Τετάρτη 8 Ιουνίου 2011
Σάββατο 4 Ιουνίου 2011
Η ελληνική κρίση και τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών τραπεζών
Η ελληνική κρίση και τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών τραπεζών
Για τον πρώην καγκελάριο τα γερμανικά μίντια υστερούν στις αναλύσεις, τόσο για διεθνή, όσο και για ευρωπαϊκά θέματα.
Στο σημείο αυτό ο Χέλμουτ Σμιτ αναφέρεται στην ευρωκρίση και την Ελλάδα.
«Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις δεν αντελήφθησαν ακόμη ότι αυτό καθ’ εαυτό ένα κοινό νόμισμα μόνο σε μια ιδανική περίπτωση μπορεί να φέρει την ευημερία. Τώρα τσακώνονται επί ώρες, εάν θα βοηθήσουν τους καημένους τους Έλληνες, τους Πορτογάλους, τους Ιρλανδούς με ρευστό ή με εγγυήσεις ή εάν θα ήταν προτιμότερο να τους συμβουλεύσουν την κήρυξη χρεοκοπίας.
Κάτι που δεν αναφέρει κανείς είναι ότι πίσω από τη διάσωση της Ελλάδας είναι τα συμφέροντα των γερμανικών, αγγλικών και γαλλικών τραπεζών. Η αναγκαία ανάλυση λοιπόν είναι: οι Έλληνες δεν είναι εις θέσιν να εξυπηρετήσουν το χρέος τους. Και ποιος ζημιώνεται από αυτό; Οι ξένες τράπεζες που τους δάνεισαν τα χρήματα.»
Φραγκφούρτη - τα κεντρικά των μεγαλύτερων γερμανικών τραπεζώνΣτην παρατήρηση της εφημερίδας ότι αυτά έχουν γραφεί στις γερμανικές εφημερίδες ο πρώην καγκελάριος επιμένει: «Ενδέχεται να έχουν γραφεί στις οικονομικές σελίδες κάποιων εφημερίδων.Αλλά πρέπει να τεθεί και το ερώτημα: πως συνέβη άραγε και δεν αντελήφθη ουδείς ότι οι Έλληνες ήταν υπερβολικά χρεωμένοι; Ποιος φέρει την ευθύνη; Νομίζω ότι κατ’ αρχήν είναι υπεύθυνη η Κομισιόν και κατά δεύτερον το Ευρωκοινοβούλιο. Να ένα θέμα: για τις συζητήσεις στο Ευρωκοινοβούλιο δεν μας ενημερώνουν καθόλου τα γερμανικά ΜΜΕ.»
Τέλος ο κ. Σμιτ υποστηρίζει ότι για το μειωμένο ενδιαφέρον των Ευρωπαίων πολιτών για τα τεκταινόμενα στην Ευρωβουλή ευθύνονται και οι ευρωβουλευτές, οι οποίοι «δεν χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι, δεν λένε ‘φτάνει πια, διαχωρίζω τη θέση μου!’
Θα επιθυμούσα ένα πραξικόπημα στο Ευρωκοινοβούλιο. Τότε μόνον θα καταργούνταν αυτή η ανοησία, οι 27 επίτροποι, και η ΕΕ θα γινόταν επιτέλους πιο λειτουργική.»
Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
Υπεύθ. σύνταξης: Σπύρος Μοσκόβου
Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011
ANemos: Τα δικά μου, ΑΜΕΣΑ, αιτήματα
Τα δικά μου, ΑΜΕΣΑ, αιτήματα
Δεν εκπροσωπώ κανέναν, δεν ανήκω πλέον πουθενά, "αγανακτώ" και...
Προτείνω ως κεντρικά αιτήματα, με δύο λόγια, τα εξής:
Προτείνω ως κεντρικά αιτήματα, με δύο λόγια, τα εξής:
- Ανατροπή του μνημονίου και...
- Επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με διαγραφή μεγάλου μέρους του
- Αναδιανομή του πλούτου με δίκαιη φορολογία που θα περιλαμβάνει:
- Μηδενικούς φόρους σε νέους επιχειρηματίες
- Ελάχιστους φόρους σε εξαγωγείς και εταιρείες καινοτομίας
- Υψηλούς φόρους σε μονοπώλια και εισαγωγείς
- Αναδιανομή Δημόσιας Γης
- Στήριξη της εργασίας, της Παιδείας και της Υγείας
- Δημιουργία Τράπεζας Εργαζομένων
- Κατάσχεση περιουσιών όσων έχουν κλέψει
- Συνταγματική αναθεώρηση
http://naftilos.blogspot.com/2011/05/blog-post_31.html
Παρασκευή 15 Απριλίου 2011
Μίκης Θεοδωράκης- ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΣΠΙΘΕΣ
ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΣΠΙΘΕΣ
Η Σπίθα υπήρξε μια ιδέα που επηρέασε τον Λαό μας γρηγορότερα και πλατύτερα απ' ό,τι περιμέναμε, σε σημείο που να εκπλαγούμε κι εμείς οι ίδιοι και να βρεθούμε ουσιαστικά απροετοίμαστοι μπροστά στα τεράστια προβλήματα που έθετε η οργανωτική ανάγκη για μια αρχική και στοιχειώδη έστω ενιαιοποίηση-μορφοποίηση της Κίνησης αυτής.
Όπως δήλωσα, ξεκινώντας την ομιλία μου την 1η του Δεκέμβρη του 2010, πρόθεσή μου δεν ήταν να κάνω κόμμα ή κίνημα οργανωμένο αλλά να δημιουργήσω μια Κίνηση Ιδεών και Προβληματισμού.
Σας διαβεβαιώ ότι την απόφαση την πήρα εντελώς μόνος, μιας και το σύνολο των παλιών μου συντρόφων-συναγωνιστών-φίλων, ακόμα και γνωστών, είχαν πολιτικά τοποθετηθεί οριστικά εδώ κι εκεί απορρίπτοντας εκ των προτέρων κάθε νέα άποψη. Έσπευσα όμως να σας προειδοποιήσω, ότι το «πείραμα» που προτείνω για τη δημιουργία ενός κινήματος από τη βάση του Λαού γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων και επομένως οι δυσκολίες που θα συναντήσει θα είναι πολλές και απρόβλεπτες.
Πολλοί, πάρα πολλοί, έσπευσαν να δημιουργήσουν Σπίθες κι αμέσως μετά δεν ήξεραν τι να τις κάνουν, δεδομένου ότι δεν υπήρχε γι' αυτούς -όπως συνήθως γίνεται- ετοιμοπαράδοτη «μασημένη τροφή» ούτε «διορισμένοι» κομισσάριοι για να τους πουν πώς θα σκεφτούν, πώς θα μιλήσουν, πώς θα αποφασίσουν, θα κινηθούν και θα υπάρξουν.
Άλλοι πάλι, που όπως φαίνεται προέρχονται από κόμματα της αριστεράς, επομένως έχουν εμπειρίες (θα τις αποκαλούσα «της μασημένης τροφής»), θέλησαν να φτάσουν μονομιάς στο άλλο άκρο: δηλαδή της απόλυτης «απελευθέρωσης» από οποιαδήποτε ιδέα κεντρικής γραμμής (εν προκειμένω της δικής μου παρουσίας) με την ανακήρυξη της Σπίθας σε αυτόνομη πολιτική μονάδα που χαράζει αυτοτελώς την πολιτική της πορεία σύμφωνα με τις αποφάσεις των μελών της.
Ένα τρίτο φαινόμενο υπήρξε η δημιουργία Σπιθών κατευθυνόμενων από τα γνωστά «κέντρα», με σκοπό να επιφέρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό και να δημιουργήσουν διαλυτικά φαινόμενα με στόχο την τελική διάλυσή μας από τη στιγμή που διαπίστωσαν ότι η Κίνησή μας αποτελεί κίνδυνο γι' αυτούς.
Το πόσο επικίνδυνοι είμαστε πραγματικά γι' αυτούς, φαίνεται καθαρά από την γενικότερη στάση της Εξουσίας και του Συστήματος απέναντί μας που μέσα στον αιφνιδιασμό και στον πανικό τους επιλέξανε την πολιτική της απόλυτης αποσιώπησης -σαν να μην υπάρχουμε- με τον εξοβελισμό μας από τα ΜΜΕ και την απουσία κάθε δημόσιας αντιπαράθεσης μαζί μας.
Στη συνέχεια άρχισε οργανωμένα η στοχοποίησή μου από τους γνωστούς κύκλους και η απόπειρα εκμηδενισμού των ιδεών-προτάσεών μου, επειδή ακριβώς εγνώριζαν καλά, ότι αυτές ακριβώς οι ιδέες, όπως τις εξέθεσα στις πέντε ομιλίες μου, ήταν η αιτία για την συσπείρωση τόσων χιλιάδων πολιτών μέσα στις Σπίθες.
Σας δηλώνω ότι εξακολουθώ να είμαι μόνος, με μοναδικό μου στήριγμα τις ιδέες που εξέθεσα έως τώρα δημόσια. Όταν λέω «μόνος», εννοώ ότι δεν έχω και δεν θέλω να έχω τον παραμικρό «μηχανισμό», δεδομένου ότι πιστεύω ότι κανείς δεν έχει ως σήμερα γνωρίσει καλλίτερα από μένα το τι σημαίνει «μηχανισμός», όπως και κανείς δεν τον έχει υποστεί και καταγγείλει όσο εγώ.
Επομένως από αυτή την πλευρά θα πρέπει να είστε ήσυχοι, γιατί όπως ελπίζω ότι θα καταλαβαίνετε κι εσείς, δεν έχω κανένα λόγο να αλλάξω την νοοτροπία μου και μάλιστα σε μια στιγμή που οφείλω να πάρω μια τόσο τολμηρή, δύσκολη και υπεύθυνη απόφαση για τη δημιουργία μιας Κίνησης με την ιστορική ευθύνη της προετοιμασίας του λαού μας για την επιβολή για πρώτη φορά της παλλαϊκής εξουσίας και της άμεσης δημοκρατίας. Όπως θα πρέπει να είστε ήσυχοι ότι δεν θα επιτρέψω να δημιουργηθούν μηχανισμοί κάτω από οποιοδήποτε προσωπείο και με οποιοδήποτε πρόσχημα σε οποιοδήποτε επίπεδο ή τμήμα της Κίνησής μας.
Έχετε απέναντί σας έναν αγωνιστή με εύθραυστη φυσική κατάσταση, που είναι πανέτοιμος από κάθε πλευρά να σας αφήσει ήσυχους και που έχει μαζί σας μια και μόνη σχέση: τις ιδέες του.
Εκείνο όμως που θέλω από σας είναι να έχω την εμπιστοσύνη σας όσο ακόμα είμαι όρθιος να βοηθήσω όσο και όπως μπορώ οι ιδέες αυτές να γίνουν πράξεις επιλέγοντας ελεύθερα τα πρόσωπα και τις μεθόδους, έως ότου «μπει το νερό στο αυλάκι». Δηλαδή έως ότου διαπιστώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στη διοργάνωση της πρώτης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης των Σπιθών μέσα από την οποία θα αναδειχθούν τα εκλεγμένα όργανα και επιτροπές της Κίνησης. Το συντομότερο δυνατό, ώστε το Φθινόπωρο η Κίνησή μας να είναι έτοιμη απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που μας περιμένουν.
Νομίζω ότι είχα και έχω όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να παίξω έναν ιδιαίτερο ρόλο σε σχέση με μια Κίνηση της οποίας υπήρξα ο Ιδρυτής.
Μπορεί να είμαι κάποια αναγνωρίσιμη προσωπικότητα, όμως δεν είναι μόνο λάθος αλλά και κακοήθεια να ισχυριστεί κάποιος ότι η δημιουργία μιας πολιτικής κίνησης όπως αυτή της Σπίθας οφείλεται στο γεγονός ότι είμαι γνωστός είτε ψηλός είτε δεν ξέρω ποιο άλλο εξωτερικό χαρακτηριστικό μου αποδίδουν.
Για να μην πολυλογώ, η Σπίθα είναι γέννημα των ιδεών που εξέθεσα και που όπως αποδείχθηκε, ανταποκρίνονται στις μύχιες σκέψεις και ελπίδες πολλών Ελλήνων. Το γεγονός αυτό όπως είπα, με φορτώνει με βαρύτατες ευθύνες απέναντι στο λαό, σε σας και στον εαυτό μου. Και με υποχρεώνει να τις υπερασπισθώ και να τις στερεώσω με το ίδιο δημιουργικό πνεύμα που τις γέννησε, τη φορά αυτή στον τομέα της οργάνωσης. Άρα ο ρόλος μου δεν τελειώνει με την έκθεση των ιδεών μου αλλά και με την προσπάθεια να συμβάλουν οι ιδέες αυτές στη δημιουργία του αναγκαίου λαϊκού Κινήματος που θα τις κάνει πράξη. Εάν κάποιος έχει πάνω στο θέμα αυτό αντίθετη γνώμη και πιστεύει ότι πρέπει να αποσυρθώ από τη δράση για τα κοινά, δεν έχει παρά να το πει δημόσια.
Το λέω αυτό, γιατί εκτός από τα τρία είδη Σπιθών που σας προανέφερα, υπάρχει και ένα τέταρτο είδος που το ονομάζω «των ψευτο-Σπιθών». Θα ακούσατε κι εσείς, ειδικά στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ότι η τάδε Σπίθα είναι της επιρροής του τάδε ή του δείνα, οι οποίοι είτε έχουν προσωπικές φιλοδοξίες είτε εκπροσωπούν διάφορες Κινήσεις και καθώς φαίνεται δεν βρίσκουν «πελατεία», θαμπωμένοι και οι ίδιοι από τη λάμψη των Σπιθών, αποφάσισαν να μας χρησιμοποιήσουν φτιάχνοντας τις ψευτο-Σπίθες, για να μπορέσουν να μας ποδηγετήσουν και να πάρουν τελικά αυτοί τον έλεγχο της Κίνησης. Όπως το γνωρίζετε καλλίτερα από μένα, άρχισαν να ασκούν μεγάλες πιέσεις επάνω σας, παντός είδους. Ζητούν λ.χ. να εφαρμοσθεί «εδώ και τώρα» η άμεση δημοκρατία, να γίνει «τώρα» το Πανελλαδικό Συνέδριο των Σπιθών που θα εκλέξει τη νέα (δική τους ασφαλώς) εξουσία πετώντας μετά στον κάδο των αχρήστων τον Θεοδωράκη και τις ιδέες του. Μα αφού είχαν και έχουν τόσο καλές και πρωτοποριακές ιδέες, γιατί δεν τις εφαρμόζανε τόσον καιρό στην πράξη και περίμεναν τη Σπίθα σαν σωσίβιο να κρατηθούν κατ' αρχήν απάνω της και στη συνέχεια να μας πετάξουν και όλους εμάς στη θάλασσα;
Η γνώμη μου γι' αυτούς είναι να μη τους φοβάστε, να τους βγάλετε τη μάσκα και να τους στείλετε από κει που ήρθαν. Εμένα με ενδιαφέρετε μόνο εσείς, οι αληθινοί και οι γνήσιοι Σπιθίτες, που πιστεύω ότι είστε η συντριπτική πλειοψηφία και ότι προ παντός πιστεύετε στη Νέα Στρατηγική και στη Νέα Τακτική που θα εφαρμόσουμε όλοι μαζί, φτάνει να απαλλαγούμε από τις τσουκνίδες και τα αγκάθια.
Όσο θα είμαι ζωντανός, θα είμαι κοντά σας βράχος ακλόνητος. Γι' αυτό να μη σας επηρεάζουν τα σκαμπανεβάσματα των τελευταίων ημερών που θα τα χαρακτήριζα σαν μια κρίση... ανάπτυξης.
Τώρα στα καινούρια μας γραφεία (Ερμού 7, 6ο πάτωμα) εγκαθίστανται ήδη εντός των προσεχών ημερών οι τρεις πρώτες Επιτροπές της απολύτου εμπιστοσύνης μου (άλλωστε οι περισσότεροι έχουν βγει μέσα από τις Σπίθες). Η Οργανωτική Επιτροπή, η Οικονομική Επιτροπή και η Επιτροπή Τύπου και Ενημέρωσης και σε λίγο οι μηχανές του σκάφους θα δουλεύουν στο φουλ!
Παράλληλα θα πρέπει να οικοδομείται η τελική μορφή των Σπιθών.
Α. Κάθε ομάδα Σπιθών (5-10) δημιουργεί μια κοινή Συντονιστική Επιτροπή που αποτελείται από έναν εκπρόσωπο της κάθε Σπίθας.
Β. Το σύνολο των Συντονιστικών Επιτροπών μιας πόλης ή μιας περιφέρειας δημιουργούν την Συντονιστική Επιτροπή Πόλης ή Περιφέρειας με τη συμμετοχή ενός εκπροσώπου στην κάθε Τοπική Συντονιστική Επιτροπή.
Γ. Δημιουργείται Επιτροπή Διενέργειας Συνεδρίου.
Δ. Οργανώνεται το Πανελλαδικό Συνέδριο Σπιθών.
Ε. Προχωρούμε στις Εκλογές νέων οργάνων και νέας ηγεσίας.
Η προσωπική μου επαφή μαζί σας στα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης και του Ηρακλείου και η συζήτηση που ακολούθησε, με έπεισε ότι οι περισσότερες ανησυχίες σας προέρχονται από μια παρεξήγηση, που δεν ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί από μόνη της αλλά θα πρέπει να ήταν κατευθυνόμενη. Από ποιους; Και για ποιους λόγους; Αυτοί που είχαν συμφέρον να σπείρουν ανάμεσά μας τον σπόρο της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης, να είστε βέβαιοι ότι στόχευαν σε μένα και στις ιδέες μου, ώστε στη συνέχεια να περάσουν τις δικές τους κάνοντας δική τους την Κίνησή μας. Οι τελευταίες εξελίξεις νομίζω ότι το έδειξαν καθαρά, γιατί οι δύο αποχωρήσεις από την Συμβουλευτική οφείλονται στο γεγονός ότι αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις τους.
Πώς ήταν δυνατόν να σκεφτείτε ότι ένας έμπειρος αγωνιστής σαν εμένα θα εμπιστευόταν το Οργανωτικό Γραφείο σε οποιονδήποτε άλλον; Όλες οι αποφάσεις και τα κείμενα που προήλθαν από αυτό, είναι απολύτως δικά μου και όλες οι ενέργειες τελούσαν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου. Μην ξεχνάτε ότι από τη μια στιγμή στην άλλη δημιουργήθηκε μια ανθρώπινη θάλασσα που ονομάστηκε «Σπίθες», χωρίς να προϋπάρξει Πολιτικό Γραφείο, Κεντρική Επιτροπή, έμπειρα στελέχη, οικονομικοί πόροι και διαφόρων τύπων διασυνδέσεις και εξαρτήσεις όπως συμβαίνει ως σήμερα με όλα τα Κόμματα. Βρέθηκα εντελώς μόνος -γεγονός πρωτοφανές- και η μόνη εξήγηση που δίνω, είναι ότι σήμερα κυριαρχούν η απογοήτευση, η παραίτηση και ο φόβος. Στο μεταξύ ξεκίνησαν από τα Κέντρα που προανέφερα, οι κινήσεις για την ποδηγέτηση της Κίνησής μας, που με το δέλεαρ της εφαρμογής εδώ και τώρα της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή της πλήρους αυτοτέλειας της κάθε Σπίθας και της αποκοπής από κάθε είδους κεντρική εξάρτηση αποσκοπούσαν στην ουσιαστική διάλυση της Κίνησής μας και στην μετατροπή της σε ένα χάος από ανεξάρτητες ομάδες χωρίς ενιαία μορφή και κατεύθυνση.
Η αντίδρασή μου διατυπώθηκε στις αρχικές οργανωτικές μου πρωτοβουλίες, στην προσπάθειά μου να δώσω ενιαία μορφή στο Κίνημα και να εξασφαλίσω τους τρόπους μιας δημιουργικής επαφής ανάμεσα σε όλες τις Σπίθες, όπως επίσης ανάμεσα σε μένα και σε όλους εσάς. Δεδομένου ότι πίστευα και πιστεύω ότι ο ρόλος μου δεν σταματάει στο ιδεολογικο-πολιτικό του μέρος αλλά για να ολοκληρωθεί η προσπάθειά μου οφείλω να βοηθήσω στην εξεύρεση ενός οργανωτικού μηχανισμού που θα μας καταστήσει υπολογίσιμη πολιτική δύναμη με εθνική εμβέλεια.
Η απότομη στροφή μου της 1ης Απριλίου δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα του φόβου που με κατέλαβε όταν συνειδητοποίησα ότι η προπαγάνδα των ψευτο-Σπιθιστών μέσα στις γραμμές μας [που χρησιμοποίησαν αισχρές συκοφαντίες και σενάρια φανταστικά όσο και βρώμικα για να δημιουργήσουν αμφιβολίες ακόμα και για το ήθος και την ακεραιότητά μας (βλ. επιστολές των δύο παραιτηθέντων), με στόχο το οργανωτικό μου σχέδιο και που έφτασαν σε σημείο να με κάνουν να ντραπώ που υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι που να έχουν το θράσος να εκστομίζουν δημόσια τέτοιες αθλιότητες] είχε πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις, ώστε υπήρχε κίνδυνος διάλυσής μας.
Το τι συνέβη από κει και πέρα, θα αποτελέσει κάποτε τη μαύρη σελίδα της οργάνωσής μας. Ένα μονάχα μπορώ να σας πω τώρα, ότι όλα έγιναν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου, ώστε να ξεσκεπαστεί τελικά η συνωμοσία και να απαλλαγούμε οριστικά από τον κακοήθη όγκο που μας απειλούσε. Έτσι βγήκαμε απ' αυτή τη θλιβερή κρίση σοφότεροι και δυνατότεροι. Η πρόσφατη συνεδρίαση της Συμβουλευτικής είχε έναν σχεδόν πανηγυρικό χαρακτήρα. Από δω και στο εξής θα προχωρήσουμε πιο αποφασιστικά, πιο προσεκτικά και πιο δυναμικά. Φτάνει να αποκατασταθεί η τραυματισμένη εμπιστοσύνη ανάμεσά μας, που αποτελεί θεμέλιο λίθο στην προσπάθειά μας να πετύχουμε τους φιλόδοξους στόχους που θέσαμε.
Η Σπίθα άνοιξε μια καινούρια σελίδα στην ιστορία του ελληνικού εθνικο-λαϊκού κινήματος. Γιατί έβαλε την Επανάσταση μέσα στην Πατρίδα και την Πατρίδα μέσα στην Επανάσταση. Κι όταν λέμε «επανάσταση», εννοούμε μαχητική άρνηση του ξεπερασμένου, του άδικου, του ψεύτικου, του σάπιου και του κακού. Επανάσταση σημαίνει Ανάσταση, Φως, Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη. Σημαίνει Μόρφωση και Πολιτισμό. Σημαίνει άνθηση του Καλού σε όλες του τις μορφές και λειτουργίες.
Η Σπίθα είναι η ελληνική εκδοχή όλων των ξενόφερτων -ισμών, γιατί εμπνέεται από όλη τη μακραίωνη παράδοσή μας με κορυφαίες στιγμές το 1821 και την Εθνική Αντίσταση. Αυτοί είναι οι δύο φάροι που μας οδηγούν στην πορεία μας.
Ξέρω ότι οι πιο πολλοί από σας γίνατε Σπιθίτες με την καρδιά σας και το συναίσθημα. Τώρα όμως χρειάζεται και ο Νους, η Σκέψη, η Μελέτη, η Ανάλυση, για να μπορείτε να περάσετε από την θεωρία στην πράξη. Να πεισθείτε 1000 στα 100 ότι είστε βέβαιοι για το δρόμο που διαλέξατε και που ακολουθείτε. Μέσα στη Νέα Στρατηγική και τη νέα τακτική με τις οποίες έχετε τώρα εφοδιασθεί, θα βρείτε αν ψάξετε προσεκτικά, πώς θα φτάσουμε από το Α ως το Ω, γιατί αυτή η νέα θεωρία είναι το αποτέλεσμα της βιωμένης αγωνιστικής συμμετοχής ενός ανθρώπου που γνώρισε και μελέτησε τα γεγονότα, τις εξελίξεις, τα πάνω και τα κάτω, τους θριάμβους και τα λάθη, με τα μάτια του νου του ανοιχτά. Χωρίς παρωπίδες, κυρίαρχος, ελεύθερος και ανεξάρτητος κάθε στιγμή. Έξω από μηχανισμούς, με μοναδικούς οδηγούς την αγάπη στον άνθρωπο και στην Πατρίδα. Γεννήθηκε Έλληνας, έζησε σαν Έλληνας, πάλεψε σαν Έλληνας, δημιούργησε σαν Έλληνας και παρέμεινε παντού και πάντα Έλληνας.
Γι' αυτό έχετε καθήκον, αυτόν τον ενθουσιασμό και τη γνώση σας για τη νέα μας στρατηγική και τακτική, που έχει στόχο την Εθνική Ανεξαρτησία, την Παλλαϊκή Εξουσία και την Πατριωτική Αναγέννηση, να την μεταλαμπαδεύσετε σε όσους γίνεται περισσότερους πατριώτες, βάζοντας έτσι τα θεμέλια του Λαϊκού Μετώπου πρώτα-πρώτα γύρω σας και στη συνέχεια με άλλους μαζί σε όλη τη χώρα. Μας χρειάζονται γι' αυτό εκατοντάδες-χιλιάδες Σπίθες που να λάμπουν με τη Σκέψη, το Ήθος, τη Δράση τους και τον καθημερινό τους Αγώνα ενάντια σε κάθε κακό που μας προσβάλλει ως άτομα, ως κοινωνία και ως Λαό. Παλεύοντας για τα μικρά, να έχετε στο νου σας ότι γυμνάζετε τους εαυτούς σας για τα μεγάλα. Οι καθημερινές μικρές συγκρούσεις πρέπει να μας οδηγούν όλο και πιο μπροστά, όλο και πιο μακριά, όλο και πιο σκληρά, ως την αναπόφευκτη τελική σύγκρουση που όταν και εφ' όσον μας αναγκάσουν να την κάνουμε, η στρατηγική μας θα μας εξοπλίσει ώστε να τη δώσουμε από θέσεως ισχύος.
Αν δεν πιστεύουμε κάθε στιγμή ότι οφείλουμε να είμαστε οι πιο δυνατοί, τότε να καθήσουμε στ' αυγά μας. Και δεν πρέπει μόνο να πιστεύουμε αλλά και να φροντίζουμε να είμαστε σε κάθε περίπτωση οι πιο δυνατοί. Γιατί αυτό το οφείλουμε στον λαό μας και στην Ελλάδα. Τέρμα πια η μιζέρια και η ψωροκώσταινα. Να θυμάστε πάντα τον στίχο: «Είσαι Έλληνας. Αυτό που ήσουν κάποτε, θα γίνεις ξανά!».
Σε κάθε μέτρο κάτω από την ελληνική γη βρίσκεται κι ένας σκοτωμένος ήρωας. Ένα παιδί, ένα κορίτσι, ένας άντρας, μια γυναίκα, ακριβώς σαν κι εσένα...
Όπως δήλωσα, ξεκινώντας την ομιλία μου την 1η του Δεκέμβρη του 2010, πρόθεσή μου δεν ήταν να κάνω κόμμα ή κίνημα οργανωμένο αλλά να δημιουργήσω μια Κίνηση Ιδεών και Προβληματισμού.
Σας διαβεβαιώ ότι την απόφαση την πήρα εντελώς μόνος, μιας και το σύνολο των παλιών μου συντρόφων-συναγωνιστών-φίλων, ακόμα και γνωστών, είχαν πολιτικά τοποθετηθεί οριστικά εδώ κι εκεί απορρίπτοντας εκ των προτέρων κάθε νέα άποψη. Έσπευσα όμως να σας προειδοποιήσω, ότι το «πείραμα» που προτείνω για τη δημιουργία ενός κινήματος από τη βάση του Λαού γίνεται για πρώτη φορά στην ιστορία των λαϊκών κινημάτων και επομένως οι δυσκολίες που θα συναντήσει θα είναι πολλές και απρόβλεπτες.
Πολλοί, πάρα πολλοί, έσπευσαν να δημιουργήσουν Σπίθες κι αμέσως μετά δεν ήξεραν τι να τις κάνουν, δεδομένου ότι δεν υπήρχε γι' αυτούς -όπως συνήθως γίνεται- ετοιμοπαράδοτη «μασημένη τροφή» ούτε «διορισμένοι» κομισσάριοι για να τους πουν πώς θα σκεφτούν, πώς θα μιλήσουν, πώς θα αποφασίσουν, θα κινηθούν και θα υπάρξουν.
Άλλοι πάλι, που όπως φαίνεται προέρχονται από κόμματα της αριστεράς, επομένως έχουν εμπειρίες (θα τις αποκαλούσα «της μασημένης τροφής»), θέλησαν να φτάσουν μονομιάς στο άλλο άκρο: δηλαδή της απόλυτης «απελευθέρωσης» από οποιαδήποτε ιδέα κεντρικής γραμμής (εν προκειμένω της δικής μου παρουσίας) με την ανακήρυξη της Σπίθας σε αυτόνομη πολιτική μονάδα που χαράζει αυτοτελώς την πολιτική της πορεία σύμφωνα με τις αποφάσεις των μελών της.
Ένα τρίτο φαινόμενο υπήρξε η δημιουργία Σπιθών κατευθυνόμενων από τα γνωστά «κέντρα», με σκοπό να επιφέρουν σύγχυση και αποπροσανατολισμό και να δημιουργήσουν διαλυτικά φαινόμενα με στόχο την τελική διάλυσή μας από τη στιγμή που διαπίστωσαν ότι η Κίνησή μας αποτελεί κίνδυνο γι' αυτούς.
Το πόσο επικίνδυνοι είμαστε πραγματικά γι' αυτούς, φαίνεται καθαρά από την γενικότερη στάση της Εξουσίας και του Συστήματος απέναντί μας που μέσα στον αιφνιδιασμό και στον πανικό τους επιλέξανε την πολιτική της απόλυτης αποσιώπησης -σαν να μην υπάρχουμε- με τον εξοβελισμό μας από τα ΜΜΕ και την απουσία κάθε δημόσιας αντιπαράθεσης μαζί μας.
Στη συνέχεια άρχισε οργανωμένα η στοχοποίησή μου από τους γνωστούς κύκλους και η απόπειρα εκμηδενισμού των ιδεών-προτάσεών μου, επειδή ακριβώς εγνώριζαν καλά, ότι αυτές ακριβώς οι ιδέες, όπως τις εξέθεσα στις πέντε ομιλίες μου, ήταν η αιτία για την συσπείρωση τόσων χιλιάδων πολιτών μέσα στις Σπίθες.
Σας δηλώνω ότι εξακολουθώ να είμαι μόνος, με μοναδικό μου στήριγμα τις ιδέες που εξέθεσα έως τώρα δημόσια. Όταν λέω «μόνος», εννοώ ότι δεν έχω και δεν θέλω να έχω τον παραμικρό «μηχανισμό», δεδομένου ότι πιστεύω ότι κανείς δεν έχει ως σήμερα γνωρίσει καλλίτερα από μένα το τι σημαίνει «μηχανισμός», όπως και κανείς δεν τον έχει υποστεί και καταγγείλει όσο εγώ.
Επομένως από αυτή την πλευρά θα πρέπει να είστε ήσυχοι, γιατί όπως ελπίζω ότι θα καταλαβαίνετε κι εσείς, δεν έχω κανένα λόγο να αλλάξω την νοοτροπία μου και μάλιστα σε μια στιγμή που οφείλω να πάρω μια τόσο τολμηρή, δύσκολη και υπεύθυνη απόφαση για τη δημιουργία μιας Κίνησης με την ιστορική ευθύνη της προετοιμασίας του λαού μας για την επιβολή για πρώτη φορά της παλλαϊκής εξουσίας και της άμεσης δημοκρατίας. Όπως θα πρέπει να είστε ήσυχοι ότι δεν θα επιτρέψω να δημιουργηθούν μηχανισμοί κάτω από οποιοδήποτε προσωπείο και με οποιοδήποτε πρόσχημα σε οποιοδήποτε επίπεδο ή τμήμα της Κίνησής μας.
Έχετε απέναντί σας έναν αγωνιστή με εύθραυστη φυσική κατάσταση, που είναι πανέτοιμος από κάθε πλευρά να σας αφήσει ήσυχους και που έχει μαζί σας μια και μόνη σχέση: τις ιδέες του.
Εκείνο όμως που θέλω από σας είναι να έχω την εμπιστοσύνη σας όσο ακόμα είμαι όρθιος να βοηθήσω όσο και όπως μπορώ οι ιδέες αυτές να γίνουν πράξεις επιλέγοντας ελεύθερα τα πρόσωπα και τις μεθόδους, έως ότου «μπει το νερό στο αυλάκι». Δηλαδή έως ότου διαπιστώσουμε ότι είμαστε έτοιμοι να προχωρήσουμε στη διοργάνωση της πρώτης Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης των Σπιθών μέσα από την οποία θα αναδειχθούν τα εκλεγμένα όργανα και επιτροπές της Κίνησης. Το συντομότερο δυνατό, ώστε το Φθινόπωρο η Κίνησή μας να είναι έτοιμη απέναντι στα μεγάλα προβλήματα που μας περιμένουν.
Νομίζω ότι είχα και έχω όχι μόνο το δικαίωμα αλλά και την υποχρέωση να παίξω έναν ιδιαίτερο ρόλο σε σχέση με μια Κίνηση της οποίας υπήρξα ο Ιδρυτής.
Μπορεί να είμαι κάποια αναγνωρίσιμη προσωπικότητα, όμως δεν είναι μόνο λάθος αλλά και κακοήθεια να ισχυριστεί κάποιος ότι η δημιουργία μιας πολιτικής κίνησης όπως αυτή της Σπίθας οφείλεται στο γεγονός ότι είμαι γνωστός είτε ψηλός είτε δεν ξέρω ποιο άλλο εξωτερικό χαρακτηριστικό μου αποδίδουν.
Για να μην πολυλογώ, η Σπίθα είναι γέννημα των ιδεών που εξέθεσα και που όπως αποδείχθηκε, ανταποκρίνονται στις μύχιες σκέψεις και ελπίδες πολλών Ελλήνων. Το γεγονός αυτό όπως είπα, με φορτώνει με βαρύτατες ευθύνες απέναντι στο λαό, σε σας και στον εαυτό μου. Και με υποχρεώνει να τις υπερασπισθώ και να τις στερεώσω με το ίδιο δημιουργικό πνεύμα που τις γέννησε, τη φορά αυτή στον τομέα της οργάνωσης. Άρα ο ρόλος μου δεν τελειώνει με την έκθεση των ιδεών μου αλλά και με την προσπάθεια να συμβάλουν οι ιδέες αυτές στη δημιουργία του αναγκαίου λαϊκού Κινήματος που θα τις κάνει πράξη. Εάν κάποιος έχει πάνω στο θέμα αυτό αντίθετη γνώμη και πιστεύει ότι πρέπει να αποσυρθώ από τη δράση για τα κοινά, δεν έχει παρά να το πει δημόσια.
Το λέω αυτό, γιατί εκτός από τα τρία είδη Σπιθών που σας προανέφερα, υπάρχει και ένα τέταρτο είδος που το ονομάζω «των ψευτο-Σπιθών». Θα ακούσατε κι εσείς, ειδικά στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη ότι η τάδε Σπίθα είναι της επιρροής του τάδε ή του δείνα, οι οποίοι είτε έχουν προσωπικές φιλοδοξίες είτε εκπροσωπούν διάφορες Κινήσεις και καθώς φαίνεται δεν βρίσκουν «πελατεία», θαμπωμένοι και οι ίδιοι από τη λάμψη των Σπιθών, αποφάσισαν να μας χρησιμοποιήσουν φτιάχνοντας τις ψευτο-Σπίθες, για να μπορέσουν να μας ποδηγετήσουν και να πάρουν τελικά αυτοί τον έλεγχο της Κίνησης. Όπως το γνωρίζετε καλλίτερα από μένα, άρχισαν να ασκούν μεγάλες πιέσεις επάνω σας, παντός είδους. Ζητούν λ.χ. να εφαρμοσθεί «εδώ και τώρα» η άμεση δημοκρατία, να γίνει «τώρα» το Πανελλαδικό Συνέδριο των Σπιθών που θα εκλέξει τη νέα (δική τους ασφαλώς) εξουσία πετώντας μετά στον κάδο των αχρήστων τον Θεοδωράκη και τις ιδέες του. Μα αφού είχαν και έχουν τόσο καλές και πρωτοποριακές ιδέες, γιατί δεν τις εφαρμόζανε τόσον καιρό στην πράξη και περίμεναν τη Σπίθα σαν σωσίβιο να κρατηθούν κατ' αρχήν απάνω της και στη συνέχεια να μας πετάξουν και όλους εμάς στη θάλασσα;
Η γνώμη μου γι' αυτούς είναι να μη τους φοβάστε, να τους βγάλετε τη μάσκα και να τους στείλετε από κει που ήρθαν. Εμένα με ενδιαφέρετε μόνο εσείς, οι αληθινοί και οι γνήσιοι Σπιθίτες, που πιστεύω ότι είστε η συντριπτική πλειοψηφία και ότι προ παντός πιστεύετε στη Νέα Στρατηγική και στη Νέα Τακτική που θα εφαρμόσουμε όλοι μαζί, φτάνει να απαλλαγούμε από τις τσουκνίδες και τα αγκάθια.
Όσο θα είμαι ζωντανός, θα είμαι κοντά σας βράχος ακλόνητος. Γι' αυτό να μη σας επηρεάζουν τα σκαμπανεβάσματα των τελευταίων ημερών που θα τα χαρακτήριζα σαν μια κρίση... ανάπτυξης.
Τώρα στα καινούρια μας γραφεία (Ερμού 7, 6ο πάτωμα) εγκαθίστανται ήδη εντός των προσεχών ημερών οι τρεις πρώτες Επιτροπές της απολύτου εμπιστοσύνης μου (άλλωστε οι περισσότεροι έχουν βγει μέσα από τις Σπίθες). Η Οργανωτική Επιτροπή, η Οικονομική Επιτροπή και η Επιτροπή Τύπου και Ενημέρωσης και σε λίγο οι μηχανές του σκάφους θα δουλεύουν στο φουλ!
Παράλληλα θα πρέπει να οικοδομείται η τελική μορφή των Σπιθών.
Α. Κάθε ομάδα Σπιθών (5-10) δημιουργεί μια κοινή Συντονιστική Επιτροπή που αποτελείται από έναν εκπρόσωπο της κάθε Σπίθας.
Β. Το σύνολο των Συντονιστικών Επιτροπών μιας πόλης ή μιας περιφέρειας δημιουργούν την Συντονιστική Επιτροπή Πόλης ή Περιφέρειας με τη συμμετοχή ενός εκπροσώπου στην κάθε Τοπική Συντονιστική Επιτροπή.
Γ. Δημιουργείται Επιτροπή Διενέργειας Συνεδρίου.
Δ. Οργανώνεται το Πανελλαδικό Συνέδριο Σπιθών.
Ε. Προχωρούμε στις Εκλογές νέων οργάνων και νέας ηγεσίας.
Η προσωπική μου επαφή μαζί σας στα ξενοδοχεία της Θεσσαλονίκης και του Ηρακλείου και η συζήτηση που ακολούθησε, με έπεισε ότι οι περισσότερες ανησυχίες σας προέρχονται από μια παρεξήγηση, που δεν ήταν δυνατόν να δημιουργηθεί από μόνη της αλλά θα πρέπει να ήταν κατευθυνόμενη. Από ποιους; Και για ποιους λόγους; Αυτοί που είχαν συμφέρον να σπείρουν ανάμεσά μας τον σπόρο της αμφιβολίας και της αμφισβήτησης, να είστε βέβαιοι ότι στόχευαν σε μένα και στις ιδέες μου, ώστε στη συνέχεια να περάσουν τις δικές τους κάνοντας δική τους την Κίνησή μας. Οι τελευταίες εξελίξεις νομίζω ότι το έδειξαν καθαρά, γιατί οι δύο αποχωρήσεις από την Συμβουλευτική οφείλονται στο γεγονός ότι αποκαλύφθηκαν οι προθέσεις τους.
Πώς ήταν δυνατόν να σκεφτείτε ότι ένας έμπειρος αγωνιστής σαν εμένα θα εμπιστευόταν το Οργανωτικό Γραφείο σε οποιονδήποτε άλλον; Όλες οι αποφάσεις και τα κείμενα που προήλθαν από αυτό, είναι απολύτως δικά μου και όλες οι ενέργειες τελούσαν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου. Μην ξεχνάτε ότι από τη μια στιγμή στην άλλη δημιουργήθηκε μια ανθρώπινη θάλασσα που ονομάστηκε «Σπίθες», χωρίς να προϋπάρξει Πολιτικό Γραφείο, Κεντρική Επιτροπή, έμπειρα στελέχη, οικονομικοί πόροι και διαφόρων τύπων διασυνδέσεις και εξαρτήσεις όπως συμβαίνει ως σήμερα με όλα τα Κόμματα. Βρέθηκα εντελώς μόνος -γεγονός πρωτοφανές- και η μόνη εξήγηση που δίνω, είναι ότι σήμερα κυριαρχούν η απογοήτευση, η παραίτηση και ο φόβος. Στο μεταξύ ξεκίνησαν από τα Κέντρα που προανέφερα, οι κινήσεις για την ποδηγέτηση της Κίνησής μας, που με το δέλεαρ της εφαρμογής εδώ και τώρα της άμεσης δημοκρατίας με τη μορφή της πλήρους αυτοτέλειας της κάθε Σπίθας και της αποκοπής από κάθε είδους κεντρική εξάρτηση αποσκοπούσαν στην ουσιαστική διάλυση της Κίνησής μας και στην μετατροπή της σε ένα χάος από ανεξάρτητες ομάδες χωρίς ενιαία μορφή και κατεύθυνση.
Η αντίδρασή μου διατυπώθηκε στις αρχικές οργανωτικές μου πρωτοβουλίες, στην προσπάθειά μου να δώσω ενιαία μορφή στο Κίνημα και να εξασφαλίσω τους τρόπους μιας δημιουργικής επαφής ανάμεσα σε όλες τις Σπίθες, όπως επίσης ανάμεσα σε μένα και σε όλους εσάς. Δεδομένου ότι πίστευα και πιστεύω ότι ο ρόλος μου δεν σταματάει στο ιδεολογικο-πολιτικό του μέρος αλλά για να ολοκληρωθεί η προσπάθειά μου οφείλω να βοηθήσω στην εξεύρεση ενός οργανωτικού μηχανισμού που θα μας καταστήσει υπολογίσιμη πολιτική δύναμη με εθνική εμβέλεια.
Η απότομη στροφή μου της 1ης Απριλίου δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το αποτέλεσμα του φόβου που με κατέλαβε όταν συνειδητοποίησα ότι η προπαγάνδα των ψευτο-Σπιθιστών μέσα στις γραμμές μας [που χρησιμοποίησαν αισχρές συκοφαντίες και σενάρια φανταστικά όσο και βρώμικα για να δημιουργήσουν αμφιβολίες ακόμα και για το ήθος και την ακεραιότητά μας (βλ. επιστολές των δύο παραιτηθέντων), με στόχο το οργανωτικό μου σχέδιο και που έφτασαν σε σημείο να με κάνουν να ντραπώ που υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι που να έχουν το θράσος να εκστομίζουν δημόσια τέτοιες αθλιότητες] είχε πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις, ώστε υπήρχε κίνδυνος διάλυσής μας.
Το τι συνέβη από κει και πέρα, θα αποτελέσει κάποτε τη μαύρη σελίδα της οργάνωσής μας. Ένα μονάχα μπορώ να σας πω τώρα, ότι όλα έγιναν κάτω από τον απόλυτο έλεγχό μου, ώστε να ξεσκεπαστεί τελικά η συνωμοσία και να απαλλαγούμε οριστικά από τον κακοήθη όγκο που μας απειλούσε. Έτσι βγήκαμε απ' αυτή τη θλιβερή κρίση σοφότεροι και δυνατότεροι. Η πρόσφατη συνεδρίαση της Συμβουλευτικής είχε έναν σχεδόν πανηγυρικό χαρακτήρα. Από δω και στο εξής θα προχωρήσουμε πιο αποφασιστικά, πιο προσεκτικά και πιο δυναμικά. Φτάνει να αποκατασταθεί η τραυματισμένη εμπιστοσύνη ανάμεσά μας, που αποτελεί θεμέλιο λίθο στην προσπάθειά μας να πετύχουμε τους φιλόδοξους στόχους που θέσαμε.
Η Σπίθα άνοιξε μια καινούρια σελίδα στην ιστορία του ελληνικού εθνικο-λαϊκού κινήματος. Γιατί έβαλε την Επανάσταση μέσα στην Πατρίδα και την Πατρίδα μέσα στην Επανάσταση. Κι όταν λέμε «επανάσταση», εννοούμε μαχητική άρνηση του ξεπερασμένου, του άδικου, του ψεύτικου, του σάπιου και του κακού. Επανάσταση σημαίνει Ανάσταση, Φως, Ελευθερία, Ανεξαρτησία, Δικαιοσύνη. Σημαίνει Μόρφωση και Πολιτισμό. Σημαίνει άνθηση του Καλού σε όλες του τις μορφές και λειτουργίες.
Η Σπίθα είναι η ελληνική εκδοχή όλων των ξενόφερτων -ισμών, γιατί εμπνέεται από όλη τη μακραίωνη παράδοσή μας με κορυφαίες στιγμές το 1821 και την Εθνική Αντίσταση. Αυτοί είναι οι δύο φάροι που μας οδηγούν στην πορεία μας.
Ξέρω ότι οι πιο πολλοί από σας γίνατε Σπιθίτες με την καρδιά σας και το συναίσθημα. Τώρα όμως χρειάζεται και ο Νους, η Σκέψη, η Μελέτη, η Ανάλυση, για να μπορείτε να περάσετε από την θεωρία στην πράξη. Να πεισθείτε 1000 στα 100 ότι είστε βέβαιοι για το δρόμο που διαλέξατε και που ακολουθείτε. Μέσα στη Νέα Στρατηγική και τη νέα τακτική με τις οποίες έχετε τώρα εφοδιασθεί, θα βρείτε αν ψάξετε προσεκτικά, πώς θα φτάσουμε από το Α ως το Ω, γιατί αυτή η νέα θεωρία είναι το αποτέλεσμα της βιωμένης αγωνιστικής συμμετοχής ενός ανθρώπου που γνώρισε και μελέτησε τα γεγονότα, τις εξελίξεις, τα πάνω και τα κάτω, τους θριάμβους και τα λάθη, με τα μάτια του νου του ανοιχτά. Χωρίς παρωπίδες, κυρίαρχος, ελεύθερος και ανεξάρτητος κάθε στιγμή. Έξω από μηχανισμούς, με μοναδικούς οδηγούς την αγάπη στον άνθρωπο και στην Πατρίδα. Γεννήθηκε Έλληνας, έζησε σαν Έλληνας, πάλεψε σαν Έλληνας, δημιούργησε σαν Έλληνας και παρέμεινε παντού και πάντα Έλληνας.
Γι' αυτό έχετε καθήκον, αυτόν τον ενθουσιασμό και τη γνώση σας για τη νέα μας στρατηγική και τακτική, που έχει στόχο την Εθνική Ανεξαρτησία, την Παλλαϊκή Εξουσία και την Πατριωτική Αναγέννηση, να την μεταλαμπαδεύσετε σε όσους γίνεται περισσότερους πατριώτες, βάζοντας έτσι τα θεμέλια του Λαϊκού Μετώπου πρώτα-πρώτα γύρω σας και στη συνέχεια με άλλους μαζί σε όλη τη χώρα. Μας χρειάζονται γι' αυτό εκατοντάδες-χιλιάδες Σπίθες που να λάμπουν με τη Σκέψη, το Ήθος, τη Δράση τους και τον καθημερινό τους Αγώνα ενάντια σε κάθε κακό που μας προσβάλλει ως άτομα, ως κοινωνία και ως Λαό. Παλεύοντας για τα μικρά, να έχετε στο νου σας ότι γυμνάζετε τους εαυτούς σας για τα μεγάλα. Οι καθημερινές μικρές συγκρούσεις πρέπει να μας οδηγούν όλο και πιο μπροστά, όλο και πιο μακριά, όλο και πιο σκληρά, ως την αναπόφευκτη τελική σύγκρουση που όταν και εφ' όσον μας αναγκάσουν να την κάνουμε, η στρατηγική μας θα μας εξοπλίσει ώστε να τη δώσουμε από θέσεως ισχύος.
Αν δεν πιστεύουμε κάθε στιγμή ότι οφείλουμε να είμαστε οι πιο δυνατοί, τότε να καθήσουμε στ' αυγά μας. Και δεν πρέπει μόνο να πιστεύουμε αλλά και να φροντίζουμε να είμαστε σε κάθε περίπτωση οι πιο δυνατοί. Γιατί αυτό το οφείλουμε στον λαό μας και στην Ελλάδα. Τέρμα πια η μιζέρια και η ψωροκώσταινα. Να θυμάστε πάντα τον στίχο: «Είσαι Έλληνας. Αυτό που ήσουν κάποτε, θα γίνεις ξανά!».
Σε κάθε μέτρο κάτω από την ελληνική γη βρίσκεται κι ένας σκοτωμένος ήρωας. Ένα παιδί, ένα κορίτσι, ένας άντρας, μια γυναίκα, ακριβώς σαν κι εσένα...
Αθήνα, 15.4.2011
Μίκης Θεοδωράκης
Πέμπτη 14 Απριλίου 2011
Νικόλαος Γεωργανζάς : H σκούπα ανάποδα ‘σκουπίζει’ με το κοντάρι
H σκούπα ανάποδα ‘σκουπίζει’ με το κοντάρι
Γράφει : ο Νικόλαος Γεωργαντζάς*
Ελληνίδες και Έλληνες,
Aς εστιάσουμε επιτέλους όλες και όλοι στην ουσία. Για να καταλάβουμε ότι η οικονομική κρίση που δημιουργήθηκε από τους έξω κερδοσκόπους και τα λαμόγια μας εδώ, αποτελεί θαυμάσιο πρόσχημα για να αφαιρεθούν στα γρήγορα και με συνοπτικές διαδικασίες, όχι μόνο τα ατομικά δικαιώματα της αξιοπρεπούς και ανθρώπινης διαβίωσής μας, αλλά και οι προσωπικές, κοινωνικές και πολιτικές μας ελευθερίες, μία μία.
Γιά να αποδεχθούμε στωικά και “προς χάριν της ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας” όπως λένε, την απώλεια της εθνικής μας κυριαρχίας. Μας κάνανε όλες και όλους σακάτηδες, ώστε να είναι αδύνατον να αντισταθούμε στην νεοταξίτικη λαίλαπα που ενσκύπτει στον τόπο μας, και όχι μόνο εξαθλιώνει εμφανώς το βιοτικό μας επίπεδο, αλλά αφαιρεί σταδιακά τα δεδομένα εκ γενετής (κι’ όχι χαρισμένα από άλλους όπως, π.χ., η Magna Carta) ατομικά μας δικαιώματα και την καθολική μας ελευθερία: προσωπική, κοινωνική και πολιτική.
Το δίπολο δεξιά-αριστερά, ένα ψευτοδίλημμα και δημιούργημα του φαύλου αυτού πολιτικού συστήματος της δεσποτικής κομματοκρατίας, μέσα στο οποίο γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, που εγκλωβίζει ανθρώπους και μυαλά. Στόχο δεν έχει την συλλογική ευδαιμονία ή ευμάρεια των πολιτών, αλλά μόνο των ολιγαρχικών που δημιούργησαν αυτές τις παρδαλές παρατάξεις.
Το πρώτο μας μέλημα πρέπει να είναι απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, την οικογένεια και τον λαό μας· απέναντι στην πολιτική αυτοθέσμιση της πατρίδος μας. Και τελικά απέναντι στην ανθρωπότητα την ίδια, που την έχουν κάνει τα νεοταξίτικα λαμόγια να χάσει τη μπάλα, και να παραπαίει μεταξύ πραγματικών αξιών και ιδανικών από τη μία, και μίας απάνθρωπης ατζέντας ψευτοϊδανικών από την άλλη, που παρουσιάζεται αγγελικά πλασμένη, αλλά είναι ό,τι πιό άθλιο έχει επινοήσει μέχρι σήμερα η ολιγαρχική κλίκα των δήθεν υπανθρώπων, γιά να ασκεί τον απόλυτο έλεγχο στις ‘μάζες’ (όπως μας αποκαλεί) και να το παίζει θεός με τις ζωές μας!
Πως; Ορίστε πως:
Να άλλο ένα απτό παράδειγμα παλαμοβάρας της νεοταξίτικης λαίλαπας. Το θρησκευτικό πρόσημο του καθενός μας δεν είναι τόσο σημαντικό επί τούτου. Είτε είμαστε Ελληνίδες και Έλληνες ιδεολάτρες (!), είτε είμαστε χριστιανοί (+), είτε είμαστε εβραίοι (*), είτε είμαστε βουδιστές (•), είτε είμαστε ισλαμιστές (©), είτε πιστεύουμε στον Juju (^), είτε ακολουθούμε τον Sri-Sri (–), όλοι νοιαζόμαστε γιά την ιστορία μας, π.χ., τον ‘ομφαλό’ της των Αθηναίων πολιτείας.
Γιατί άραγε δεν τον θάβουν απλά τον βωμό ‘ελέους τών 12 θεών’; Γιατί δεν τον θάβουν απλώς, αλλά πρώτα τον καλύπτουν με μολύβι;
Ναι, μολύβι! Διότι η νεοταξίτικη λαίλαπα στον τόπο μας τρέμει το έλεος, έστω και αν είναι απλά συμβολικά ιδεατό. Γιατί;
Διότι όπως ο Αριστοτέλης διευκρινίζει: «δι’ ελέου και φόβου» ή «δι’ ηδονής και γέλωτος περαίνει¹ την των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»!
_____________________________________________
¹ Το ‘περαίνω’ δεν σημαίνει μόνον ‘φέρω εις πέρας’, ‘τελειώνω’ ή ‘εκτελώ’. Σημαίνει ακόμη και ’δίδω τέλος σε κάτι’, ‘εκτελώ τον σκοπό μου’ και ‘εισδύομαι’, π.χ., ‘περαίνω δι’ ώτων’ ή φθάνω εις τον εγκέφαλον. Με την τελευταία τούτη έννοια χρησιμοποιεί τον όρο ο Πλάτων στον διάλογό του ‘ΜΕΝΩΝ’ (76Α):
«ἀλλὰ σύ γέ που καλεῖς πεπεράνθαι τι καὶ τετελευτηκέναι… ὃ τὸ στερεὸν περαίνει…»
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Δημοκρατία και Αριστοτελική Κάθαρσις
PRESS RELEASE: Democracy and Aristotelian Catharsis
http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/2011/04/13/δημοκρατία-και-αριστοτελι%E2%80%8Bκή-κάθαρσ/
_____________________________________________
¹ Το ‘περαίνω’ δεν σημαίνει μόνον ‘φέρω εις πέρας’, ‘τελειώνω’ ή ‘εκτελώ’. Σημαίνει ακόμη και ’δίδω τέλος σε κάτι’, ‘εκτελώ τον σκοπό μου’ και ‘εισδύομαι’, π.χ., ‘περαίνω δι’ ώτων’ ή φθάνω εις τον εγκέφαλον. Με την τελευταία τούτη έννοια χρησιμοποιεί τον όρο ο Πλάτων στον διάλογό του ‘ΜΕΝΩΝ’ (76Α):
«ἀλλὰ σύ γέ που καλεῖς πεπεράνθαι τι καὶ τετελευτηκέναι… ὃ τὸ στερεὸν περαίνει…»
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Δημοκρατία και Αριστοτελική Κάθαρσις
PRESS RELEASE: Democracy and Aristotelian Catharsis
http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/2011/04/13/δημοκρατία-και-αριστοτελι%E2%80%8Bκή-κάθαρσ/
SPECIAL NOTE: This is the third part of a trilogy on Aυθεντική Αθηναίων δημοκρατία
Here is the second part with audio:
http://tonoikaipnevmata.wordpress.com/2011/03/24/αυθεντικη-αθηναιων-δημοκρατια/
* Ο Νικόλαος Κ. Γεωργαντζάς
Καθηγητής Συστημικής Δυναμικής
Πανεπιστήμιο Fordham, Νέα Υόρκη
Καθηγητής Συστημικής Δυναμικής
Πανεπιστήμιο Fordham, Νέα Υόρκη
Αναρτήθηκε από τον/την ΛΑΚΕΔΑΙΜΩΝ στο 14/04/2011
Rate This
Τρίτη 29 Μαρτίου 2011
Κασιμάτης Γιώργος- Μνημόνιο και Συμβάσεις Δανεισμού Ισον Πραξικόπημα
ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΝΕΙΟΔΟΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ
Γιώργου Κασιμάτη, Ομότιμου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών
Downloads:
1. Η Δανειοδοτική Σύμβαση, το Μνημόνιο και η Συμφωνία έγκρισης του ΔΝΤ αποτελούν μια ενιαία διεθνή σύμβαση που υπογράφουν η Ελληνική Δημοκρατία, οι 16 χώρες της Ευρωζώνης και (στην τρίτη περίπτωση) και το ΔΝΤ.
2. Με την ενιαία αυτή διεθνή σύμβαση επιβάλλονται οι όροι που δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα:
2. Με την ενιαία αυτή διεθνή σύμβαση επιβάλλονται οι όροι που δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα:
- Παραίτηση από τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας, εθνικής κληρονομιάς και από κάθε άλλη ένσταση
- Παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυώνται το Σύνταγμα, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο
- Παραβίαση θεμελιωδών αρχών της συνταγματικής, της ευρωπαϊκής και της διεθνούς νομιμότητας.
3. Οι συμβάσεις αυτές έπρεπε να κυρωθούν ως διεθνείς συμβάσεις από τη Βουλή των Ελλήνων με πλειοψηφία των 3/5 των βουλευτών, δηλαδή με 180 βουλευτές.
Αυτό το επιβάλλουν το Ελληνικό Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο.
Όμως δεν έγινε.
Αντ' αυτού η Σύμβαση Δανειοδότησης που είναι η βασική Σύμβαση από τις τρεις, ορίζει παράνομα ότι θα εφαρμόζονται από την ημέρα υπογραφής τους χωρίς κύρωση. Το ίδιο όρισε και ένας νόμος που ψηφίστηκε λίγες μέρες μετά το ν. 3847/2010. Ο νόμος είναι αντισυνταγματικός.
4. Το ότι δεν κυρώθηκαν από τη Βουλή των Ελλήνων οι τρεις Συμφωνίες, που αποτελούν την ενιαία Σύμβαση δανειοδότησης, παραβιάζει και το Ελληνικό Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο. Συνέπεια αυτής της σοβαρής παραβίασης είναι ότι οι Συμβάσεις είναι άκυρες και μάλιστα ανυπόστατες.
5. Με βάση τις ανυπόστατες συμβάσεις ασκείται εξουσία στην Ελλάδα εκτός Συντάγματος, εκτός Διεθνούς Δικαίου και εκτός νόμου.
- Η παράνομη εξουσία που ασκείται είναι:
- όλες οι υποχρεώσεις εφαρμογής των Συμβάσεων που εκτελεί η Ελλάδα και
- ο λεπτομερής και αυστηρός έλεγχος της «Τρόικα»
- Η εξουσία αυτή είναι εκτός συνταγματικής νομιμότητας και επομένως πραξικοπηματική.
- Σε οποιοδήποτε άλλο κράτος της Ευρώπης θα είχε απαγορευθεί η είσοδος της Τρόικα για έλεγχο στην χώρα από τον εισαγγελέα.
6. Η επιβολή στην Ελλάδα των όρων που παραβιάζουν το Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο, ιδίως του όρου παραίτησης από τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας «άνευ όρων και αμετακλήτως» αποτελεί άσκηση οικονομικής και πολιτικής βίας σύμφωνα με την Σύμβαση της Βιέννης, του 1969.
Συμπέρασμα:
1. Για τις πιο αυστηρές και απάνθρωπες διεθνείς συμβάσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας παρέκαμψε η Κυβέρνηση όλους τους βασικούς θερμούς του Πολιτεύματος:
Συμπέρασμα:
1. Για τις πιο αυστηρές και απάνθρωπες διεθνείς συμβάσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας παρέκαμψε η Κυβέρνηση όλους τους βασικούς θερμούς του Πολιτεύματος:
- το Αντιπροσωπευτικό Σώμα του Ελληνικού Λαού
- τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
- το Υπουργείο Εξωτερικών
και δεν ενημέρωσε τον ελληνικό λαό.
2. Η εξουσία που ασκείται βάσει των Συμβάσεων με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ είναι πραξικόπημα.
* Την τεκμηρίωση των σκέψεων αυτών θα την βρείτε στη μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργου Κασιμάτη με τίτλο «Οι συμφωνίες δανεισμού της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ».
2. Η εξουσία που ασκείται βάσει των Συμβάσεων με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ είναι πραξικόπημα.
* Την τεκμηρίωση των σκέψεων αυτών θα την βρείτε στη μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργου Κασιμάτη με τίτλο «Οι συμφωνίες δανεισμού της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ».
Δευτέρα 14 Μαρτίου 2011
Παρασκευή 11 Μαρτίου 2011
Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη : Μνημόνιο
Κατωτέρω είναι μια μερική διασκευή απο μια εισαγωγή σε ενα καινούργιο βιβλιαράκι αναφορικά στο Μνημόνιο, απο τη συγγραφέα του Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας).
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Ο στόχος είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης να σωθούμε. Και αυτό αποκλείεται αν παραμείνουμε με το Μνημόνιο.
Είναι ένα Μνημόνιο που μόνο οδηγεί σε αδιέξοδο, σε μια κραυγή αγωνίας για την κατεπείγουσα ανάγκη να αγωνιστούμε με νύχια και δόντια για να σωθούμε. Είναι ένα επαχθές, επαίσχυντο και εγκληματικό κατασκεύασμα. Είναι μια απόπειρα αποικιοκρατίας.
Αυτό το Μνημόνιο έχει δέσει χειροπόδαρα την Ελλάδα και τις προοπτικές της (αλλά που σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί μονόδρομο).
Οι εμφανείς στόχοι του Μνημονίου είναι χωρίς καμιά αμφιβολία απραγματοποίητοι (Δηλαδη είναι ένα σχέδιο με σκοπό την αποτυχία). Τα οικτρά του αποτελέσματα οδηγούν διαχρονικά την κατάσταση από το κακό στο χειρότερο. Οι χωρίς προηγούμενο θυσίες που ζητούνται από τον ελληνικό λαό θα μείνουν χωρίς αντίκρισμα. Αυτο άλλωστε αποδεικνύεται, από την ανάγκη συνεχών επικαιροποιήσεων του, που επιβάλλουν ολοένα και πιο ασήκωτες, και πιο απάνθρωπες, και πιο άδικα κατανεμημένες θυσίες.
Επιβάλλεται να βγούμε από μια κατάσταση μοιρολατρίας που μας καταστρέφει και μας εξαφανίζει χωρίς δυνατότητα αναστροφής.
Χρειάζεται μια προετοιμασία εξόδου, καταρχήν, από την κρίση του Μνημονίου.
Με την πεποίθηση ότι η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε κατάσταση χρεοκοπίας με αναστολή, αναφέρονται ενδεικτικά μερικές από τις διεξόδους, που θα έπρεπε να επιδιωχθούν, ταυτόχρονα και συμπληρωματικά. Που είναι:
- η κήρυξη του χρέους ως επαχθούς και απεχθούς,
- η αναδιάρθρωση/αναδιαπραγμάτευση του χρέους,
- η αναζήτηση εξωευρωπαϊκής βοήθειας,
- η απαίτηση καταβολής κατοχικού δανείου και πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία,
- η αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου,
- στη χειρότερη περίπτωση η δήλωσή μας περί αναστολής πληρωμών στο εξωτερικό (με την οιονεί βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει αποδεκτό από την ΕΕ, αφού θα σήμαινε, πιθανότατα, την απαρχή της διάλυσης της. Στην επιλογή, εξάλλου, λύσεων οφείλει να μας απασχολήσει και το ερώτημα του αν, πράγματι, επιθυμούμε να παραμείνουμε σε μια Ευρώπη που, σαφώς, μεταλλάσσεται σε Ενωμένες Πολιτείες της Γερμανίας).
Διασκευη: Λ. Καλλινικος
Τρίτη 8 Μαρτίου 2011
Γιανναράς Χρήστος - Συνεγερτική επίγνωση
Επηρεαζόμαστε αναπόφευκτα από τον συντομογραφικό χαρακτήρα της δημοσιογραφικής πληροφόρησης, τον τρόπο μετάδοσης των «ειδήσεων». Αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά μας προβλήματα με αφαιρετικές απλουστεύσεις, σε πολύ γενικές γραμμές. Ολοι οι «ενήμεροι» πολίτες πάσχουμε, περισσότερο ή λιγότερο, την ασθένεια που νομοτελειακά πλήττει τους κεντρικούς διαχειριστές των κοινών, ακόμα και τους πιο ανιδιοτελείς: Τη θεώρηση των προβλημάτων in vitro. Σπάνιο να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη («από πρώτο χέρι») της δυσλειτουργίας συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου ή κρατικού λειτουργήματος. Που να είναι ταυτόχρονα ικανός να «μεταγγίσει» την εμπειρία του: Να επιλέξει τις βασικές συντεταγμένες, αλλά και τις χαρακτηριστικές (παραδειγματικές) λεπτομέρειες που καθιστούν τα περιγραφόμενα μεθεκτά, ψηλαφητά από όλους. Για να αντιληφθούμε π.χ. οι πολλοί τι συμβαίνει στο ελλαδικό «Σωφρονιστικό Σύστημα», αν πρόκειται για δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες ή για ένα πραγματικό αδιέξοδο, χρειαζόμαστε, σίγουρα, κάποιες βασικές πληροφορίες: Ποια είναι, λ.χ., η χωρητικότητα των φυλακών και ποιος ο (απίστευτα υπέρτερος) αριθμός φυλακισμένων σήμερα. Ποιες οι ποσοτικές αναλογίες Ελλήνων και αλλοδαπών φυλακισμένων, ισοβιτών, βαρυποινιτών και ελαφροποινιτών, η ποικιλότητα των φυλών και εθνοτήτων, το ποσοστό των δραπετεύσεων κατά τις ημέρες «αδείας» που όλοι «δικαιούνται», το ημερήσιο κόστος κάθε φυλακισμένου για το Δημόσιο (3,5 ευρώ, εδώ και πολλά χρόνια) κ.λπ. κ.λπ. Χρειαζόμαστε όμως και κάποιες ενδεικτικές λεπτομέρειες. Οπως, λ.χ., ότι στα κελιά που προορίζονταν για τρία άτομα εγκαταβιώνουν σήμερα επτά ή και εννέα, ότι μεγάλος αριθμός φυλακισμένων κοιμούνται στο δάπεδο χωρίς στρώμα, ότι η ανακούφιση της αθλιότητας των συνθηκών είναι εμπορεύσιμη, ότι πραγματικοί δήμιοι, φόβος και τρόμος των φυλακισμένων, είναι οι «σκληροί» συγκρατούμενοι και οι φυλετικοί «αντίπαλοι», ότι διευθυντές και φύλακες τρέμουν επίσης τους «σκληρούς» και τα εξωτερικά «δίκτυα» που αυτοί καθοδηγούν μέσα από τις φυλακές, ότι ο τρόπος οργάνωσης του «σωφρονιστικού» συστήματος οδηγεί στο να υποτροπιάζει το 80% περίπου των αποφυλακιζομένων, ότι στο αδιέξοδο (στην αδυναμία κάθε πραγματικής αλλαγής) συμβάλει καίρια η δυσλειτουργία και της Δικαιοσύνης, κ.λπ. κ.λπ. Τέτοιοι «κύκλοι», δαντικοί, εφιαλτικής κόλασης, φαύλοι κύκλοι παγιωμένων αδιεξόδων, με αποδεδειγμένα μάταιη κάθε ενδεχόμενη προσπάθεια «βελτίωσης» ή ανατροπής, υπάρχουν σε πάμπολλες πτυχές του κρατικού στην Ελλάδα «συστήματος». Οι πολλοί δεν έχουμε ούτε καν δημοσιογραφική πληροφόρηση. Και είναι σπάνια η ευκαιρία να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη τόσο των βασικών συντεταγμένων όσο και των παραδειγματικών λεπτομερειών που να καθιστούν γνωστούς τους πολλαπλούς εφιάλτες, πραγματικά βασανιστικά κολαστήρια ανθρώπων, που το κράτος αδυνατεί (ή δεν ενδιαφέρεται) να εξαλείψει. Το παρεμπόριο, π.χ., των πτυχίων Ιατρικής και Παιδαγωγικών Ακαδημιών από χώρες πρώην «σοσιαλιστικών» παραδείσων: Πρέπει να ακούσει κανείς μαρτυρίες για τα χρυσοπληρωμένα κυκλώματα που εξασφάλιζαν πτυχία, χωρίς ο Ρωμιός κανακάρης να φοιτήσει ποτέ ή να εξεταστεί. Ποιες πιέσεις, ποιους εκβιασμούς ή απειλές ασκούσαν κορυφαίοι της κομματοκρατίας, στους εξεταστές του ΔΙΚΑΤΣΑ, για να αναγνωρίσουν πτυχία πλασματικά. Πόσοι γιατροί άμοιροι σπουδών ασκούν επάγγελμα σήμερα στην ελλαδική αγορά αποτελώντας, κυριολεκτικά, δημόσιο κινδυνο, πόσες χιλιάδες «δάσκαλοι», απόφοιτοι μόνο λυκείου μισθοδοτούνται από το ελλαδικό κράτος για να στραβώνουν παιδιά. Ποια κυβέρνηση να μας απαλλάξει από τον κατεστημένο πια εφιάλτη, και πώς; Αλληλοδιάδοχοι οι κύκλοι των κολάσεων στην καθημερινότητα του πολίτη, δίχως ελπίδα να παταχθεί ποτέ η φαυλότητα. Υπάρχουν ακόμα νοσοκομεία με θαλάμους των επτά ή και εννέα κρεβατιών, με τους συγγενείς να διημερεύουν και να διανυκτερεύουν γύρω από κάθε κρεβάτι, να πλένουν ρούχα στο πανάθλιο κοινό λουτράκι και να τα στεγνώνουν πάνω στα καλοριφέρ, το νοσηλευτικό προσωπικό ελάχιστο και συχνά με αδιαφορία απάνθρωπη – την ίδια ώρα που εκατοντάδες κρατικών υπαλλήλων διατίθενται για να «επιβλέπουν» τον κρετινισμό και την ψυχανωμαλία των γηπέδων. Πλήθος «ειδήσεων», αλλά ποια εμπειρική γεύση έχουν οι κρατούντες για τη ντροπή του εξευτελισμού και βασανισμού ανήμπορων ανθρώπων στα ιατρεία του ΙΚΑ, στις ουρές για την έγκριση φαρμάκων από τον ΟΠΑΔ; Ποις μπόρεσε ποτέ να περιγράψει τον τρόμο της ανασφάλειας και τον πανικό της ανημπόριας που ζουν χιλιάδες πολίτες όταν «καλούνται να παρουσιαστούν» στις εφορίες ή διαπραγματεύονται με την πολεοδομία; Πόσο στυγνό φασισμό γεννάει η απουσία κάθε κριτικού ελέγχου της δημοσιοϋπαλληλίας, πόσο ριζικά διαφορετική και τελεσφόρα θα ήταν η λειτουργία του κράτους, αν κάθε χρόνο κάποιοι υπάλληλοι απολύονταν μόνο εξαιτίας της συμπεριφοράς τους προς τους πολίτες; Η επιφυλλίδα θα ήθελε να μπορούσε να δείξει το πώς οι δαντικοί «κύκλοι» της κόλασης στην καθημερινότητα των σχέσεων του πολίτη με το κράτος συνδέονται αλυσιδωτά και συγκροτούν ένα ενιαίο αδιέξοδο, μια τελεσίδικη καταδίκη του κρατικού μας σχήματος σε αφανισμό. Ολα αρχίζουν και τελειώνουν στη γάγγραινα που συνιστούν τα κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά μας κόμματα»: Η ανικανότητα και φαυλότητα της κρατικής μηχανής έχει την καταγωγή της στο «πελατειακό σύστημα»: στο γεγονός ότι τα κόμματα «πουλάνε» κρατικές θέσεις εισπράττοντας ψήφους. Για να ελέγχουν τη συνέχιση εξάρτησης της ψήφου του πελάτη, τον μαντρώνουν σε ποιμνιοστάσια κομματικού «συνδικαλισμού». Ο κομματικών προδιαγραφών δημοσιοϋπαλληλικός συνδικαλισμός είναι τα Ες-Ες των κομμάτων: στρατός κατοχής της χώρας, εφιάλτης αντικοινωνικής λοιμικής. Αποκλείουν την αξιοκρατία και κάθε ποιοτικό έλεγχο, εξαρθρώνουν τη λειτουργικότητα του κράτους και ελαχιστοποιούν την παραγωγικότητα, νομιμοποιούν την ανομία, την κατάφωρη κοινωνική αδικία, κάθε στοιχειώδη ευταξία, κάθε ανθρώπινη στόχευση πέρα από την εγωτική απληστία. Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Ολα. |
Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2011
Γιανναράς Χρηστος-Τα "ιστορικά στελέχη"
Posted: 20 Feb 2011 11:53 PM PST  Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα.Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχυ των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ώς το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου». Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Υπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια – οικονομικό επιτελείο(!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους. Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή. Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθεη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστσική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος. Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Ελληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους. Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός. Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου. Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν. |
Posted: 13 Feb 2011 11:51 PM PST Η Ελλάδα είναι λογικά αδύνατο να συντονιστεί στο ντόμινο των εξεγέρσεων της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης της Ιορδανίας. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα) πεινασμένοι, την όποια (ελάχιστη) κοινωνική αναταραχή την προκαλεί η απληστία, όχι η πείνα. Οσοι επώδυνα στερούνται, δεν έχουν «ακόμα» εκδηλωθεί – πώς να τολμήσουν απεργία, επομένως και διαδήλωση, οι εξαθλιωτικά χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Απεργούν και διαδηλώνουν οι προνομιούχοι κανακεμένοι του δημοσίου, οι ευνοημένοι των πελατειακών σχέσεων της κομματοκρατίας. «Εξεγείρονται» όσοι μπορούν γκανγκστερικά να εκβιάσουν. Οχι τους εξουσιαστές της χώρας, αλλά την άφωνη φωτοχολογιά. Απεργούν οι πρωταθλητές της κερδεμπορίας φαρμακοποιοί, οι μηχανοδηγοί του ΟΣΕ με 120.000 ευρώ ετησίως, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στο μετρό, στα ΗΛΠΑΠ με μισθούς διπλάσιους (τουλάχιστον) της σύνταξης καθηγητών πανεπιστημίου. Στην Ελλάδα αποκλείεται κοινωνική εξέγερση, γιατί τίποτα πια δεν κοινωνείται. Ούτε καν η απόγνωση. Δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος ιστός κοινωνικής συνοχής, το μόνο που συντονίζει απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας είναι οι συγκλίνουσες απληστίες. Ο Ελλαδίτης μοιάζει να έχει εκπέσει στην έσχατη υποστάθμη βαρβαρικής εξατομίκευσης: Κάθε «εγώ» απαιτεί ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία και πανκυριότητα – ολοφάνερη στον τρόπο που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που «διαλεγόμαστε», που εκλέγουμε συνδικαλιστικούς ηγέτες, που υπερψηφίζουμε τυράννους αδιάντροπης φαυλότητας ή εξόφθαλμης νοητικής ανεπάρκειας. Μοναδικό μέτρο αλήθειας των «αρχών» και «πεποιθήσεών» μας είναι το εγωτικό συμφέρον, η απληστία, η αυτοκολακεία με παραισθησιογόνες αυθυποβολές. Το αναπότρεπτο και ακάθεκτα επερχόμενο ιστορικό τέλος της ελλαδικής κρατικής υπόστασης (μοιραία κατάληψη της οικονομικής καταστροφής που ήδη βιώνουμε και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας που ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας ομολόγησε) το εγγυώνται η έκλειψη αριστερού πολιτικού λόγου και η ανυπαρξία εκκλησιαστικού άξονα κοινωνικής συνοχής. Θα μπορούσαν να είναι δυο αναχώματα στη ζούγκλα της εγωκεντρικής αποθηρίωσης, δύο αντιστυλώματα των σχέσεων κοινωνίας. Γιατί μόνο η πολιτική Αριστερά κα η μη θρησκειοποιημένη Εκκλησία μπορούν να σαρκώσουν σε λαϊκή πράξη μια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη. Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να λειτουργούν σαν φορείς ηγετικής ευθύνης: Είναι η Ακαδημία Αθηνών, η Σύνοδος των Πανεπιστημιακών Πρυτάνεων, η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Ομως ούτε που διανοούνται να ψελλίσουν κριτική αντίρρηση στον ολοκληρωτισμό και στην αυθαιρεσία της Κομματοκρατίας. Εξ άλλου, το μέγιστο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από τους τιμημένους αυτούς με κορυφαία κοινωνική ευθύνη, θα ήταν να δώσουν μάχη για να πάψει η επίσημη δολιοφθορά της γλώσσας των Ελλήνων, να στιγματίσουν και απομονώσουν όσους διαστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, του Ελληνισμού, να τολμήσουν καταγγελία επώνυμη των πολιτικών που παζαρεύουν παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας για να κερδίσουν την αλλοδαπή εύνοια. Τόσο μόνο. Τα περισσότερα και θεμελιακά, την ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνικής νοο-τροπίας, για το πέρασμα από την κτηνώδη, τυφλή απληστία στην ανθρώπινη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς από διαχειριστές αξιωμάτων. Αυτά θα τα εμπνεύσει στους πολλούς ένας αριστερός πολιτικός λόγος, πολιτικό πρόγραμμα τίμια κοινωνιοκεντρικό. Οταν, παράλληλα, η «μικρά ζύμη» της ενοριακής κοινότητας θα μεταγγίζει οργανικά στο λαϊκό σώμα όχι ηθικολογίες, κηρύγματα και ακτιβισμό κοινής ωφέλειας, αλλά θα εγκεντρίζει σάρκα πολιτισμού (ποίηση, μέλος, ζωγραφιά, δραματουργία), δηλαδή «νόημα» ζωής μέσα από πράξη λατρείας. Οσο το βλέμμα μας σταματάει στους ανάπηρους «από ιδιοτέλεια ή μικρόνοια» πολιτικούς και στα συμπτώματα εκθηρίωσης και ζούγκλας στον συλλογικό βίο, φυσικό είναι να γαντζωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις: Πως, αν τάχα συσπειρωθούν κάποιες «υγιείς» κοινωνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον Ελληνα και στην πατρίδα. Αλλά όσοι βλέπουν πέρα από τα συμπτώματα και εντοπίζουν τις αιτίες των συμπτωμάτων, συνειδητοποιούν (όχι χωρίς τρόμο) ότι είναι καθολικά το γένος των Ελλήνων που έχει εκπέσει σε δραματική παρακμή, μάλλον ανήκεστη. Παρακμή σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές διάχυτες καλές προθέσεις, σώζεται ακόμα (στη γενέτειρα και στη διασπορά) ανθρώπινο δυναμικό ποιότητας, με ανιδιοτέλεια και λαμπρές ικανότητες, αλλά το δυναμικό αυτό είναι φανερά παροπλισμένο. «Εχουν χαθεί τα κοινά κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, γι’ αυτό και η κοινωνία είναι αδιέξοδα υποταγμένη στη δικτατορία της μετριότητας, στον φασισμό της ασημαντότητας. Αυτός ο λαός που κάποτε καθολικά εγκολπωνόταν την ποιότητα της μουσικής και ποιητικής ανθοφορίας του ’60, σήμερα, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τραγουδάει αποκλειστικά και μόνο υποπροϊόντα μουσικού και ποιητικού πρωτογονισμού. Στις εκθέσεις ζωγραφικής δεν στριμώχνονται οι επώδυνα φιλότεχνοι, σουλατσάρουν νεόπλουτα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και «προμηθευτές» του δημοσίου που οι «καλλιτέχνες» τούς μπουκώνουν με «εφφέ». Στα σχολειά τα παραδομένα στον σκοταδισμό των «προοδευτικών» παρωπίδων, στα πανεπιστήμια τα συλημένα από την παράνοια του «ασύλου» μορφώνεται-μορφοποιείται ο ανθρωπολογικός τύπος της παρακμής. Φορέας μόνο δικαιωμάτων, ακτιβιστής ακοινώνητος, ηδονιστής ανέραστος, συντηρεί την εμπορευματοποιημένη light δημοσιογραφία, τον κρετινισμό της τηλεοπτικής ευτέλειας. Ανάκαμψη από αυτή την εξευτελιστική παρακμή δεν είναι δυνατό να υπάρξει όσο απουσιάζει λόγος κοινωνιοκεντρικής πολιτικής και όσο απο τους επισκοπικούς «θρόνους» παρελαύνουν άνθρωποι ανυποψίαστοι για το εκκλησιαστικό γεγονός. Οι ετικέτες διαιωνίζουν ως «Αριστερά» την ψυχανωμαλία του Σταλινισμού ή τον καριερισμό του αριστεροκάπηλου μηδενισμού ή ακόμα και τον πασοκικό «σοσιαλισμό», τον πιο πειθήνιο παραγιό του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Και το κατεξοχήν πεδίο όπου η εκκλησιαστική ποιότητα βρίσκεται σε απηνή διωγμό, είναι τα γραφειοκρατικά κέντρα εξουσίας της «εν Ελλάδι επικρατούσης θρησκείας». «Οταν ο κλάδος της συκής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφυή, γινώσκετε ότι εγγύς ο θέρος». Και αν δούμε πολιτικό λόγο, πολιτικό πρόγραμμα, τίμια κοινωνιοκεντρικό, όπως και αν δούμε ενορία που να σαρκώνει «νόημα» σχέσεων κοινωνίας, δυναμικής συνοχής, να ξέρουμε, μόνο τότε, ότι εγγίζει ανάκαμψη. |
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)