. Επομένως  ΑΝΥΠΑΚΟΗ», τόνισε με έμφαση, «που θα πρέπει να είναι το κεντρικό μας σύνθημα γι’ αυτή την περίοδο και την αφετηρία των ενεργειών μας|.  «Δεν αποσκοπώ», διευκρίνισε «στον σχηματισμό ενός κόμματος ούτε ενός οργανωμένου κοινωνικού λαϊκού κινήματος με οργανώσεις,  μέλη και ηγεσία. Το μοναδικό μου κίνητρο είναι να βοηθήσω να δημιουργηθεί  ένα κίνημα και μια ζύμωση ιδεών ανεξάρτητα και μακριά από το υπάρχον πολιτικό κομματικό  κατεστημένο με επίκεντρο τον ανεξάρτητο πολίτη που  αισθάνεται την ανάγκη να αντιδράσει στο σημερινό  αδιέξοδο»

     Τόνισε την ανάγκη να διαμορφωθεί μιας νέα πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική για τη χώρα.  Κάλεσε την κυβέρνηση να πάψει να αγοράζει οπλικά συστήματα από τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τη Γερμανία και να στραφεί σε άλλες χώρες όπως τη Ρωσία και την Κίνα, όχι μόνο για την προμήθεια οπλικών συστημάτων αλλά και για τη σύναψη νέων δανείων με ευνοϊκότερους όρους, αλλά και αναπτυξιακών συνεργασιών. Για το σκοπό αυτό πρότεινε να συσταθούν ομάδες εμπειρογνωμόνων που θα  συζητήσουν με τις κυβερνήσεις ξένων χωρών για την εξεύρεση λύσεων προς όφελος της Ελλάδας και του ελληνικού λαού.

     Τόνισε πως αποτελεί εθνική επιταγή η επαναδιαπραγμάτευση όλων των υπονομευτικών της εθνικής μας κυριαρχίας  όρων που συνοδεύουν το Μνημόνιο, αλλά και μια συνολική επαναδιαπραγμάτευση εκείνων των όρων των συμφωνιών μας με το ΝΑΤΟ, οι οποίες θέτουν υπό αμφισβήτηση τα κυριαρχικά μας δικαιώματα και την εθνική μας κυριαρχία στο Αιγαίο. Πρότεινε την υπογραφή συμφωνίας με την Τουρκία για αμοιβαία μείωση των εξοπλισμών  και έτεινε χείρα φιλίας προς όλους τους γείτονές μας για ειρήνη και συνεργασία επ’ ωφελεία όλων των λαών στην περιοχή.

     Ο Μίκης Θεοδωράκης σήμανε με την ομιλία του το τέλος της περιόδου  ενδοτικότητας στα εθνικά μας θέματα  που χαρακτήρισαν την πολιτική των τελευταίων 20 χρόνων (σχέσεις της Ελλάδας με την Τουρκία, την Αλβανία, την ΠΓΔΜ, το Κυπριακό). Τόνισε πώς «ούτε τετραγωνικό μέτρο» εθνικού χώρου δεν είναι διαπραγματεύσιμο, καμιά χρήση του όρου ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ δεν είναι αποδεκτή,  καμιά μορφή σχεδίου Ανάν δεν είναι αποδεκτή,  και πως η μόνη απάντηση που έχει να λάβει  η Νέα Τάξη που δρα στην περιοχή μας (με τα γειτονικά κράτη να διεκδικούν όλα μονομερώς εις βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και της εθνικής μας ακεραιότητας) είναι ότι «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ».   Αλλά αυτό, όπως παρατήρησε, μπορεί να το εγγυηθεί «μόνο ένας ανεξάρτητος και υπεύθυνος λαός».

       Από μας τους ίδιους, τόνισε, θα γυρέψουμε την έξοδο από το σημερινό αδιέξοδο και την κατάσταση ντροπής που μας οδήγησαν.  Οι  αντιδράσεις των Ελλήνων απέναντι στα μέτρα που προωθεί και εφαρμόζει η κυβέρνηση με τις εντολές της τρόικας  πρέπει να λάβουν το χαρακτήρα  αντιστασιακού- απελευθερωτικού αγώνα. Τόνισε έτσι την ανάγκη για κοινωνική συνοχή, αλληλεγγύη, συσπείρωση και  ενεργοποίηση όλων των ομάδων και μεμονωμένων πολιτών με σκοπό την λεπτομερή επεξεργασία και συμπλήρωση του πατριωτικού κοινωνικού πολιτικού χάρτη που εξήγγειλε. Είπε  ότι στο προσεχές διάστημα οι πολίτες θα πρέπει να οργανώσουν ανεξάρτητες επιτροπές πρωτοβουλίας με σκοπό την ενημέρωση και την ανάπτυξη δράσεων, ώσπου σε ένα επόμενο βήμα οι επιτροπές αυτές θα έρθουν σε επαφή για την εφαρμογή συντονισμένων δράσεων

     Οι θέσεις του Κινήματος Ανεξάρτητων Πολιτών  και η ομιλία του κ. Θεοδωράκη, περιλαμβάνονται στο βιβλίο του με  τίτλο "Σπίθα" και σε σχετικό DVD. Αμφότερα είναι διαθέσιμα  από τα βιβλιοπωλεία.

Κώστας Τσιαντής

Θέλει η Δύση να δώσει λύση ;

Του Η. Σταμπολιάδη

Με μεγάλη έκπληξη και απορία  παρακολουθούμε τις ημέρες μας τον Πρωθυπουργό, τους Υπουργούς, τα κυβερνητικά στελέχη και τα μέσα μαζικής επιρροής να προσπαθούν με σοβαρό και υπεύθυνο ύφος, με περισσή αλαζονεία και ξεδιάντροπη αυτοπεποίθηση να πείσουν και εμάς ότι το μνημόνιο και η υποθήκευση της χώρας με τη δανειακή σύμβαση αποτελούν τη μόνη λύση για να βγούμε από την κρίση. Η υποκρισία και το ψέμα έφτασε στο σημείο να παραχαράσσουν ακόμη και τη λαϊκή ετυμηγορία για να μας εξαπατήσουν ότι, όχι μόνο αυτοί, αλλά και ο ίδιος ο λαός αποδέχεται τα δύσκολα μεν αλλά αναγκαία μέτρα που οι τοκογλύφοι μέσω της κυβέρνησης του έχουν επιβάλει.

Η ανικανότητα του πολιτικού συστήματος να ανανεώνεται δίνοντας ευκαιρία  στο να φανεί και να εκφραστεί  η ψήφος διαμαρτυρίας ανάγκασε το λαό σε μία συνειδητή αποχή 35% και λευκά με άκυρα 10%. Το υπόλοιπο 55% το λογάριασαν σαν 100% και από αυτό τα μεγάλα κόμματα έλαβαν το καθένα το 33% περίπου που αντιστοιχεί μόλις στο 33%Χ55%= 18% του εκλεκτορικού σώματος. Μία πενιχρή μειοψηφία που εντούτοις όχι μόνο απαιτεί να κυβερνά δικτατορικά, καταπατώντας τη δημοκρατική αρχή σύμφωνα με την οποία η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει, αλλά δίχως ντροπή να κομπάζει και για την εικονική επιτυχία της.  

Το δράμα είναι ότι οι άνθρωποι που είτε οι ίδιοι συμμετείχαν στην παρανομία και οδήγησαν τη χώρα σε κρίση ή είναι φορείς της νοοτροπίας εκείνων που το έκαναν έχουν το θράσος να παρουσιάζονται ως οι πλέον σοβαροί και υπεύθυνοι για να οδηγήσουν τη χώρα στη σωτηρία. Με ψηφοθηρικούς σκοπούς καταχρέωσαν τη χώρα όχι για να κάνουν αναπτυξιακά έργα αλλά για να ανεβάσουν το βιοτικό επίπεδο σε εικονικά ύψη που δεν ανταποκρίνονταν στην παραγωγικότητα της χώρας την οποία αποβιομηχάνισαν αυξάνοντας συνεχώς το έλλειμμα του εξωτερικού ισοζυγίου πληρωμών. Το ένα δάνειο ακολουθούσε για να πληρώσει τους τόκους και τα τοκοχρεολύσια του προηγουμένου με συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια. Σαν να μην  έφθανε αυτό απαρνήθηκαν τη δυνατότητα έκδοσης χρήματος μεταπίπτοντας από τη δραχμή στο ευρώ πράγμα που μας αναγκάζει να δανειζόμαστε τα χρήματα που χρειάζονται για τη δημοσιονομική πολιτική τα οποία  πριν τα τυπώναμε μόνοι μας ρυθμίζοντας την ισοτιμία του νομίσματος και διατηρώντας τα εξαγώγιμα προϊόντα και τον τουρισμό μας ανταγωνιστικά.

Προφανώς τα μέτρα που θα ληφθούν στο μέλλον θα είναι χειρότερα των ήδη ληφθέντων και το βιοτικό μας επίπεδο θα κατέβει αναγκαστικά μέχρι να εξισορροπηθεί με την παραγωγικότητα μας, πράγμα που το κρύβουν τεχνηέντως. Η πτώχευση του λαού αν όχι και του κράτους θα  είναι  επακόλουθο  των  αδυσώπητων κανόνων της οικονομίας και του ανταγωνισμού που έχει επιβάλει το ανελέητο αγγλοσαξονικό σύστημα  της μεγιστοποίησης του κέρδους του Adam Smith ενάντια στο πνεύμα αλληλεγγύης και σεισάχθειας που διέπνεαν τη νομοθεσία του Σόλωνα  που εφαρμόσθηκε στην αρχαία Αθήνα και την έσωσε από αναλογικά παρόμοια αν όχι ίδια  οικονομική κρίση.

Σήμερα η λύση θα προέλθει από τις ακόλουθες παραδοχές και μέτρα.

·        Αναγκαστικά το βιοτικό επίπεδο θα πέσει στο επίπεδο της παραγωγής.

·        Θα πρέπει να υπάρξει κοινωνική αλληλεγγύη ώστε τα βάρη να καταμεριστούν δίκαια και ανάλογα με τα οφέλη που εισπράχθηκαν τα χρόνια της κραιπάλης των κρατούντων που θα πρέπει να πληρώσουν για τη ζημιά με τις οικογενειακές  τους περιουσίες και όχι με το να τους ταΐζουμε στη φυλακή.

·        Να επικαλεσθούμε «κατάσταση ανάγκης» ώστε να πετύχουμε παύση πληρωμών και επαναπροσδιορισμό του χρέους με όρους του ευνοϊκότερου δανεισμού αρνούμενοι τους επαχθείς τοκογλυφικούς όρους που μας έχουν επιβάλλει.

·        Να επιστρέψουμε στη δραχμή επιβάλλοντας μία υποτίμηση της γύρω στα 30% έναντι της ονομαστικής ισοτιμίας των 340,75 δρχ/€ για να ευνοήσουμε τις εξαγωγές. Εάν δεν επικαλεσθούμε κατάσταση ανάγκης και δεν επαναπροσδιορίσουμε το χρέος η δραχμή θα καταρρακωθεί στη σχέση 1700 δρχ/€, που υπολογίζεται θεωρητικά ότι την έχει φθάσει η ασυδοσία της οικονομικής διαχείρισης από την ένταξη μας στην ΟΝΕ και μετά.

·        Να δοθούν αναπτυξιακά κίνητρα για τη αύξηση της παραγωγικότητας

·        Να εξασφαλισθούν όροι για την ανταγωνισημότητα των προϊόντων και του τουρισμού μας που δεν μπορούν να εξασφαλιστούν με το ευρώ και χρειαζόμαστε δικό μας νόμισμα.

·        Να σταματήσουν οι σπατάλες του κράτους  με τους υπεράριθμους και μεγαλόμισθους των ΔΕΚΟ, τη διαφθορά στους δημόσιους οργανισμούς, τις   δημόσιες και δημοτικές επιχειρήσεις.

·        Να γίνει αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες και τέλος

·        Να επαναπροσδιοριστεί  η μεταναστευτική μας πολιτική που στερεί θέσεις εργασίας από τον εντόπιο πληθυσμό, επιβαρύνει δυσανάλογα το σύστημα υγείας και ασφάλισης, διαρρέει συνάλλαγμα στο εξωτερικό, διαταράσσει την κοινωνική συνοχή και αλλοιώνει την πολιτιστική, κοινωνική, γλωσσική και εθνική μας ταυτότητα.

Εάν η Δύση θέλει να μας προσφέρει λύση, εξασφαλίζοντας την αποπληρωμή των νόμιμων και δίκαιων υποχρεώσεων μας προς τους δανειστές μας και τη συνέχιση της συνεργασίας μας στα πλαίσια της Ε.Ε., σαν ισότιμο και οικονομικά ελεύθερο κράτος θα πρέπει ίσως να αναθεωρήσει τη στάση της και να μας προσφέρει,

• Τεχνογνωσία και χρηματοδότηση για την ανάπτυξη των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας, με τα επακόλουθα και για αυτούς νόμιμα οφέλη.
• Γερμανική αποζημίωση για την καταστροφή της τεχνοοικονομικής μας υποδομής κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο.

Σίγουρα θα το εκτιμήσουμε και θα αισθανθούμε ισότιμα μέλη της Ε.Ε. Δεν μπορεί να θεωρηθεί η συνύπαρξη διαφορετικών λαών στην Ευρώπη όσο και αν ο Ελληνοκεντρικός πολιτισμός τους ενώνει, όταν ο κάθε λαός προσπαθεί να μεγιστοποιήσει το δικό του κέρδος, να διευρύνει τη δική του γεωπολιτική επιρροή και να διασφαλίσει τα δικά του σύνορα εντάσσοντας τους άλλους ως υποτελείς στη δική του σφαίρα επιρροής. 

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

elistach@mred.tuc.gr

16/11/2010

Γιανναράς Χρήστος - Κυβέρνηση «επιστρατευμένης ποιότητας»

03 / 05 / 2010

Το εγχείρημα να συγκροτηθεί κυβέρνηση επιστρατευμένων προσωπικοτήτων, αν είχε αναληφθεί προτού σπαταληθούν έξι ολόκληροι μήνες στα επιπόλαια τρεχαλητά και στην εξευτελιστική διεθνή ζητιανιά του ολίγιστου πρωθυπουργού, δεν θα είχαμε φτάσει στην αποφράδα 23η Απριλίου.

Η συνέντευξη Βγενόπουλου στους «Νέους Φακέλους» του ΣΚΑΪ (19 Απριλίου 2010) πρέπει, λογικά, να έδωσε ελπίδα σε νοήμονες Ελληνες: Είχαν την ευκαιρία να δουν, σε ζωντανή εικόνα, δείγμα ανθρώπινης ποιότητας και ηγετικού χαρίσματος από τους κόλπους της ελληνικής κοινωνίας, έξω από τις συντεχνίες των επαγγελματιών της πολιτικής.
Λόγος στέρεος, ευθύβολος, λιτός, εντόπιζε προβλήματα, έδειχνε λύσεις, δεν ενδιαφερόταν για τις εντυπώσεις. Κόμιζε συγκεκριμένες, ρεαλιστικές προτάσεις ο λόγος του Α. Βγενόπουλου, όχι ιδεολογήματα, επιφάσεις λύσεων και υπεκφυγές. Ηταν έκπληξη, σε συζήτηση για τα κοινά, η φανερή ειλικρίνεια του συνομιλητή, η προσωπική μετοχή του και έγνοια, έκτυπη στα λεγόμενα, αλλά και στο ύφος, στη φυσιογνωμική εκφραστική, στις αφτιασίδωτες εκρήξεις της οργής του.

Για τους νοήμονες Ελληνες ήταν σημάδι ελπίδας. Ακουγαν όχι έναν ιδιοφυή ίσως, αλλά άσχετον με την πράξη πολιτικό αναλυτή ή θεωρητικό της οικονομίας, είχαν μπροστά τους έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες του οικονομικού βίου της χώρας. Και μιλούσε γλώσσα, που ενώ αφορούσε στην οικονομία και στην πολιτική της διαχείριση, πρόδιδε βιωματική εμπλοκή, πόνο για ό,τι απηχεί η λέξη «πατρίδα», για την τιμή και υπόληψη του κοινού μας ονόματος. Γνωρίσματα ανύπαρκτα στον λόγο και των καλύτερων από τους επαγγελματίες της πολιτικής.

Ευδιάκριτα αυτά για τους νοήμονες. Γιατί οι παραιτημένοι από σκέψη και κρίση έχουν μάλλον υποταχθεί στη δόλια καλλιεργημένη προκατάληψη – επινόημα άμυνας των κομματανθρώπων: Είναι ο αυτο-προαλειφόμενος Ελληνας Μπερλουσκόνι! Ο παραλληλισμός θέλει να σπείρει έγκαιρα υπόνοιες, να εξουδετερώσει τη δυναμική της σύγκρισης, το μέτρο για την εκτίμηση της ασημαντότητας ή μετριότητας των πρωταγωνιστών του κομματικού παλκοσένικου. Αλλά σοφά ο Βγενόπουλος διαβεβαιώνει, επαναλαμβάνοντας πάλι και πάλι, ότι δεν πρόκειται ποτέ να κατέβει στην πολιτική. Σοφή η επίμονη επανάληψη, διότι κάθοδος στην πολιτική σημαίνει: εντάσσομαι σε κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα ή ιδρύω καινούργιο κόμμα στο δεδομένο πλαίσιο εξαχρείωσης και φαυλότητας του σημερινού κομματικού συστήματος. Και κατά συνέπεια: προσφέρομαι να με χειρισθείτε με τη μόνη άκρως προηγμένη επαγγελματική δεινότητα που διαθέτετε: τη ραδιουργία, τη σπίλωση.

Ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας αρνείται να κατέβει στην πολιτική, αλλά ταυτόχρονα, με ρεαλιστική δίχως συναισθηματισμούς φιλοπατρία, δηλώνει ενεργός πολίτης, έτοιμος να βοηθήσει σε ό,τι ποτέ του ζητηθεί. Διαφαίνεται, μάλλον με σαφήνεια, ποιες εξελίξεις προβλέπει: Η μετριότητα και ασημαντότητα του προσωπικού των κομμάτων είναι αδύνατο να αντιμετωπίσει τις συνθήκες ιστορικής καταστροφής που έχουν διαμορφωθεί για τη χώρα, ο ρόλος που διεκπεραιώνει ο «Γιωργάκης» (συνειδητά ή ανεπίγνωστα), με τους νεήλυδες επιλέκτους του, θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή ή θα προκαλέσει γνήσια κοινωνική εξέγερση (όχι καμώματα κουκουεδικού αμοραλισμού).

Τότε θα χρειαστεί, αν απομένουν περιθώρια, κάποια στιβαρά χέρια να πάρουν το τιμόνι, να διαχειριστούν τα απομεινάρια και τα ερείπια – θα καταφύγει η ελλαδική κοινωνία στην παροπλισμένη ποιότητά της, θα την επιστρατεύσει, θα συγκροτηθεί «κυβέρνηση προσωπικοτήτων». Εκεί θα κληθεί αυτονόητα κάποιος Βγενόπουλος, κάποιος Παπαδήμος, κάποιος Βασ. Μαρκεζίνης, αυτονόητα οι νέστορες ταλαντούχοι της διπλωματίας (κάποιος Χρ. Ζαχαράκης και Θεμ. Στοφορόπουλος), αυτονόητα ένας Αθαν. Γκότοβος για την Παιδεία, κάποιοι ανάλογοι για τη δημόσια διοίκηση, για την υγειονομική οργάνωση, κάποιος κέρβερος με υπερεξουσίες για το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Το αυτονόητο της επιστράτευσης θα προκύπτει από τη διεθνή καταξίωση, την τεκμηριωμένη ανιδιοτέλεια, τη νηφάλια ρεαλιστική φιλοπατρία.

Το εγχείρημα να συγκροτηθεί κυβέρνηση επιστρατευμένων προσωπικοτήτων, αν είχε αναληφθεί προτού σπαταληθούν έξι ολόκληροι μήνες στα επιπόλαια τρεχαλητά και στην εξευτελιστική διεθνή ζητιανιά του ολίγιστου πρωθυπουργού, δεν θα είχαμε φτάσει στην αποφράδα 23η Απριλίου. Η ανάληψη των ευθυνών της χώρας από κυβέρνηση με ονόματα σαν τα παραπάνω, θα είχε πείσει τους συντελεστές της διεθνούς πολιτικής και οικονομίας για τη σοβαρότητα του εγχειρήματος ανάκαμψης. Θα περίττευαν οι σπασμωδικές αναξιοπρέπειες του κ. ΓΑΠ και του θιάσου του.

Αλλά με ποια θεσμική διαδικασία μπορεί να προκύψει εγχείρημα συγκρότησης κυβερνητικού σχήματος «επιστρατευμένων προσωπικοτήτων»; Αν την πρωτοβουλία αναλάβει το εκφαυλισμένο κοινοβούλιο, θα έχουμε μιαν επανάληψη του 1989: Οι μαριονέτες των αυτουργών της καταστροφής θα αναλάβουν να κουκουλώσουν τα κακουργήματα των εντολέων τους. Πώς, όμως, θα γίνει δυνατό να έχουμε ανυπότακτη στην τυραννική κομματοκρατία κυβέρνηση, χωρίς να παραβιαστεί το Σύνταγμα; Αλλά και πώς να αγνοήσουμε ότι το Σύνταγμα η κομματοκρατία το έχει κόψει και ράψει στα μέτρα της;

Τα ερωτήματα απαιτούν έκτακτη ευφυΐα ακομμάτιστων συνταγματολόγων και το είδος σπανίζει. Ο απλός πολίτης αποθέτει ελπίδες μόνο στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρά την (φασιστικής έμπνευσης) κολόβωση των αρμοδιοτήτων του από την ανδρεϊκή συνταγματική αυθαιρεσία του 1985. Μοναδικό όπλο του Προέδρου είναι η απειλή παραίτησής του που θα επιφέρει εκλογές: πράγμα αδιανόητο σε συνθήκες πτώχευσης και πανικού. Με αυτή την απειλή μπορεί να «εκβιάσει» ο Πρόεδρος τη συγκατάθεση των καταστροφέων για ρεαλιστική ανάσχεση των συνεπειών της εγκληματικής τους ιδιοτέλειας. Προσφέροντάς τους αμνηστία, αν αποσυρθούν από την πολιτική, όπως συνετά προτείνει ο Α. Βγενόπουλος.

Μια έγκυρη δημοσκόπηση ευρύτατου δείγματος θα μπορούσε να διευκολύνει την πρωτοβουλία του Προέδρου της Δημοκρατίας: Να φανερωθεί τεκμηριωμένα το ποσοστό των πολιτών που απαιτούν την υποχρεωτική απόσυρση των σημερινών κομματικών σχημάτων και του προσωπικού τους. Τον σχηματισμό κυβέρνησης «επιστρατευμένων προσωπικοτήτων» με διπλή εντολή: Να αναχαιτίσει τις συνέπειες της κρατικής χρεοκοπίας και διάλυσης. Να προκηρύξει, σε εύθετο χρόνο, Συντακτική Συνέλευση για να αποκτήσει η χώρα καινούργιο εξ υπαρχής Σύνταγμα που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι τα συμφέροντα των κομματικών συντεχνιών. Σύνταγμα που θα επιβάλει τη λειτουργία μόνο δημοκρατικών κομμάτων, με δημοκρατική εσωτερική (οργανωτική) δομή και άρθρωση, με διαφανή οικονομικά, με ελεγχόμενη (από συνταγματικό δικαστήριο) την πιστότητά τους στις αρχές της δημοκρατίας.

Τότε, ίσως η αποφράδα 23η Απριλίου 2010 αποδειχθεί αφετηρία ρεαλιστικής νεκρεγερσίας του Ελληνισμού.

Χρήστος Γιανναράς

Πηγή: Κυβέρνηση «επιστρατευμένης ποιότητας»

Χρήστος Γιανναράς closeAuthor: Χρήστος Γιανναράς Name: Χρήστος Γιανναράς
Email: hellenesonlines@gmail.comAbout: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1935. Σπούδασε θεολογία στην Αθήνα και φιλοσοφία στη Βόννη και στο Παρίσι. Διδάκτωρ στη Σορβόνης και στο Αρ.Παν. Θεσ/νίκης. Επίτιμος Διδάκτωρ του Παν. του Βελιγραδίου.See Authors Posts (11) | 03 / 05 / 2010 | Tags: δημοκρατία, ΕΛΛΑΔΑ, Πολιτική |  

« Σχέδιο ολοκληρωτικής εξόντωσης της Ελλάδας

» How The World Really Is: UN, IMF, Vatican, et.al.

Κώστας Τσιαντής - ΠΝΟΗ ΕΛΛΑΔΑΣ:

ΩΡΑ ΓΙΑ ΜΑΖΙΚΟ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Μπροστά στην κατάσταση πολιτικής απονεύρωσης που κυριαρχεί στην πατρίδα μας, τις προσπάθειες για ανακύκλωση του ίδιου πολιτικού σκηνικού που μας οδήγησε στην κρίση, καθώς και τις  αδιέξοδες πολιτικές που υποθηκεύουν τη χώρα και το μέλλον μας,  ο Μίκης Θεοδωράκης, παρά τα 85 του χρόνια,  συνεχίζει να αντιστέκεται και με άκαμπτο  σθένος να σκέπτεται και να μιλά πολιτικά.

Ο λόγος του για «ανεξάρτητο κίνημα πολιτών» απλώνεται κάθε μέρα σε όλη την Ελλάδα και αρχίζει να περνά και να αφυπνίζει το λαό μας. Προχθές μάλιστα -την επόμενη  μέρα των εκλογών (8-11-2010)-, αφού είδε την αποδοκιμασία της κυβερνητικής πολιτικής  εξέφρασε ρητά την ανάγκη  για «ανυπακοή και μαζικό λαϊκό κίνημα». Οι φωνές του κατεστημένου (καλόπιστες και μη) που εκφράστηκαν απέναντί του στην αρχή διστακτικά, τώρα αρχίζουν να δυναμώνουν και να στρέφονται εναντίον του.  Κάνοντας πως δεν βλέπουν  την συστηματικά εκτυλισσόμενη  παντού πολιτική της νέας τάξης την υποβαθμίζουν και την  εντάσσουν  απλά στα σενάρια «συνωμοσίας». Μακάρι να ήταν έτσι. Όμως  δεν είναι, κι’ ούτε θα μπορούσε να είναι όταν η πολιτική της Δύσης έχει χάσει την αυτονομία της και έχει γίνει υποχείριο του χρήματος και της ακόρεστης ορμής για δύναμη και εξουσία.

Ο Μίκης Θεοδωράκης με την πρόσφατη παρέμβασή του (http://www.youtube.com/watch?v=iXnDu-8-QDc) εξέφρασε την ανάγκη να αντισταθούμε μαζικά ως πολίτες και πατριώτες σε μια τέτοια πολιτική, η οποία έκανε τη χώρα μας να βρίσκεται υπό ξένη κατοχή. Εξέφρασε την ανάγκη να δώσουμε περιεχόμενο στο θεσμό της Δημοκρατίας (στην αρχή της πλειοψηφίας) προκειμένου να αναμορφώσουμε την Πολιτεία μας και ν’ ανακτήσουμε την ελευθερία και την ανεξαρτησία μας. Μας έδειξε  με τον τρόπο αυτό το δρόμο για τη Νέα  Ελλάδα.

Η ακριβής οριοθέτηση  αυτού του νέου δρόμου απαιτεί βεβαίως δουλειά και παλλαϊκή συσπείρωση. Απαιτεί την έξοδο του καθενός μας από τον εφησυχασμό και την μοιρολατρία.  Απαιτεί την ενεργοποίηση των  ειδικών σε κρίσιμα θέματα όπως της γεωστρατηγικής,   της οικονομίας, της άμυνας, της εξωτερικής και κοινωνικής πολιτικής. Υπό την έννοια αυτή είναι η ώρα ηγετικά στελέχη και προσωπικότητες αυτού του είδους να δώσουν ουσιαστικά το παρόν τους: να δώσουν όλες τις δυνάμεις τους για να φωτιστεί κάθε πτυχή της νέας πορείας. Να υπερβούν ακόμη όπου χρειαστεί τον εαυτό τους και να συνεργαστούν για τη λήψη αποφάσεων σε ζητήματα τακτικής και στρατηγικής.  

Υπάρχουν διάχυτα ερωτήματα στο κοινωνικό σώμα που πρέπει να απαντηθούν και ζητήματα στα οποία πρέπει να ληφθούν μακρόπνοες και σοφές αποφάσεις. Η πολιτική του κατεστημένου (που επί τόσα χρόνια μας έκρυβε το πρόβλημα)  οδηγεί στον αφανισμό μας. Τι θα κάνουμε λοιπόν; (i) θα φύγουμε απ’ το ευρώ και θα επιστρέψουμε στη δραχμή; (ii) θα υιοθετήσουμε τη χρεωκοπία (άμεση ή αργόσυρτη), (iii) θα μείνουμε στο ευρώ αλλά  θα διώξουμε τους δανειστές μας, εξοφλώντας τους με δανεικά που μπορούμε να πάρουμε (με χαμηλότερα επιτόκια) από τη Ρωσία και την Κίνα;   

Δεν είμαι οικονομολόγος ούτε διπλωμάτης για ν’ απαντήσω. Ως απλός πολίτης είμαι διατεθειμένος να μπω στον αγώνα, αλλά γυρεύω μια απάντηση και μια ηγεσία που θα συνεκτιμήσει τους παράγοντες του προβλήματος και θα μας οδηγήσει στην έξοδο από τη σημερινή κατάντια. Σε λιμένα υπήνεμο και σε μια Νέα Ελληνική Πολιτεία που θα εκφράζει την αρμονική σύνθεση των στοιχείων του πολιτισμού μας. Σαν κι’ αυτή που εκφράζει ο Μίκης ως ιστορική παρουσία.

Ιακωβίδης Όθων- ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΤΑ: ΑΠΟΓΡΑΦΗ ΑΝΔΡΑΠΟΔΩΝ

Ανδράποδον (κατά το Λεξικό του Δημητράκου): «αιχμάλωτος

πωλούμενος ως δούλος  & ο δουλοπρεπής».

Οι αυριανές εκλογές  τοπικών αρχόντων, εκτός όλων των άλλων, θα αποτελέσουν και την απογραφή των υπαρχόντων ανδραπόδων που παρήγαγε το καθεστώς πολιτικό σύστημα, καθ’ όλη τη διάρκεια της «μεταπολίτευσης».

Τα ανδράποδα της Ελληνικής κοινωνίας, όπως όλοι γνωρίζουμε, (ακόμη και αυτά τα ίδια), αγοράστηκαν πανάκριβα, με δημόσιο χρήμα καταβαλλόμενο (κατά το πλείστον) με τη μορφή μισθού δημοσίου υπαλλήλου, προσαυξημένου με επιδόματα δώρων, αδειών, υπερωριών κλπ.

Το πόσο κόστισε στο εθνικό Ταμείο η εξαγορά τους από τα (εκάστοτε) κυβερνώντα κόμματα, όλα αυτά τα χρόνια, είναι ένας απλός υπολογισμός:

 Αρκεί να σκεφτούμε ότι ο μέσος μηνιαίος μισθός (με το κόστος των κρατήσεων) ήταν 1500 Ευρώ και, από το 1.000.000 υπαλλήλους του Δημοσίου, οι, τουλάχιστον 350.000, (για 120.000 προσλήψεις μόνο στην τελευταία 5ετία, κατηγορήθηκε η ΝΔ) είναι ανδράποδα, εντελώς άχρηστα για τη λειτουργία των υπηρεσιών όπου προσλήφθηκαν με τα γνωστά «μπιλιέτα» των υπουργών, των βουλευτών και των παρατρεχάμενών τους, κατά τη «μεταπολίτευση».

Από τον υπολογισμό αυτό, αφήνουμε έξω τα διευθυντικά (και πάντοτε κομματικά ) μεγαλοστελέχη των ΔΕΚΟ, με τους δυσθεώρητους μεγαλομισθούς.

Με μία απλή πράξη της Πέμπτης Δημοτικού, βλέπουμε ότι :

• μισθός 1500 Ευρώ Χ 14 (12μήνες + δώρα κλπ) μας κάνει 21.000 Ευρώ ετησίως, το δημόσιο κόστος για κάθε ανδράποδο.
• 350.000 ανδράποδα Χ 21.000 Ευρώ το χρόνο, μας κάνουν 7,35 Δίς Ευρώ, το χρόνο.
• 7,35 δίς Ευρώ Χ 25 χρόνια (από τα 36 της μεταπολίτευσης), μας κάνει 183,75 δις Ευρώ.

Το ποσό αυτό, είναι το κόστος αγοράς των ανδραπόδων(από τα κόμματα).

Το ποσό αυτό πληρώθηκε από δανεικά που πήρε το Κράτος  και  είναι ίσο με το κεφάλαιο του Δημόσιου Χρέους της χώρας μας, που πληρώνουμε σήμερα, όλοι μας, έχοντες και μη έχοντες.

Το υπόλοιπο, ως τα 300 δίς Ευρώ, που είναι σήμερα το Δημόσιο Χρέος, είναι οι τόκοι (με τους ανατοκισμούς τους), για όλα αυτά τα χρόνια και οι «αρπαχτές» των κομματοτρεφόμενων λαμόγιων, για να χορτάσει η ασίγαστη όρεξη της Σκύλλας και Χάρυβδης που ενσαρκώνει την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία που κυβερνά τη  χώρα, υπό τον μανδύα και το πρόσχημα της Δημοκρατίας μας.

Στις αυριανές εκλογές, θα  καταμετρηθεί ο αριθμός των ανδράποδων, που αναδύονται πλέον, σαν μία ξεχωριστή κοινωνική τάξη, με μοναδικό χαρακτηριστικό της,  τη στήριξη του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, στο οποίο οφείλει  την άνετη (εις βάρος του κοινωνικού συνόλου, αλλά χωρίς δική της ευθύνη) διαβίωσή της.

Αυτή η νέα κοινωνική τάξη, είναι και η μόνη, λογικά, που μπορεί να αποτελέσει τη σωτηρία του καθεστώτος πολιτικού συστήματος, καθώς η πτώχευση της κοινωνίας και η υπογραφή του «Μνημονίου», οδηγούν στην αθρόα φυγή των πολιτών από τα κόμματα στα οποία εμπιστεύτηκαν τα όνειρά τους για μία καλύτερη ζωή αυτών και των παιδιών τους.  Αυτό συμβαίνει μετά  στην παταγώδη αποκάλυψη ότι, οι δύο αντιμαχόμενες ιδεολογίες που συγκέντρωσαν κάτω από τις ιδέες τους τη συντριπτική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού, ο Σοσιαλιστικός διεθνισμός και ο φιλελεύθερος πατριωτισμός,   ήταν κίβδηλα προσχήματα και χυδαία προσωπεία, για τη συσπείρωση ομοφρονούντων (με κάποιο από αυτά) πολιτών.

Κάτω από αυτά τα προσωπεία, αποδείχθηκε ότι υπήρχε ένα άλλο, το πραγματικό πρόσωπο, η κυρίαρχη ιδεολογία  των «κομμάτων εξουσίας» που αποκαλύφθηκε ότι ήταν (και είναι) ο ακραιφνής και κυνικός «κυβερνητισμός», χωρίς ίχνος ιδεολογίας πραγματικού πολιτικού περιεχομένου, με πάτρωνά του την «παγκοσμιοποίηση των αγορών» και τα αφεντικά της.

Απόδειξη αυτής της πραγματικότητας, που πολλοί συμπολίτες μας μπορεί να μην την έχουν συνειδητοποιήσει και να μην την πιστεύουν, ή και να την αμφισβητούν, είναι η παντελής έλλειψη ιδεολογικής διαφοράς στην ασκούμενη πολιτική πρακτική των «κομμάτων εξουσίας». Αποκορύφωμά της, η τρέχουσα χρονιά, που η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, ασκεί πολιτική που η «φιλελεύθερη» παράταξη δεν τόλμησε ούτε να σκεφτεί να την προτείνει..

Έτσι, λοιπόν, σε περιβάλλον κενό πολιτικών/ιδεολογικών διαφορών και στηριγμάτων, τι είναι εκείνο που (πέραν μίας έντονης μεν, ρηχής δε, προπαγάνδας) μπορεί να οδηγήσει έναν πολίτη στην υποστήριξη ενός από τα «κόμματα εξουσίας»;

• Η, (στο όνομα ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού ή πατριωτισμού) απροκάλυπτη, πλέον, εξαπάτησή του;
• Η ανοχή του στους ενόχους του μεγαλύτερου διπλού εγκλήματος της σύγχρονης ιστορίας μας (πτώχευση και απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας μας);

Το μόνο που (λογικά) μένει σαν δικαιολογία, σε όποιον στηρίζει με την ψήφο του τα «κόμματα εξουσίας», είναι το «δέσιμό» του με το κόμμα που του εξασφάλισε, όλα αυτά τα χρόνια, την (μονιμοποιημένη) άνετη διαβίωσή του. Το ότι αυτό ήταν η πληρωμή της εξαγορασμένης ψήφου του, δεν τον νοιάζει και πολύ. Μήπως ήταν ο μόνος; Όσοι μπορούσαν, αυτό έκανα. Αυτός (ή το παιδί του) θα σώσει την Ελλάδα;

Επειδή, λοιπόν, κατά την άποψή του, δεν μπορεί να σώσει την Ελλάδα, την αφήνει να καταστραφεί πλήρως.

Αυτός ο (εκατοντάδες χιλιάδες) λαός, είναι (εν αγνοία του) «ο εχθρός του λαού», δηλαδή ο εχθρός του ίδιου του τού εαυτού, ο εχθρός του «αύριό» του, αφού η μελλοντική αγορά ανδραπόδων τελείωσε οριστικά, μετά την πτώχευση. Δεν υπάρχουν, πιά, λεφτά για να αγοραστούν, σαν  ανδράποδα, τα παιδιά του στο μέλλον…

Η βιομηχανία εξανδραποδισμού, πτώχευσε, μαζί με την Ελληνική κοινωνία. Πάει, τελείωσε οριστικά.

Η προπαγάνδα, δεν μπορεί να ανατρέψει τα γεγονότα. Το μόνο που μπορεί να κάνει (και για την ώρα το πετυχαίνει) είναι να τα συσκοτίζει και να δημιουργεί αμφιβολίες για να κερδηθεί χρόνος.

Στο τέλος η Αλήθεια πάντοτε λάμπει και διαλύει τα σκοτάδια και τους σκοταδισμούς.

Και η αλήθεια της τρέχουσας Ελληνικής πραγματικότητας, είναι μία: Το καθεστώς πολιτικό σύστημα, με τη νοοτροπία του «κυβερνητισμού» που επικράτησε σε κάθε σκέψη και πράξη του, οδήγησε την Ελλάδα στην πτώχευση και στην απώλεια της εθνικής Ανεξαρτησίας στην Οικονομία της, δηλαδή στον μέγιστο στρατηγικό  μηχανισμό της. Ταυτόχρονα επέτρεψε (αν δεν οδήγησε) την διολίσθηση της Δημοκρατίας σε μία οικογενειοκρατούμενη, πολιτική και οικονομική, ολιγαρχία.

Αύριο το βράδυ, θα μετρήσουμε τις δυνάμεις της συντήρησης αυτού του εντελώς αποτυχημένου και βαρειά ένοχου κατεστημένου.

• Η πρώτη μέτρηση που θα κάνουμε, θα είναι το άθροισμα των ψήφων των ανδράποδων. ( Οι ψήφοι που θα συγκεντρώσουν οι υποψήφιοι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, μαζί).
• Η δεύτερη, θα είναι ο αριθμός αυτός, σε σχέση με τους ψήφους (όχι ποσοστά) που πήραν μαζί τα δύο αυτά κόμματα στις περυσινές εκλογές.

Το πόσο λιγότεροι ή περισσότεροι θα είναι αυτοί οι ψήφοι, θα δείξει τον βαθμό που τα ανδράποδα μειώνονται ή αυξάνονται στην Ελληνική κοινωνία.

Αυτά είναι τα στοιχεία που μας ενδιαφέρουν, εμάς, τους αντίπαλους αυτής της καταστροφικής ολιγαρχίας, διότι αυτό που πρέπει να  υπερφαλαγγίσουμε, είναι αυτά τα ανδράποδα, καθότι αυτά (με την αδράνειά τους) αποτελούν το οχυρό του συστήματος

Τσιαντής Κώστας - ΩΡΕΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΜΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ

Ο Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε  προχθές ότι είναι πολιτικά παρών και αποφασισμένος να ιδρύσει κίνημα ανεξάρτητων πολιτών. Δεν γνωρίζω προσωπικά τον κ. Θεοδωράκη, αλλά η δημόσια αυτή δήλωσή του  πιστεύω πως γίνεται ο συνεκτικός κρίκος συσπείρωσης των αδημονούντων πολιτών που ψάχνουν να βρουν τρόπο να βοηθήσουν για να βρεθεί διέξοδος στην κρίση. Οι άνθρωποι του πνεύματος, της επιστήμης, της διανόησης, της τέχνης και της παραγωγικής εργασίας, οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι,   οι πολιτικά και κοινωνικά ενεργοποιημένοι πολίτες και ιδιαίτερα η νεολαία μας, πιστεύω πως  μπορούν  να συνενώσουν διαλεκτικά τις δυνάμεις τους και να δώσουν ενεργά το παρόν τους για τη Νέα Ελλάδα.

       Το εγχείρημα είναι δύσκολο. Ένας αριθμός επώνυμων και ανώνυμων πολιτών από διαφορετικούς χώρους και ιδεολογικές αφετηρίες πρέπει να συνευρεθεί και να συμβάλει με τις γνώσεις, τις ιδέες και την ενεργό του παρουσία σε μια σύνθεση δημιουργική και σ’ ένα παλλαϊκό υπερκομματικό πολιτικό κίνημα  για το ξεπέρασμα της κρίσης και τη θεμελίωση της Νέας Ελλάδας. Κεντρικός  στόχος του κινήματος αυτού είναι η αναθεώρηση του συντάγματος (http://elepistole.blogspot.com/), η οποία αποτελεί βασική προϋπόθεση προκειμένου να ανακτηθεί η αξιοπιστία του κράτους και των δημοσίων υπηρεσιών, καθώς και ένα  νέο πολιτικό  κοινωνικό σχέδιο για την Ελλάδα και το λαό της.

       Έχουν δει το φως της δημοσιότητας αρκετές γόνιμες προτάσεις για το σκοπό αυτό (που δείχνουν το ζωηρό ενδιαφέρον που υπάρχει για τα κοινά).  Ωστόσο, οι προτάσεις δεν αρκούν. Η Ελλάδα πρέπει να επιστρατεύσει στην πολιτική της ζωή τα καλύτερα τέκνα της προκειμένου να βγει από την κρίση. Το  κίνημα για μια Νέα Ελλάδα είναι ανάγκη  να συσπειρώσει πολιτικούς στοχαστές και αναλυτές από διάφορους χώρους, αδέσμευτα πολιτικά και κοινωνικά ρεύματα, καθώς και ηγετικά στελέχη που είναι αποφασισμένα να βρουν λύσεις και να δράσουν πολιτικά.  Η παρουσία ενός χαρισματικού ανθρώπου κοινής εμπιστοσύνης και αποδοχής, όπως είναι ο Μ. Θεοδωράκης-  όπου πάνω του η Ελλάδα έχει αφήσει τα σημάδια της και τα οράματά της-, πιστεύω πως δείχνει το δρόμο της δημιουργικής σύνθεσης που χρειάζεται ο τόπος ώστε να πετύχουμε την αναγέννησή του. Στο δρόμο αυτό ως σκοπός της πολιτικής  δεν τίθεται η επιβεβαίωση της αλήθειας μιας κάποιας παραδοσιακής  ιδεολογίας, αλλά η επιστράτευση της γνώσης, της κοινωνικής ευαισθησίας, των δημιουργικών ικανοτήτων  και της πολιτικής οξυδέρκειας που απαιτεί η συγκυρία, ώστε να συγκροτηθεί ένα μέτωπο εξουσίας που θα βγάλει τη χώρα απ΄ τ’ αδιέξοδο και θα υπηρετήσει το λαό της.  Ενώπιον του  σκοπού αυτού αλλά  και των υφιστάμενων εθνικών κινδύνων, πιστεύω ότι ο καθένας από μας μπορεί να βρει τη θέση του και ν’ αναλάβει  τον δημιουργικό πατριωτικό του ρόλο.

                                                                                                        Κ.Ν.Τ

Αναδημοσιεύσεις άρθρου

http://www.palmografos.com/permalink/7341.html

http://olympia.gr/

http://www.anparatiritis.gr/content/view/3000/2/lang,el/

http://www.arxaiaithomi.gr/?p=25595#more-25595

 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Η 70^η  επέτειος του ηρωικού «ΟΧΙ» του Ελληνικού Λαού στο φασισμό και το ναζισμό βρίσκει τη χώρα μας υπό καθεστώς κατοχής.

Με πρόσχημα το Δημόσιο Χρέος και τις ευθύνες των προκατόχων της, η σημερινή κυβέρνηση, καταπατώντας τον όρκο της να διαφυλάττει το Σύνταγμα και την Εθνική Κυριαρχία του Ελληνικού Λαού, παρέδωσε τη χώρα στην «Τρόικα» του διεθνούς κεφαλαίου και,  συνυπογράφοντας το «Μνημόνιο», επέβαλλε την πιο αντιλαϊκή πολιτική που γνώρισαν οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι και η νεολαία αυτού του τόπου, μια πολιτική που δεν είναι μονάχα κοινωνικά άδικη αλλά και οικονομικά αδιέξοδη και καταστροφική.

Συνυπεύθυνες για την κατάσταση αυτή όμως δεν είναι μόνο οι κυβερνήσεις του παρελθόντος αλλά και τα κόμματα της Αριστεράς, που δεν κατέφεραν να συνεργαστούν και να προτείνουν στο λαό πειστική εναλλακτική πολιτική.

Μπροστά στη συνολική χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος της μεταπολίτευσης, που έχει καταστεί πλέον το μεγαλύτερο πρόβλημα της Χώρας, αυτό που καθιστά άλυτα όλα τα υπόλοιπα, δεν μένει άλλος δρόμος για τον Ελληνικό Λαό από αυτόν μιας νέας Εθνικής Αντίστασης, ενός νέου «ΟΧΙ», τόσο απέναντι στους ξένους συγκυρίαρχους όσο και στους ντόπιους τοποτηρητές.

Κεντρική θέση μας αποτελεί η άρνηση της αναγνώρισης και πληρωμής του Δημόσιου Χρέους από τον Ελληνικό Λαό εφόσον:

-          το χρέος δεν το δημιούργησε  ο λαός

-          τα δανεικά δεν χρησιμοποιήθηκαν προς όφελος του λαού και της χώρας αλλά, αντίθετα, χρηματοδότησαν την υποδούλωσή μας σε μια οικονομική και πολιτική ολιγαρχία που μας οδηγεί στην καταστροφή.

Ο Ελληνικός Λαός δεν χρωστά, του χρωστάνε.

Και πρώτα απ΄ όλα του χρωστά η Γερμανία το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις καθώς και τους κλεμμένους αρχαιολογικούς θησαυρούς, τους οποίους καμία «ελληνική» κυβέρνηση δεν αξιώθηκε μέχρι σήμερα να διεκδικήσει… Μόνο το δάνειο και οι πολεμικές επανορθώσεις υπερβαίνουν κατά πολύ το Δημόσιο Χρέος, ενώ οι αποζημιώσεις προς τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας είναι ανυπολόγιστες: 

-ΟΧΙ, λοιπόν, στο Δημόσιο Χρέος!

-ΟΧΙ στη σιωπηλή παραίτηση από τις γερμανικές οφειλές!   

-ΟΧΙ στους ανάξιους και τους διεφθαρμένους που μας κυβερνούν!

-ΝΑΙ στον ξεσηκωμό του Ελληνικού Λαού για μια νέα Ελλάδα σε μια άλλη Ευρώπη!

Αθήνα, 25/10/2010

Η Συντονιστική Επιτροπή