Κώστας Τσιαντής - ΓΕΝΕΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΠΛΗΘΥΣΜΙΑΚΟΣ ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ:

  ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Κώστας Ν. Τσιαντής

Το άρθρο γράφτηκε το 2010. Όμως  τα ραγδαίως επιδεινούμενα  έκτοτε δημογραφικά στοιχεία (a)  και ο αυξανόμενος αριθμός αυτοκτονιών (b,c)  έχουν καταστήσει  τις αλήθειες του ισχυρότερες  και τη θεματική του ζήτημα πρωτεύουσας εθνικής, πολιτικής και  κοινωνικής σημασίας!

a http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/General/ELLAS_IN_NUMBERS_GR.pdf

        b http://bmjopen.bmj.com/content/5/1/e005619.full?sid=c4a813db-fe1b-4285-9a45-

        c  http://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ethnika-themata/682447_katastrofi-i-ellada-ehei-ton-6o-pio-gerasmeno-plithysmo-ston

1. Το πρόβλημα

Μέσα στην πολύπλευρη κρίση που ζούμε και βιώνουμε καθημερινά, η προσοχή πολιτικών και πολιτών βρίσκεται επικεντρωμένη στην οικονομία και στις τραγικές συνέπειες των πολιτικών λιτότητας (Μνημονίων) πάνω στους μισθούς, τις συντάξεις τις εργασιακές σχέσεις και την εξόχως μεγάλη ανεργία. Η  δύνη του χρέους και του ελλείμματος, αλλά και της αδιάκοπης εισόδου  προσφύγων και λαθρομεταναστών ασκούν παράλληλα ασφυκτικές  πιέσεις στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, της δημογραφικής σύνθεσης και της άμυνας της χώρας.  Κι ενώ αυτά συμβαίνουν, ο μακρόπνοος σχεδιασμός και η μακρόπνοη πολιτική απουσιάζουν. Η πολιτική μας εξαντλείται ουσιαστικά  στα βραχυπρόθεσμα: στη νοοτροπία της περίστασης και της πολιτικής συναλλαγής  στην οποία έχει εθισθεί  εδώ και δεκαετίες ο λαό μας.  Ως αποτέλεσμα της νοοτροπίας αυτής,  τα μεγάλα θέματα για την επιβίωση της χώρας βρίσκονται και παραμένουν έξω από  την πολιτική ατζέντα: έχουν  μπει στο χρονοντούλαπο του πολιτικού μας συστήματος και του ενδιαφέροντος των ΜΜΕ.

      Ανάμεσα στα θέματα  αυτά στρατηγική σημασία έχει η ανακοπή και η αντιστροφή της τάσης της γενετικής και  πληθυσμιακής μας συρρίκνωσης.  Πάνε τώρα δυο δεκαετίες από τότε που το θέμα τέθηκε στην αρμόδια επιτροπή της βουλής, αλλά έκτοτε ουδέν. Εθνικοί προϋπολογισμοί, ευρωπαϊκά πακέτα στήριξης, προγράμματα ανάπτυξης πάνε κι έρχονται, αλλά κανένας δεν νοιάζεται για το πρόβλημα  που κατατρώει (αργά αλλά σταθερά) τη σάρκα του ελληνικού γένους. Με μαθηματική ακρίβεια φθίνουμε ως έθνος και αφανιζόμαστε ως ιστορική βιολογική παρουσία. Όλα τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα, οι δύο συνιστώσες του οποίου είναι η υπογεννητικότητα (ο δείκτης γεννήσεων είναι χαμηλότερος από εκείνον  που απαιτείται για την ανανέωση του πληθυσμού) και η γήρανση του πληθυσμού (η αύξηση της αναλογίας και του απόλυτου αριθμού γηραιότερων ανθρώπων σε σύγκριση με τους νεότερους). Το χρόνιο αυτό πρόβλημα εντείνεται στις μέρες μας από την εμφανιζόμενη τάση για μετανάστευση – φυγή των νέων μας στο εξωτερικό. Έτσι, είμαστε και παραμένουμε  συνολικά σιωπηλοί μάρτυρες του πληθυσμιακού αφελληνισμού της πατρίδας μας - χωρίς να κάνουμε τίποτα!  

     Το πρόβλημα  συντηρείται  βεβαίως από την απουσία μακρόπνοης πολιτικής για τη χώρα. Ομως αν κοιτάξουμε το τί συμβαίνει στη γειτονιά μας, αμέσως θα κατανοήσουμε ότι η αντιστροφή της πληθυσμιακής μας φθοράς πρέπει  να βρεθεί στον κέντρο  της πολιτικής  κάθε κόμματος, να ενταχθεί στον εθνικό σχεδιασμό και προϋπολογισμό, αν θέλουμε να εξασφαλιστούν  η συνέχεια του γένους και του πολιτισμού μας.

    Οι δείκτες που καταγράφουν την έντονη παρουσία του προβλήματος είναι:

α)  η διαρκής μείωση του ελληνικού πληθυσμού,

β)  η  αλλοίωση  που σημειώνεται στη δημογραφική σύνθεση της χώρας, και

γ)  η  νέα (λόγω της συγκυρίας) παρατηρούμενη τάση φυγής των νέων μας στο εξωτερικό.

2. Αριθμοί και  συνέπειες

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσία (2004) και της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Ευρώπη [1], ο δείκτης γεννητικότητας    στην Ελλάδα  το 2004 ήταν 1.3 παιδιά ανά γυναίκα,  ενώ για να διατηρηθεί ο ελληνικός πληθυσμός στα σημερινά του επίπεδα ο δείκτης  έπρεπε να είναι  στο 2.2.  

Πίνακας 1: Συνολικό Ποσοστό Γονιμότητας 1998-2006 (Total Fertility Rate)

1998	1999	2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006
1.29	1.28	1.27	1.26	1.27	1.29	1.31	1.34	1.41

Η Ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat (2003) τονίζει, ότι η Ελλάδα εμφανίζει δημογραφική μείωση, ενώ η πληθυσμιακή της αύξηση οφείλεται αποκλειστικά στη μετανάστευση και την είσοδο αλλοδαπών.

Η υπογεννητικότητα έχει οδηγήσει στη μείωση κατά 160 χιλιάδες  του  σχολικού πληθυσμού κατά την τελευταία δεκαετία. Ο σχολικός πληθυσμός της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης μειώθηκε σημαντικά,  ενώ η  μηδενική σχεδόν αύξηση  στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση οφείλεται στην αύξηση του αριθμού των  αλλοδαπών μαθητών. Συνδυάζοντας στοιχεία της  κυβέρνησης των Η.Π.Α.(2004) (http://www.state.gov/r) με στοιχεία της  Eurostat, υπολογίζουμε (2004) ότι ο συνολικός αριθμός των μεταναστών στην Ελλάδα είναι σήμερα  930 με 1230 χιλιάδες, ήτοι το  9.5% με 12.5% του ελληνικού πληθυσμού. Όπως τόνιζε ο γενικός γραμματέας της ΕΣΥΕ  κ. M. Κοντοπυράκης (26.10.2004, ΤΑ ΝΕΑ), αν  διατηρηθούν οι υπάρχουσες σήμερα τάσεις, σε τριάντα χρόνια ο ελληνικός πληθυσμός θα  είναι 7 εκατομμύρια, από 10 εκατομμύρια που είναι σήμερα. Τα πράγματα βέβαια είναι πολύ χειρότερα αν λάβουμε υπόψη μας τα νεώτερα στοιχεία (https://government.gov.gr/wp-content/uploads/2017/04/gr_fact_sheet_refugee_print_19_01_2017-2.pdf).

Η μελέτη που συντάχθηκε από διακομματική Επιτροπή της Βουλής το 1993 επεσήμαινε  το πρόβλημα,  το οποίο αφέθηκε όμως έκτοτε στην τύχη του. Ο δείκτης γεννητικότητας ήταν τότε 1.4 και η φυσική αύξηση του πληθυσμού (δηλαδή, η διαφορά μεταξύ αριθμού γεννήσεων και θανάτων) ήταν 0.1%,  με 13% του πληθυσμού πάνω από την ηλικία των 65.   Το 2002 ο αριθμός των γεννήσεων  εξισώθηκε  με τον αριθμό των θανάτων. Το 2003 οι θάνατοι έγιναν περισσότεροι από τις γεννήσεις, οι οποίες έπεσαν στις 99.000, με το 19% του πληθυσμού άνω της ηλικίας των 65.  Στοιχεία από μελέτη του καθηγητή Μ. Δρεττάκη, δείχνουν επίσης ότι το ποσοστό των αγάμων μέσα στο σύνολο των φορολογουμένων αυξήθηκε σε μια δεκαετία (1981-1991) από το 24.46% στο 32.85%, δηλαδή παρουσίασε αύξηση κατά 34%.   Ο αριθμός αυτός αυξήθηκε ακόμα παραπέρα, δεδομένου ο αριθμός των γάμων μειώθηκε από το 1991 και μετά (Πίνακας 2).

Πίνακας 2: Αριθμός Γάμων

1991	2001	2004	2005	2006	2007
65.568	58.491	51.377	61.043	57.802	61.377
Πηγή: Εθνική Στατιστική Υπηρεσία Ελλάδος

Οι έγγαμοι χωρίς παιδιά, στη δεκαετία 1981-1991, αυξήθηκαν από 26.28% στο 37.98% (αύξηση 45%), ενώ οι έγγαμοι με τρία παιδιά μειώθηκαν κατά 25%.

Τη ζοφερή εικόνα της βιολογικής-πληθυσμιακής μας φθοράς  συμπληρώνει ο απαράδεκτος δείκτης των τροχαίων ατυχημάτων, ο οποίος καταγράφει 2.000 περίπου νεκρούς ετησίως και 30.000 τραυματίες.

3. Το μέγεθος των εκτρώσεων και η γονιμότητα των γειτόνων μας

      Είμαστε ένα φθίνον έθνος, με γεννητικότητα 1.3 παιδιά ανά γυναίκα και λιγότερες από 100.000 γεννήσεις τον χρόνο, τη στιγμή που  η Τουρκία δίπλα μας  προχωρεί με γεννητικότητα 2.4 και 1.600.000 γεννήσεις ετησίως, ενώ η Αλβανία και η Βουλγαρία με διπλάσιες ή τριπλάσιες γεννήσεις σε σχέση με την Ελλάδα.

      Στο 2^ο  Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Γονιμότητας και Στειρότητας, που έγινε στη Θεσσαλονίκη (2002), ο καθηγητής κ. Ιωάννης Μπόντης ανακοίνωσε ότι η Ελλάδα κατέχει την πρώτη θέση στις εκτρώσεις σε σύγκριση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Ο αριθμός των εκτρώσεων, σύμφωνα με τον κ. Μπόντη, υπερβαίνει τις 250 χιλιάδες το χρόνο. Μολονότι ο αριθμός αυτός αμφισβητείται (σύμφωνα με διάφορους υπολογισμούς, μπορεί να κυμαίνεται μεταξύ 150 και 250 χιλιάδων ετησίως), γίνεται δεκτό ότι περίπου το 20 - 25% των εκτρώσεων γίνεται  σε ανήλικα κορίτσια ηλικίας κάτω των 16 ετών (Μπόντης 2007, Δημητριάδου 2007). Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, οι εκτός γάμου γεννήσεις εκτιμώνται στο 1,5% του συνόλου του πληθυσμού το 1956, στο 3,8% το 1980, στο 5,1% του συνόλου το 1998, ενώ ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι της τάξης του 33% (Πηγή: Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την Αναπαραγωγική και Σεξουαλική Υγεία 2008 – 2012, του υπουργείου Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης 2008).

4. Η αλλοίωση της σύνθεσης του πληθυσμού-replacement  migration

    Ο αριθμός των μεταναστών, σύμφωνα με έρευνα της εφημερίδας «Καθημερινή», πενταπλασιάστηκε μέσα σε  15 χρόνια, ενώ κατά την τελευταία πενταετία ο αριθμός των παιδιών των μεταναστών στα ελληνικά σχολεία τριπλασιάστηκε. Με βάση στατιστικά στοιχεία του 2004, ο αριθμός των παράνομων (κατά μεγάλη πλειοψηφία)  και νόμιμων  μεταναστών στην Ελλάδα (εκτιμούμενος ανάμεσα στις 900.000 έως 1.200.000 άτομα), αλλοιώνει τη σύνθεση των τοπικών κοινωνιών, αφού σε ορισμένες περιοχές το ποσοστό των μεταναστών αγγίζει ακόμη και το 25% του γηγενούς πληθυσμού (21.11.2004, Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων).

     Σύμφωνα με μελέτες του Ο.Η.Ε (UN 2001, Brauch 2002) προβλέπεται, ότι στο διάστημα 2000-2050  ο γηγενής πληθυσμός της Ελλάδας θα έχει μειωθεί κατά 1.627.000 (δηλαδή 14.8% περισσότερο απ’ όσο αυξήθηκε την περίοδο 1950-2000, +1.417.000) και  στο τέλος της περιόδου θα είναι (μαζί με τους σημερινούς μετανάστες) 8.983.000. Αυτό σημαίνει   μέση μείωση κατά 32.540 άτομα το χρόνο. Η εκτίμηση αυτή είναι συμβατή και με άλλες  μελέτες του Ο.Η.Ε. (2003, http://esa/un.org/unpp), οι οποίες προβλέπουν μέσο ετήσιο ρυθμό  μείωσης του πληθυσμού κατά      -0.1% την πενταετία 2005-2010,  κατά -0.21% την πενταετία 2010-2015, και κατά -0.31% την πενταετία  2015-2020. Για το διάστημα 2050-2100 προβλέπουν ετήσια μείωση του πληθυσμού κατά -0.53%,  ενώ για το 2100  υπολογίζουν γηγενή  πληθυσμό στην Ελλάδα  7.500.000 κατοίκους.

        Για γερασμένες χώρες και ηπείρους, όπως η Ευρώπη (όπου ο πληθυσμός φθίνει  και η  ηλικιακή δομή του παραγωγικού πληθυσμού ανατρέπεται), η Διεύθυνση Πληθυσμού των Ηνωμένων Εθνών προωθεί την ιδέα της λεγόμενης  “replacement migration”, δηλαδή  την είσοδο ποσοστού μεταναστών που θα αντικαταστήσει το ποσοστό του εθνικού  πληθυσμού που χάνει μια χώρα.   Εφαρμόζοντας  την πολιτική αυτή για τον τόπο μας, ο  Ο.Η.Ε. προβλέπει, ότι  η Ελλάδα το 2050 θα έχει  8.233.000 κατοίκους (στους οποίους περιλαμβάνεται και ο αριθμός των σημερινών μεταναστών, με διπλάσια γονιμότητα). Για να διατηρηθεί, συνεπώς, ο πληθυσμός της στο επίπεδο του 2000,  που ήταν 10.900.000 κάτοικοι, θα απαιτηθούν  2.667.000   μετανάστες, που αντιστοιχούν σε ποσοστό 24.4%. Αν στον αριθμό αυτό προστεθούν οι ήδη υπάρχοντες   στην Ελλάδα (2000) μετανάστες,  τότε το 2050 θα υπάρχουν στη χώρα μας  3.560.000 με 3.860.000 μετανάστες, που θα καλύπτουν  το 32.7 με 35.4 % του πληθυσμού της.             

5. Εφησυχασμός και ζωτικός κίνδυνος

      Παρά τους ανησυχητικούς  δείχτες φθοράς, γήρανσης και αλλοίωσης της σύνθεσης του πληθυσμού,  οι  περισσότεροι Έλληνες  συνεχίζουμε να ζούμε  την καθημερινότητά μας αμέριμνοι, παραβλέποντας δυσοίωνες προβλέψεις και προοπτικές. Αψηφούμε τον κίνδυνο και τον αφήνουμε να  απλώνεται ανενόχλητος. Αρκετοί μάλιστα απ’ όσους  τάχθηκαν να μας ενημερώνουν,  ειρωνεύονται συχνά όσους από εμάς ζητούν την άμεσο ενεργοποίηση των αρμοδίων για αντιμετώπιση του προβλήματος.  

      Προβλήματα τέτοιας φύσης δεν κατανοούνται βέβαια με τρόπο άμεσο, όπως η φυσική καταστροφή ή κάποιο τραγικό δυστύχημα.  Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν.  Ο γενετικός και πληθυσμιακός αφελληνισμός αποτελούν ύψιστο κίνδυνο της ιστορικής, πολιτικής και πολιτισμικής μας συνέχειας. Αγαπάμε τους ξένους, τους μετανάστες, τους κατατρεγμένους και κάθε βασανισμένο άνθρωπο. Όσοι μπορούν θέλουμε να μείνουν και να ευδοκιμήσουν στη χώρα μας. Ωστόσο το μεταναστευτικό δεν μπορεί να γίνει μοχλός  ανομολόγητων ή σιωπηλών ιμπεριαλιστικών πολιτικών για άλωση της πατρίδας μας εκ των έσω. Σήμερα ο κίνδυνος δεν υποβόσκει απλά ως ενδεχόμενο αλλά έχει γίνει απτή πραγματικότητα.  Εάν δεν ληφθούν μέτρα,  οι συνέπειες του προβλήματος, προβλέπονται καταλυτικές για  την  Ελλάδα και το λαό της. Ο ελληνικός λαός, με την υπογεννητικότητα και την αλλοίωση της σύνθεσης του πληθυσμού, χάνει τον πολιτικό  του αυτοπροσδιορισμό και την εθνική του ανεξαρτησία. Η σοβαρή ήδη μείωση του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού στις μη αστικές περιοχές και συνάμα  η αλλοίωση της πληθυσμιακής  τους σύνθεσης, τείνει  να μετατρέψει  σιωπηλά  τις περιοχές αυτές  σε «γκρίζες ζώνες» πρόσφορες σε ξένες διεκδικήσεις, επιρροές και πολιτικές.

     Το γεγονός αυτό καλεί σύσσωμη την ηγεσία της χώρας- πολιτική, πνευματική, θρησκευτική, εργατική, ειδησεογραφική, οικονομική- να σταθεί την ώρα τούτη  ενώπιον  των μεγάλων ιστορικών  ευθυνών της. Αν η πολιτική μας συνεχίσει να περιμένει να τελειώσει με τα μνημόνια και τα οικονομικά για να ασχοληθεί με το θέμα, τότε ο συνέπειες του πληθυσμιακού αφελληνισμού θα γίνουν μη αντιστρέψιμες και κάθε έννοια στρατηγικής  πολιτικής αντίδρασης θα είναι για μας άνευ σημασίας.

6. Ώρα κοινωνικής αφύπνισης

       Οι λόγοι αυτοί δεν  μας αφήνουν πλέον περιθώριο για άλλη  ανεκτικότητα απέναντι στο τέλμα του εφησυχασμού και της προσαρμογής  των Ελλήνων στα κελεύσματα και την «ηθική» της νέας τάξης,  η οποία επελαύνει διεθνώς.  Δεν έχουμε χρόνο για επικοινωνιακές κορώνες και παιχνίδια κομματικά, ιδεολογικά, μεταμοντέρνα. Η «Ελλάδα πεθαίνει». Στεκόμαστε με τα μάτια ανοιχτά μπροστά στο πρόβλημα και καλούμε την ελληνική κοινωνία σε γεινική αφύπνιση και αγωνιστική παρουσία. Η Ελλάδα συρρικνώνεται, «η πόλις εάλω», αλλά με πορθητές, τούτη τη φορά, την αμεριμνησία και τον εφησυχασμό των ίδιων των παιδιών της.  Αν αυτό συνειδητοποιηθεί, ίσως μπορούμε να κερδίσουμε τη μάχη (http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3323).

7.  Δώσε ζωή στην Ελλάδα

     Η μέχρι σήμερα θεώρηση της πληθυσμιακής μας συρρίκνωσης και τα  μέτρα που προτάθηκαν κατά καιρούς υπήρξαν εντελώς αναποτελεσματικά για ν΄ αντιστρέψουν την κατάσταση που  περιγράψαμε. Χρειάζονται συνεπώς λύσεις ριζικές, άμεσες, πρακτικές,  τολμηρές, επαναστατικές.  Δεν μπορούμε να περιμένουμε πότε κάποια οικονομικά μέτρα θα αποδώσουν,  ώστε να βρουν δουλειά οι  εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι νέοι που θα κάνουν οικογένεια και θα κάνουν παιδιά.
      Καλή βέβαια είναι η στήριξη της πολύτεκνης οικογένειας, η οικονομική στήριξη της εξωσωματικής γονιμοποίησης από το κράτος (αν υπήρχε)  ή κάποιες κλιμακούμενες φορολογικές ελαφρύνσεις για ένα, δύο ή τρία παιδιά. Όμως αυτά είναι ''ασπιρίνες" μπροστά στο πρόβλημα  και ήπια μέτρα αυτού του είδους είναι χρήσιμα, αλλά εντελώς ατελέσφορα για την αντιμετώπισή του.
        Όπως επισημαίνεται από το Σύλλογο Προστασίας Αγέννητου Παιδιού (που ιδρύθηκε το 1998 με  σκοπό την παροχή οργανωμένων υπηρεσιών σε εγκύους και την ευαισθητοποίηση των ανθρώπων που επέλεξαν να φέρουν στον κόσμο ένα παιδί εκτός γάμου), το ελληνικό κράτος παρέχει στις άγαμες μητέρες 88 ευρώ το δίμηνο για το παιδί (απαιτείται μάλιστα το εισόδημά τους να είναι κάτω από το όριο της φτώχειας). Επισημαίνεται είσης ότι στα νοσοκομεία που γίνονται οι εκτρώσεις δεν υπάρχουν συμβουλευτικές ομάδες ή ενημερωτικό υλικό για την ίδια τη διαδικασία της έκτρωσης, αλλά και για τις επιλογές της μητέρας. Εξακολουθεί μάλιστα να υπάρχει ακόμη και σήμερα το φαινόμενο του κοινωνικού στιγματισμού,  τόσο για την άγαμη μητέρα, όσο και για το ίδιο το παιδί (http://agora.antibaro.gr/viewtopic.php?t=380).

         Όλα τα παραπάνω βεβαιώνουν ότι η ποσοτική διάσταση του αφελληνισμού απαιτεί μια τολμηρή ανατρεπτική λύση. Ως τέτοια λύση  προτείνουμε εδώ τον ελεύθερο (τον με τη συγκατάθεση του ζευγαριού) περιορισμό των αμβλώσεων με παράλληλη αυτομάτως κρατική-κοινωνική στήριξη, έτσι ώστε σε μια δεκαετία να μπορέσουμε να αυξηθούμε πληθυσμιακά κατά  ενάμιση ή δύο εκατομμύρια.

     Τα μέτρα που πρέπει να συνοδεύουν μια τέτοια πολιτική χρειάζονται υπεύθυνη σοβαρή  συζήτηση, επιστημονική και ψυχολογική μελέτη, καθώς και ευρεία συναίνεση. Υπάρχουν αρκετές μελέτες που μπορούν να αξιοποιηθούν για να ληφθούν τα ενδεδειγμένα μέτρα.  Ως αφετηρία για την πολιτική αυτή θεωρούμε το δικαίωμα  των γυναικών να αποφασίζουν για  τη διακοπή μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης (νόμος 1609/1986), χωρίς όμως να τις κάνουμε να αισθάνονται ένοχες  όταν με επίγνωση πράττουν διαφορετικά. Αντίθετα, στόχος των μέτρων είναι η επιδοκιμασία τέτοιων αποφάσεων,  η ουσιαστική κοινωνική στήριξη και  αποδοχή όσων γυναικών  θέλουν να κυοφορήσουν και να κρατήσουν το παιδί.

     Για  το άνοιγμα της συζήτησης ως προς τα προτεινόμενα μέτρα,  θα βλέπαμε σ’ αυτά να εντάσσονται: (1) Η υπεύθυνη ενημέρωση για το δημογραφικό μας πρόβλημα του ελληνικού λαού, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό (ενημέρωση κοινοτήτων,  οργανώσεων και ιδρυμάτων του  Ελληνισμού), (2) Η κοινωνική αποενοχοποίηση της εγκυμονούσας  άγαμης μητέρας, με τη γενναία επικοινωνιακή παρέμβαση της πνευματικής μας ηγεσίας, αλλά και  την πολλαπλή στήριξη της Εκκλησίας, (3) Η  οικονομική  στήριξη της εγκυμονούσας άγαμης μητέρας,   με  ανάληψη από το κράτος όλων των συναφών  ιατροφαρμακευτικών εξόδων κύησης και τοκετού,  (4) Η οικονομική  στήριξη (3600€ ετησίως) και η φορολογική ελάφρυνση της οικογένειας της άγαμης μητέρας,  εφόσον η οικογένεια αυτή  αναλάβει  να  μεγαλώσει το  παιδί (μέχρι της ενηλικιώσεώς του), (5) Η ανάπτυξη σε κάθε γειτονιά  βρεφο-νηπιακών σταθμών εικοσιτετράωρης λειτουργίας, (6) Η περαιτέρω ανάπτυξη των χωριών  SOS, με  βελτιώσεις στην  ψυχο-παιδαγωγική τους φιλοσοφία και στη σχέση της μητέρας με το παιδί.  (7) Η  ανάλογη στήριξη των νέων  οικογενειών και της πολύτεκνης οικογένειας (με δύο παιδιά κι επάνω),  καθώς και  η ενθάρρυνση των νέων  να δημιουργήσουν οικογένεια,   (8)  Η  δημιουργία ειδικού ταμείου φροντίδας ζωής και   ανάπτυξης παιδιού, χρηματοδοτούμενο από το Κράτος και την Εκκλησία, καθώς και από ιδρύματα, ιδιωτικές επιχορηγήσεις, δωρεές, εμβάσματα από το εσωτερικό και το εξωτερικό, (9) Η ανάδειξη του θέματος στην ΕΕ και η ένταξή σχετικών κονδυλίων στον εθνικό και κοινοτικό προϋπολογισμό . 

     Προκειμένου ο ελληνικός πληθυσμός να αυξάνεται κατά 150-200 χιλιάδες το χρόνο, υπολογίζεται πως θα απαιτηθεί ένα κόστος 1.5 περίπου δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως, στο οποίο θα αυξάνεται κάθε χρόνο κατά  0.7 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου.  Το κόστος αυτό είναι μικρό σε σχέση με τον σκοπό  που υπηρετεί.

       Για την υπηρέτηση αυτού του σκοπού απαιτείται ένας νέος αναπτυξιακός και πολιτικός σχεδιασμός για τη χώρα. Κράτος, Εκκλησία και κοινωνία στρατεύονται στην υπηρέτηση κατά προτεραιότητα αυτού του στόχου της εθνικής μας επιβίωσης. «Χθες η Ελλάδα ήταν παιδότοπος, σήμερα είναι γηροκομείο, αύριο θα είναι νεκροταφείο» (Evangelos Rigos). Το 1 %   του ΑΕΠ για να  διατηρηθούμε βιολογικά ως έθνος είναι μικρό σε σχέση με τις άλλες δαπάνες. Το κόστος που πληρώνουμε σε εξοπλισμούς για την αμυντική  θωράκιση της χώρας έχει νόημα μόνο όταν  υπάρχουν Έλληνες σ' αυτή τη χώρα. Αυτό είναι το μέγιστο διακύβευμα.  Χάριν της Ελλάδος, λοιπόν, φωνάζουμε προς όλες τις κατευθύνσεις: Ελληνίδες-Ελληνες: Στηρίξτε με όλες σας τις δυνάμεις το δώρο της ζωής!  Αφήστε τη ζωή ν’ ανθίσει!  Δώστε ζωή  στην Ελλάδα!

ΚΩΣΤΑΣ Ν. ΤΣΙΑΝΤΗΣ

---

[1] Δες την πρόσφατη  κοινωνική έρευνα Υπογεννητικότητα, αστικοποίηση  και εκπαίδευση - Μυτιλήνη/ Λέσβος 12.8.2010 – που εκπόνησαν η  Ειρήνη-Μυρσίνη Παπάνη, Υπ.Διδάκτωρ Πανεπιστημίου Μακεδονίας, η Αικατερίνη Μπαλάσα, ΜΒΑ, Κοινωνιολόγος, και ο Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου, http://epapanis.blogspot.com/2010/08/blog-post.html). Δες επίσης  πρόσφατη επιβεβαιωτική αναφορά της πολιτικής του ΟΗΕ στο διαδίκτυο: http://www.freepen.gr/2014/10/blog-post_10.html

---

ΘΑ ΔΕΧΤΟΥΜΕ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ;

Α. Μητρόπουλος: Τι λέει η γνωμοδότηση του ΝΣΚ για την δυνατότητα κατάσχεσης περιουσίας του κράτους;

23/09/2013 - 20:58 - 0 Σχόλια

κλικ στην εικόνα για να μεγαλώσει

Έχει συνταχθεί και παραδοθεί στους δανειστές  της Ελλάδας η   γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους για την δυνατότητα κατάσχεσης περιουσίας του κράτους, και τι προτίθεται να πράξει η κυβέρνηση, προκειμένου να την καταθέσει στη Βουλή και να ενημερώσει το Ελληνικό Κοινοβούλιο, ρωτά τον υπουργό Οικονομικών ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Μητρόπουλος με ερώτηση που κατέθεσε στη βουλή. Από το περιεχόμενο της ερώτησης, συνάγεται το συμπέρασμα, ότι η γνωμοδότηση του ΝΣΚ αναδεικνύει προβλήματα νομιμότητας της μνημονιακής υποχρέωσης που ανέλαβε η χώρα, αλλά ο κ. Μητρόπουλος, δεν κοινοποιεί το περιεχόμενό της.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ επικαλούμενος την « έκδοση νομικής γνωμοδότησης από το ΝΣΚ αναφορικά με το εφαρμοστέο Αγγλικό Δίκαιο, την αρμοδιότητα του Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου και την απουσία εξαίρεσης από κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων του Ελληνικού Κράτους, ακόμη και χωρίς 
έκδοση προηγούμενης δικαστικής απόφασης», σημειώνει στην ερώτησή του προς τον υπουργό Οικονομικών:

«Με τον ν. 4111/2013 (ΦΕΚ Α 18/25-1-2013, σελ. 358, η χώρα μας ανέλαβε έναντι των δανειστών την υποχρέωση χορήγησης νομικής γνωμοδότησης από το ΝΣΚ, που να δηλώνει: α) ότι η υπαγωγή στο Αγγλικό Δίκαιο ως εφαρμοστέου δικαίου «αποτελεί έγκυρη επιλογή» εκ μέρους της Ελλάδας, β) ότι η χώρα μας «έχει υπαχθεί νόμιμα» στην αρμοδιότητα των Δικαστηρίων του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου και γ) ότι κανένα από τα περιουσιακά στοιχεία της χώρας μας δεν εξαιρείται «λόγω εθνικής κυριαρχίας ή για άλλο λόγο της δικαιοδοσίας-κατάσχεσης, πριν ή μετά την έκδοση δικαστικής απόφασης ή εκτέλεσης σε σχέση με οποιοδήποτε ένδικο βοήθημα».

ΠΗΓΗ http://www.eklogika.gr/news/16426

Υπογράφουμε ενάντια στη διάλυση των πανεπιστημίων

ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΑΙΔΕΙΑ.

Νίκος Καραβαζάκης.

 ΜΕΘΟΔΕΥΤΑΙ ''ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΟΥ ΑΝΑΓΚΗΣ''?

Γιώργου Καραμπελιά

Πως και γιατί διογκώθηκε η Χρυσή Αυγή

του Γιώργου Καραμπελιά

Έχουμε αναφερθεί πάμπολλες φορές στους γενικούς πολιτικούς και πνευματικούς όρους που επέτρεψαν την άνοδο της Χ.Α. και γενικότερα στην καπηλεία του πατριωτισμού από την ακροδεξιά στη νεώτερη ελληνική πραγματικότητα. Ο πρώτος και κύριος είναι η εγκατάλειψη της εθνικής ταυτότητας από την αριστερά και την «κεντροαριστερά», ιδιαίτερα μετά το 1990, και η κυριαρχία του εθνομηδενισμού, που ήρθε να συναντήσει την παράδοση της εθνικής υποταγής της ελληνικής δεξιάς. Ο δεύτερος είναι η κουλτούρα της βίας την οποία προωθεί όλος ο σύγχρονος πολιτισμός (αρκεί να ανοίξει κανείς για λίγες ώρες την τηλεόρασή του) η αστυνομική καταστολή, αλλά και οι βίαιες, πρακτικές ενός τμήματος της άκρας αριστεράς και των αντιεξουσιαστών που εγκαθίδρυσαν ένα ορισμένο στυλ πολιτικού «διαλόγου», εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια, στέλνοντας ένα τμήμα της κοινωνίας και της νεολαίας στην αντίθετη κατεύθυνση. Μέσα από αυτή τη διττή πραγματικότητα, ανέκυψε, όταν συγκεντρώθηκαν οι κατάλληλες προϋποθέσεις, και το φαινόμενο της Χ.Α. Γράφαμε έναν χρόνο πριν:

Πώς και γιατί, σε μια χώρα στην οποία η ακροδεξιά είχε ταυτιστεί με την εθνοπροδοσία και τις παρακρατικές δραστηριότητες, ενώ αντίθετα η «δημοκρατική παράταξη» και η αριστερά με την εθνική ανεξαρτησία και τον αντιιμπεριαλισμό, κατόρθωσε ένα σχήμα, που προβάλλει ανοικτά τον Χίτλερ και τον Παπαδόπουλο, να μεταβληθεί σε υπερασπιστή της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων;!

Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν εκείνοι που, από το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», πέρασαν στο «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» του Σημίτη και στη λυσσαλέα υπεράσπιση του σχεδίου Ανάν. Εκείνοι που, από τα αντάρτικα τραγούδια και τον Άρη Βελουχιώτη, πέρασαν στο «Αιγαίο που ανήκει στα ψάρια του» και στα «ανοικτά σύνορα» των αντιεξουσιαστών, της «επαναστατικής αριστεράς» και των οικολόγων.[ ]

Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια τουλάχιστον, η κυρίαρχη αριστερή μιντιακή και ακαδημαϊκή κουλτούρα αγωνιζόταν να απομονώσει εκείνους που, όπως εμείς, επέμεναν στη σύνδεση των δημοκρατικών και επαναστατικών ιδεών και αξιών με την πραγματικότητα της χώρας.[    ]  Και επειδή οι ίδιοι είναι θύματα της μπαρόβιας δυτικοκεντρικής ιδεολογίας τους, δεν κατανοούν ότι, στην Ελλάδα, την απειλούμενη από τους δυτικούς τραπεζίτες και τον νεοθωμανισμό, το ζήτημα του πατριωτισμού δεν είναι δευτερεύον αλλά το κύριο αίτημα της κοινωνίας μας το δε μεταναστευτικό, σε μια χώρα των συνόρων, δεν αφορά απλώς στην καταπολέμηση των ρατσιστικών συνδρόμων, αλλά αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου. Κατά συνέπεια, την ώρα που καταρρέει το παγκοσμιοποιημένο καταναλωτικό μοντέλο, δύο λύσεις απομένουν. Είτε η αναβάπτιση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στην πατριωτική παράδοση, και η απολάκτιση του παρασιτικού ψευδοελευθεριακού μοντέλου, είτε η ενίσχυση των αυταρχικών ή και φασιστικών λύσεων και δυνάμεων. [ ]

Ένα από τα κυριότερα στοιχεία στα οποία αναφέρονται οι «δημοκράτες» μας είναι η συστηματική βία που ασκούν οι Νεαντερντάλιοι της Χ.Α. σε όλες τις εκδηλώσεις τους, από τις επιθέσεις στους αλλοδαπούς μικροπωλητές μέχρι τη θεαματική τηλεοπτική βία.

Είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλούν για βία και κουλτούρα της βίας, στην πολιτική και τον αθλητισμό, όλοι εκείνοι που καθημερινά προωθούν και επιβραβεύουν μια  διάχυτη κοινωνική βία, την αδιάκριτη και συχνά ανεξέλεγκτη βία της αστυνομίας, την χωρίς τέλος βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, τα διαδικτυακά παιγνίδια. Όλα αυτά έχουν εθίσει την κοινωνία και τη νεολαία σε ένα καθολικό πρότυπο γενικευμένης βίας, η οποία έχει διαχυθεί στα γήπεδα και την πολιτική. [ ] Όλα τα κινηματογραφικά έργα και οι τηλεοπτικές σειρές, που απευθύνονται ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, είναι γεμάτα από σίριαλ κίλερ και βασανισμούς. Οι νεαροί αστυνομικοί της ομάδας Δίας, οι χούλιγκαν των γηπέδων και οι λάτρεις της χωρίς τέλος πολιτικής βίας εμπνέονται από τα ίδια πρότυπα, από την ίδια κουλτούρα μιας ανάλγητης κοινωνίας, συχνάζουν στα ίδια γυμναστήρια και ορχούνται με τις ίδιες ανελέητες και κραυγαλέες μουσικές.[  ]

Οι μνημονιακοί προσπαθούν να ταυτίσουν τη λεκτική ή και συμβολική αντιβία των διαδηλωτών με τη βία της Χ.Α. [ ]  Η επίσημη αριστερά σωστά αποκρούει αυτές τις αιτιάσεις ως συκοφαντικές, αλλά κουκουλώνει ταυτόχρονα ένα υπαρκτό ζήτημα. Ότι δηλαδή, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και κατεξοχήν από τη δεκαετία του ’90 και μετά, εμφανίζονται ομάδες με αριστερό πρόσημο οι οποίες διαστρέφουν την αντίσταση των λαϊκών κινημάτων και ασκούν μόνιμα και συστηματικά μορφές βίας, ενισχύοντας τον συντηρητισμό ευρύτερων στρωμάτων και την ενδυνάμωση  των κατασταλτικών μηχανισμών. [  ] Οι πρακτικές μιας ασυνάρτητης βίας έφτασαν στο απόγειό τους με τη μηδενιστική «επανάσταση» του 2008. Είμαστε οι μόνοι που είχαμε καταγγείλει τη δράση των ομάδων που κατέστρεφαν συστηματικά τράπεζες, καταστήματα και δημόσια κτίρια, με την ανοχή και την κάλυψη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αρχής γενομένης από τον Αλέκο Αλαβάνο, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και των ΜΜΕ, που έβλεπαν τις «ταραχές» ως ευκαιρία για την ανατροπή της «κυβέρνησης της Δεξιάς». [  ] Τότε, τονίζαμε πως η μηδενιστική χρήση της βίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε άνοδο της ακροδεξιάς, όπως εξάλλου συνέβη και με την δολοφονική δράση τους στην Μαρφίν.[  ] Οι ευθύνες της αριστεράς λοιπόν είναι υπαρκτές, όχι γιατί δήθεν δημιούργησε το κίνημα των Αγανακτισμένων ή προώθησε τα «γιαουρτώματα». Αυτό εξάλλου δεν είναι αλήθεια, διότι το κίνημα των Αγανακτισμένων ούτε ξεκίνησε, ούτε εκφράστηκε από τα κόμματα της Αριστεράς, όπως γνωρίζουμε όσοι συμμετείχαμε σε αυτό. Οι ευθύνες της Αριστεράς βρίσκονται αλλού, στο ότι, επειδή την βόλευε πολιτικάντικα και κυρίως επειδή η βία αυτών των ομάδων ήταν ιδεολογικά ταυτισμένη με τον εθνομηδενισμό τους, και απέκλειε μόνο την πατριωτική αριστερά, την άφησαν να εξελιχθεί και να γιγαντωθεί. [Βλέπε Γ. Καραμπελιά, «Οι Σπόνσορες της Χρυσής Αυγής», Άρδην, τ. 90, Οκτώβρης 2012.]

Αυτοί οι γενικοί όροι περιγράφουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε η Χ.Α. Γιατί όμως μπόρεσε να αναπτυχθεί με τέτοια ταχύτητα, μέσα σε δύο χρόνια;

Αποτυχία των αγανακτισμένων και ανοχή στη Χ.Α.

Πρώτον, γιατί δεν υπήρξε μια δημοκρατική και πατριωτική αντιμνημονιακή κίνηση που να μπορεί να προσανατολίσει  το πρωτόλειο και ακατέργαστο κύμα οργής που διαπέρασε την ελληνική κοινωνία, μετά τη συνωμοτική εφαρμογή του μνημονίου και των μέτρων λιτότητας από τον Παπανδρέου και την παρέα του. Κινήσεις όπως η «Σπίθα» αποδείχθηκαν ανίσχυρες και εν τέλει συνδεδεμένες με το παλιό πολιτικό και πνευματικό κατεστημένο, ώστε να μπορέσουν να εκφράσουν το παλιρροϊκό κύμα των αγανακτισμένων. Εξάλλου, όλοι οι τενόροι της αντιμνημονιακής αγανάκτησης της πρώτης περιόδου, στα κανάλια και τις πλατείες, δεν ξέφευγαν από τα πλαίσια μια λαϊκιστικής αγανάκτησης, σύμφωνα με την οποία αρκούσε η εκδίωξη των «προδοτών» από την εξουσία για να αναστηθεί ο προμνημονιακός παράδεισος του ελληνικού καταναλωτισμού. Αυτό το κλίμα δεν προετοίμαζε τις μάζες που, μετά από μια μακρά περίοδο αποπολιτικοποίησης, επανέρχονταν στην πολιτική για έναν μακρόχρονο και σκληρό αγώνα. Έτσι, μέσα στο κοχλάζον κύμα της αγανάκτησης, ανάμεσα σε πολλές ενδιαφέρουσες και ρηξικέλευθες προτάσεις για συνταγματική αναθεώρηση, κατάργηση της κομματοκρατίας, κ.λπ., κυκλοφορούσαν και πάρα πολλές αντιλήψεις για τον στρατό και την αστυνομία, που θα έπρεπε να «δέσει» τους επιόρκους και διεφθαρμένους πολιτικούς, και ανάλογου ύφους και ήθους «προβληματισμοί». Το γεγονός, εξάλλου, ότι η αριστερά είτε απείχε επιδεικτικά (ΚΚΕ) από το κίνημα των αγανακτισμένων, είτε προσπαθούσε να αντιπαραθέσει τις δικές της συγκεντρώσεις και αντιλήψεις (η «κάτω πλατεία» στο Σύνταγμα, σε αντιπαράθεση με την «πάνω»), άφηνε τη συντριπτική πλειοψηφία αυτού του κόσμου έρμαιο στην προπαγάνδα και τις κραυγές επηρμένων κεφαλών, κοσμοσωτήρων και άλλων διαταραγμένων. Και οι μαγικές λύσεις ήταν έτοιμες στο τσεπάκι. Να δέσουμε τους πολιτικούς, να επιστρέψουμε στο εθνικό νόμισμα, και οι μέρες της αφθονίας θα επανέλθουν. Όλα θα μπορούσαν να συμβούν αν εμφανιζόταν, ως δια μαγείας, ένας χαρισματικός ηγέτης ή μια αποφασισμένη μειοψηφία. Το γεγονός ότι όλη η κατεστημένη διανόηση και τα ΜΜΕ είχαν εντελώς απαξιωθεί έστρεψε ένα μεγάλο κομμάτι αυτού του κόσμου προς αναζήτηση «ανώνυμων» σωτήρων. Ένα ανώνυμο πλήθος κατέληξε να αποζητά κάποιον «δικό» του, «ανώνυμο»,  για να τον εκφράσει. Και έτσι είδαμε διάφορα σχήματα να ανθούν, έστω και πρόσκαιρα, μέσα στη σούπα των αγανακτισμένων. Στην πρώτη φάση, αυτό δεν στρεφόταν προς ακροδεξιές οργανώσεις, αλλά αναζητούσε  νέα οργανωτικά μορφώματα. Όταν όμως, με το πέρασμα του χρόνου, αποδείχτηκε πως αυτά ήταν ανίκανα να συγκροτηθούν οργανωτικά, και οι επίδοξοι μουσολινίσκοι δεν διέθεταν τον ανάλογο στρατό, στράφηκαν προς έναν υπαρκτό χιτλερίσκο, ο οποίος και διέθετε ένα πρόπλασμα ταγμάτων εφόδου και είχε αποδείξει την «αποτελεσματικότητά» του, στον Αγ. Παντελεήμονα ενάντια στους λαθρομετανάστες. Γι’ αυτό, η Χ.Α. κατόρθωσε να κερδίσει μια πρώτη μαζική βάση και να εκμεταλλευτεί το κύμα αγανάκτησης της ελληνικής κοινωνίας.

Δεύτερον, σε αυτούς ήρθε να προστεθεί το κλασικό κομμάτι της παλιάς ακροδεξιάς, βασιλικών και χουντικών, διάχυτο στην ελληνική κοινωνία, που έβρισκε έστω και με διαφωνίες μία εκπροσώπηση, και το οποίο άνοιξε στη Χ.Α. τις πόρτες προς το δικαστικό σώμα, δικηγορικούς κύκλους, αξιωματικούς, απόστρατους και εν ενεργεία, και την έφερε πιο κοντά στους κύκλους της εξουσίας και της επίσημης δεξιάς. Εξ ου και η ώσμωση ανάμεσα στη Ν.Δ. και τη Χ.Α., εξ ου και η αποδυνάμωση του ΛΑ.ΟΣ. και η μεταπήδηση ψηφοφόρων και στελεχών προς αυτή.

Τρίτον. Το χειρότερο όμως απ’ όλα ήταν η ανοχή και ενίοτε η συγκαταβατική αποδοχή της Χ.Α. από χώρους των αγανακτισμένων του «δημοκρατικού τόξου». Εδώ έθαλλαν και εν μέρει συνεχίζουν να θάλλουν οι απόψεις του τύπου «οι πραγματικοί φασίστες είναι οι τροϊκανοί και όχι η Χ.Α.», «οι επιθέσεις ενάντια στη Χ.Α. είναι αποπροσανατολιστικές και προβοκάτσια», η δε Χ.Α. είναι απλώς μια ακραία αντιμνημονιακή εκδοχή που αντανακλά την απουσία ή την «προδοσία της αριστεράς». Έτσι, πατώντας πάνω σε πραγματικά επιχειρήματα, όπως η ευθύνη της αριστεράς, έφθαναν να νομιμοποιούν τους χρυσαυγίτες, οι οποίοι αποκτούσαν μια απήχηση που ξεπερνούσε τους κλασικούς ακροδεξιούς χώρους. Πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει, μέσα στο χάος και τη σύγχυση των τελευταίων χρόνων, φωνές του τύπου «ο Θεοδωράκης να τα βρει με τον Μιχαλολιάκο», ενώ, παράλληλα, δημοκρατικοί δημοσιογράφοι θεωρούσαν «επιτυχία» να σπάσουν το εμπάργκο των «κατεστημένων» καναλιών και να πάρουν μία συνέντευξη από τον χιτλερίσκο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, της παράκρουσης από τη μία και της ανοχής από την άλλη, που τροφοδοτούνταν καθημερινά από την καταβύθιση της ελληνικής κοινωνίας στα μνημονιακά τάρταρα, μπόρεσε να ανθήσει και αυτό το αποτρόπαιο μπουμπούκι.

Τα όρια της Χ.Α.

Σήμερα, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, η ναζιστική οργάνωση έχει μπει σε κρίση. Οι χρυσαυγίτες δεν μπόρεσαν να μεταβληθούν από τάγματα εφόδου σε πολιτικό κόμμα. Κι αυτό διότι, ακόμα και αν ήθελαν να διατηρούν τα τάγματα εφόδου τους, θα έπρεπε να τα διαχωρίσουν, τουλάχιστον εμφανώς, από το κόμμα. Αυτοί όμως επέμεναν να συμπεριφέρονται σαν ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο ακόμα και μέσα στη Βουλή και να οργανώνουν δολοφονικές επιθέσεις, σε άμεση διασύνδεση με την ηγεσία της οργάνωσής τους. Έτσι όμως απαγόρευαν σε όσους θα ήταν πρόθυμοι, είτε από ιδεολογία είτε από οπορτουνισμό –και ήταν πολλοί–, να προσχωρήσουν. Η Χρυσή Αυγή απέπνεε υπερβολικά υπόκοσμο, φουσκωτούς, χούλιγκαν ώστε να επιτρέψει σε αξιοσέβαστους επιχειρηματίες, δικαστικούς και «διανοουμένους» να ταυτιστούν ανοιχτά μαζί της. Πράγμα που έχει να κάνει με την ίδια τη φύση της οργάνωσης. Η Χρυσή Αυγή είναι υποανάπτυκτη πνευματικά και πολιτιστικά και υπεραναπτυγμένη «μυϊκά». Επομένως, δεν μπορεί να δημιουργήσει ένα ρεύμα με διάρκεια. Υπό κανονικές συνθήκες, θα αποτελούσε τα τάγματα εφόδου ενός ακροδεξιού σχήματος και όχι αυτή καθεαυτή την πολιτική έκφραση του ακροδεξιού χώρου. Απλώς, στις συνθήκες της κρίσης, αναδείχτηκε στο προσκήνιο, χωρίς όμως να προλάβει, ή να μπορέσει, να μετασχηματιστεί. Διότι, βέβαια, ο Καιάδας, ο Λαγός, ο Παναγιώταρος μπορούν έχουν ηγετικό ρόλο μόνο όσο το πνευματικό επίπεδο των μελών της οργάνωσης βρίσκεται στο ναδίρ. Οι «έξυπνοι» του χώρου «λιποτάκτησαν» και έγιναν υπουργοί της Ν.Δ., ενώ το ΛΑΟΣ συρρικνώθηκε, μετά την προσχώρησή του στο μνημονιακό στρατόπεδο! Και έτσι έμεινε μόνο ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο να εκπροσωπεί τον «χώρο» στο σύνολό του! Γι’ αυτό και η κρίση ήταν αναπόφευκτη Και αυτό δεν το λέμε σήμερα μόνον, κατόπιν εορτής, αλλά γράφαμε πριν ένα χρόνο:

«… διότι, ακόμα, η Χ.Α. και η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν εκπροσωπεί ένα ιδεολογικό πολιτιστικό ρεύμα ικανό να αποτελέσει τον φορέα ενός πολιτικού φαινομένου με διάρκεια. [  ]  …δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φασισμός είχε μαζί του διανοουμένους όπως τον Μαρινέτι και τον Ντ’ Ανούντσιο στην Ιταλία, ο Χίτλερ τον Έζρα Πάουντ και τον Χάιντεγκερ, ο Φράνκο τον Σαλβατόρ Νταλί – ακόμα και ο πιο αδύνατος γαλλικός φασισμός, τον Σελίν και τον Μωράς. Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο παρά τις ευγενείς προσπάθειες των εθνομηδενιστών». [Βλ. «Οι Σπόνσορες της Χρυσής Αυγής», ό.π.)

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχουμε λήξει με το φασιστικό-ναζιστικό φαινόμενο, διότι είναι δυνατό είτε να μετασχηματιστεί ένα τμήμα της Χρυσής Αυγής, είτε να εμφανιστεί νέος εκπρόσωπος του «χώρου», που να συνθέσει «δημιουργικά» την εμπειρία του  ΛΑΟΣ και της Χρυσής Αυγής σε ένα νέο μόρφωμα. Και οι υποψήφιοι δεν λείπουν. Ενίοτε κυκλοφορούν και δίπλα μας.

Πάντως, με τον ένα ή άλλο τρόπο, η εποχή της μεγάλης θολούρας τελειώνει. Οι Έλληνες έχουν κατανοήσει πως δεν υπάρχουν ούτε μαγικές ούτε εύκολες διέξοδοι από την κρίση. Είμαστε υποχρεωμένοι να χτίσουμε ένα άλλο κράτος, μια άλλη οικονομία, έναν άλλο πολιτισμό. Και γι’ αυτό δεν αρκούν οι μαγικές συνταγές και οι κάθε είδους σωτήρες. Χρειαζόμαστε σχέδιο, πρόταγμα και επιμονή, παράλληλα με την αταλάντευτη βούληση να σαρώσουμε ένα σάπιο και διεφθαρμένο σύστημα. Αυτή η βούληση εκφράστηκε με πολλούς τρόπους στην προηγούμενη περίοδο και πρέπει να την κρατήσουμε ως παρακαταθήκη. Και να βάλουμε δίπλα της το σχέδιο και τη γνώση, για να ορθώσουμε «έναν άλλο περήφανο πύργο απέναντί τους», όπως έλεγε ο ποιητής Μιχάλης Κατσαρός. Οι Έλληνες, εγκαταλελειμμένοι από τους κάθε είδους ταγούς τους, πλανήθηκαν και περιπλανήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια σε δρόμους αδιέξοδους, ακόμα και επικίνδυνους. Είναι καιρός να ξαναρθούν στον τόπο τους, αφήνοντας πίσω τόσο τους εθνομηδενιστές όσο και τους ναζί, αντλώντας από την ακατάβλητη παράδοσή τους και προβάλλοντάς τη προς το μέλλον, σε αυτή την τόσο αναμενόμενη σύνθεση, επί τέλους!

Περικλής Νεάρχου (Επίκαιρα)

Η ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ.

ΒΗΜΑ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ- ΚΥΠΡΟΣ

Ο Ζορλού το 1955- για του έποικους του 1975.

Ανδρέα Ανδριανόπουλου (eklogika.gr/)

ΑΝΕΒΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ?

Νίκου Μπελαβίλα

ΑΠΟΛΥΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΙΠΛΑΝΟΥΣ ΜΑΣ, ΟΧΙ ΕΜΑΣ ΕΥΤΥΧΩΣ!

Δαμιανού Βασιλειάδη

Το νέο Ανατολικό Ζήτημα

Του Δαμιανού Βασιλειάδη, εκπαιδευτικού, συγγραφέα

                                                                             Αθήνα, 28.8.2013

«Κάθε φορά που κάναμε κάτι, μου λες ότι η Αμερική θα κάνει αυτό, θα κάνει εκείνο...

Θέλω να σου πω κάτι πολύ ξεκάθαρο: Μην ανησυχείς για τις αμερικανικές πιέσεις των ΗΠΑ προς το Ισραήλ.

Εμείς, οι Εβραίοι, ελέγχουμε την Αμερική και οι Αμερικανοί το γνωρίζουν»[1]   

                                                                                                Αριέλ Σαρόν

Η αναφορά στο εβραϊκό λόμπι και στο Ισραήλ δεν γίνεται τυχαία. Ούτε έχει σχέση με αντισημιτισμούς ή οτιδήποτε άλλο, που θέλει με πλάγια μέσα να  αναιρέσει την επιχειρηματολογία που καταθέτω.

Δε χρειάζεται να ανακαλύψουμε συνωμοσίες, τη στιγμή που τα πράγματα αποδεικνύονται αφ’ εαυτών (μιλούν από μόνα τους), ή λέγονται ξεκάθαρα από κάποιους που καθορίζουν τις γεωστρατηγικές και γεωπολιτικές εξελίξεις στην υφήλιο, βραχυπρόθεσμα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Για να κατανοήσουμε τα γεγονότα και να έχουν οι απόψεις μας μια κάποια επιστημονική προσέγγιση της αλήθειας, πρέπει να καταγράψουμε τη στρατηγική των δυνάμεων που καθορίζουν αυτά τα γεγονότα. Αλλιώς μπλέκουμε σε έναν φαύλο κύκλο ερμηνειών που και σύγχυση δημιουργούν και περιπτωσιολογικές είναι. Δεν αντιμετωπίζουν δηλαδή τα γεγονότα σε μια δυναμική, την οποία καθορίζουν δυνάμεις, που πρέπει να ερευνήσουμε σε τι αποσκοπούν και πια στρατηγική επιλέγουν για να την υλοποιήσουν, επιλέγοντας το σενάριο ή τα σενάρια, που θα έχουν τι μεγαλύτερη δυνατή επιτυχία.

Θα ξεκινήσω την ανάλυσή μου για την έρευνα της αλήθειας από μια βασική τοποθέτηση που διατύπωσα στο έργο μου Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός, που επιβεβαιώνεται καθημερινά. Θα ξεκινήσω από τα κριτήρια της ανάλυσης, για να είναι αυτή η ανάλυση έγκυρη και να έχει τα επιστημονικά κατά προσέγγιση εχέγγυα της αλήθεια και της αντικειμενικότητας, πέρα από στερεότυπα, κλισέ και ιδεοληψίες του παρελθόντος.

Ευσταθούν τα κριτήρια, ευσταθεί και η ανάλυση. Έτσι έχουν τα πράγματα.

Ι. Τα κριτήρια ανάλυσης

Οπότε τίθεται το ερώτημα: Ποια είναι αυτά τα κριτήρια;

1.«Η ενέργεια με βάση την εξασφάλιση των πηγών και αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου, συνιστά τον ύψιστο στρατηγικό στόχο των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που καθορίζει την πολιτική τους και επικαθορίζει και τους άλλους επί μέρους στόχους. Αυτό σε συσχέτιση με την εξάντληση όχι μόνο των ενεργειακών πόρων του πλανήτη, αλλά και όλων των άλλων πλουτοπαραγωγικών πηγών και σε συσχέτιση με την αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού.

2. Το πρώτο αυτό κριτήριο ρυθμίζει τις σχέσεις των κρατών και την ανάπτυξη συμμαχιών ή αντιπαλοτήτων. Δεν υπάρχουν φιλίες, όπως τονίσαμε και πιο πάνω με σαφήνεια, παρά μόνο συμφέροντα που καθορίζουν τις σχέσεις αυτές με βάση το νόμο της ισχύος. Με την έννοια αυτή καμία σχέση ανάμεσα στα κράτη δεν είναι μόνιμη και σταθερή.

Αυτό μας το επιβεβαιώνει η ιστορία και δε χρήζει απόδειξης.[2]

3. Όπως είπε και ο Κλαούζεβιτς  «Τα μικρά κράτη έχουν τόση δύναμη, όση η ταύτισή τους με τα συμφέροντα των μεγάλων». Η αναφορά στα μικρά κράτη έχει τη σημασία της, όταν ασχοληθούμε με την Ελλάδα και την Κύπρο και λάβουμε υπόψη μας τη «νομοτελειακή» λογική της ισχύος και την αναγκαιότητα σύναψης συμμαχιών. Αποτελεί σχεδόν νομοτέλεια η εμπειρική αυτή διαπίστωση ότι τα μικρά κράτη πρέπει να δημιουργήσουν ισχυρές συμμαχίες, που χωρίς αυτές είναι έκθετα σε κάθε εκβιασμό. Φυσικά η επιλογή των συμμαχιών είναι καθοριστική, για οποιαδήποτε επιτυχία ή αποτυχία.

4. Παρ’ όλη τη συχνή αντιφατικότητα της εξωτερικής πολιτικής της Αμερικής, ως της κατ’ εξοχήν ηγεμονικής δύναμης της υφηλίου την παρούσα φάση, η εξωτερική της πολιτική καθορίζεται,  σ ε    τ ε λ ε υ τ α ί α   α ν ά λ υ σ η  από το εβραϊκό λόμπι.

5. Το εβραϊκό λόμπι στηρίζει και καθορίζει με τη σειρά του την ύπαρξη και πολιτική του Ισραήλ.

6. Το Ισραήλ αποτελεί την ισχυρότερη πολιτικοστρατιωτική δύναμη στο χώρο της Ανατολικής Μεσογείου, στον οποίο, εκτός των άλλων χωρών, εμπλέκεται η Τουρκία, η Κύπρος και η Ελλάδα.

Αυτά είναι τα κύρια κριτήρια που καθορίζουν, τρόπον τινά, και τα εργαλεία ανάλυσης.

Στο πρόβλημα των διαπιστώσεων δεν μπορεί να υπεισέρχεται ο ιδεολογικός ή υποκειμενικός παράγοντας. Μόνο στην αξιολόγηση παρεμβαίνουν οι ανωτέρω παράγοντες και ενδεχομένως και άλλοι».[3]

Είναι απαραίτητο για το λόγο αυτό να ασχοληθούμε σε πρώτη προτεραιότητα με ένα φαινόμενο που καθορίζει τις ενδοϊμπεριαλιστικές σχέσεις των κρατών σε παγκόσμια πλαίσια και προσδιορίζει τις στρατηγικές τους.

Μιλάμε για τη σημερινή φάση ανάπτυξης του αγγλοσαξωνικού μοντέλου του νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες εξελίξεις και αποτελεί τη μήτρα των γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών επιλογών και εφαρμογών των μεγάλων δυνάμεων.

Βρισκόμαστε όπως είπε ο Ιταλός Μαρξιστής Κοστάντσο Πρέβε στη σημερινή φάση ανάπτυξης του αγγλοσαξωνικού μοντέλου του νεοφιλελεύθερου χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, που ελέγχεται σε μεγάλο βαθμό από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, που στο μεγαλύτερο του μέρος είναι εβραϊκό, του οποίου εκφραστές στο οικονομικό και πολιτικό επίπεδο, είναι το εβραϊκό λόμπι.

Στο πλαίσιο αυτό το ΝΑΤΟ με προεξάρχουσα ηγεμονική δύναμη τις ΗΠΑ και πρόθυμους συμμάχους την Μεγάλη Βρετανία και Γαλλία, ως ο στρατιωτικός βραχίονας εφαρμογής του μοντέλου αυτού, παίζει καθοριστικό ρόλο. Είναι σημαντικό να τονίσουμε ορισμένα σημεία του στρατηγικού δόγματος του ΝΑΤΟ που έγινε αποδεκτό στη Λισαβόνα το Νοέμβριο του 2010, καθώς και τον Μάιο του 2012 από τα 28 κράτη-μέλη.

Ο στρατιωτικός αυτός μηχανισμός αποβάλλει τον παλιό αμυντικό του χαρακτήρα, όπως τον ζούμε πια καθημερινά, και επεκτείνει τις επιχειρήσεις της συμμαχίας και σε άλλα σημεία του πλανήτη, έχοντας την τάση να συμπεριλάβει στην πορεία αυτή και άλλες χώρες, όπως π.χ. το Ισραήλ, στους κόλπους του.

Το αγγλοσαξωνικό μοντέλο δεν είναι μόνο οικονομικό, όπως λανθασμένα εκλαμβάνεται από πολλούς αναλυτές, αλλά και πολιτικό και στρατιωτικό. Είναι δηλαδή «τριαξονικό».[4]

Τη φύση αυτού του αδίστακτου και ανελέητου καπιταλισμού, που δεν γνωρίζει φραγμούς σε ανθρώπινες απώλειες, αποδίδει πολύ χαρακτηριστικά ο Ισπανός φιλόσοφος, συγγραφέας και δοκιμιογράφος Σαντιάγο Άλμπα Ρίκο, ισχυριζόμενος το αυτονόητο: «Ο καπιταλισμός επιβιώνει, ή ακόμη και ενισχύεται, με τις ανθρώπινες συμφορές, ακριβώς επειδή δεν εμφανίστηκε στην ιστορία για να τις απαλύνει».[5] Εφαρμόζει μάλιστα την γνωστή ρήση του Θουκυδίδη ότι «ο ισχυρός επιβάλλει, ό,τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί , όσο του επιβάλλει η αδυναμία του».[6] Προσέθεσε μάλιστα εν είδη φυσικής νομοτέλειας και μια άλλη άποψη: «Απ’ ό,τι μπορεί κανείς να εικάσει για τους θεούς και απ’ ό,τι είναι βέβαιο για τους ανθρώπους, πιστεύουμε ότι και οι θεοί και οι άνθρωποι ακολουθούν πάντα έναν απόλυτο νόμο της φύσης, να επιβάλουν πάντα την εξουσία τους , αν έχουν τη δύναμη να το επιτύχουν».[7]

Το όλο πρόβλημα έχει και το φιλοσοφικό του υπόβαθρο που έχει σχέση με το πρόβλημα της ελευθερίας και της ισότητας. Η προσπάθεια εξισορρόπησης ανάμεσα στην ελευθερία και την ισότητα στην ιστορική εξέλιξη της ανθρωπότητας είναι ένα πρόβλημα που τη διάστασή του μπορούμε να περιγράψουμε ως προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος του τετραγωνισμού του κύκλου.

Είδαμε πού κατέληξαν τα καθεστώτα εκείνα που προσπάθησαν  ως στρατηγική τάση, να εφαρμόσουν την απόλυτη ισότητα (κατάργηση της ελευθερίας στον υπαρκτό σοσιαλισμό) και που καταλήγουν τα καθεστώτα που εφαρμόζουν την απόλυτη ελευθερία (κατάργηση της ισότητας από μέρους του νεοφιλελευθερισμό).

Ο τρόπος εξισορρόπησης ανάμεσα στα δύο αυτά μεγέθη, δηλαδή ελευθερία και ισότητα, ανάγεται στην προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή τομή που δεν είναι άλλη από την  κοινωνική δικαιοσύνη.

Εφόσον ο άνθρωπος από τη φύση του ρέπει προς το κακό, όπως τονίζει ο διαχρονικός δάσκαλος Θουκυδίδης και δεν χρειάζεται κάποια σοφία για να το διαπιστώσουμε, η μόνη ανασχετική δύναμη, που μπορεί να αποτελέσει το αντίρροπο δέος είναι η δικαιοσύνη, που αποτελεί πολιτιστικό επίτευγμα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και που προσπαθεί να αναχαιτίσει την φυσική αυτή τάση του ανθρώπου προς το κακό.

Ο φιλόσοφος Σπένσερ, ο ηθικός εκφραστής του κοινωνικού Δαρβινισμού, είχε πει κάποτε ότι «η δύναμη είναι ο νόμος». Αυτό το νόμο, που είναι απόρροια της φιλοσοφίας του νεοφιλελευθερισμού, προσπάθησε να αντιπαλέψει ο σοσιαλισμός, εφαρμόζοντας την αρχή της ισότητας.

Σήμερα η αρχή της ισότητας έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, μάλιστα μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού. Ο μόνος παράγοντας που επικρατεί στις μέρες μας είναι ο νεοφιλελευθερισμός, δηλαδή ο παγκόσμιος καπιταλισμός με τη μορφή του υπερεθνικού χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της εφαρμογής του νόμου της ισχύος, που καταργεί όλες τις ανθρωπιστικές αξίες που ανέδειξε η ανθρωπότητα από την αναγέννηση, τη γαλλική επανάσταση και τα σοσιαλιστικά πειράματα.

Στην εξυπηρέτησή του δεν υπάρχει έλεος, ούτε στα μέσα ούτε στους τρόπους!

Αν λοιπόν λάβουμε υπόψη μας τα ανωτέρω και προσπαθούμε ως  κοσμοθεωρητικά κριτήρια ερμηνείας να τα εφαρμόσουμε στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, χωρίς να επεκταθούμε αλλού, τότε μπορούμε να διαπιστώσουμε και ερμηνεύσουμε τα γεγονότα της περιοχής μας και με βάση αυτές τις «αντικειμενικές» διαπιστώσεις, καθορίσουμε την στρατηγική εκείνη που υπηρετεί τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα του Ελληνισμού, πέρα από ευχολόγια και ιδεοληψίες.

ΙΙ. Η στρατηγική των ΗΠΑ και των συμμάχων τους

Ξεκινούμε από μια διαπίστωση που επιβεβαιώνεται από τα ίδια τα γεγονότα. Το άλφα και το ωμέγα της στρατηγικής των Αμερικανών και κατ’ επέκταση του ΝΑΤΟ γενικότερα, αποτελεί ο έλεγχος και η ασφάλεια των ενεργειακών πηγών. Βασικά του μαύρου χρυσού, είτε λέγεται πετρέλαιο είτε φυσικό αέριο.

Μέσα σ’ αυτή τη στρατηγική γίνεται προσπάθεια αποκλεισμού της Ρωσίας από τις ενεργειακές πηγές στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και της Κίνας κατά δεύτερο λόγο.[8]

Η ανακάλυψη ή μάλλον η εκμετάλλευση σ’ αυτή την ιστορική συγκυρία του φυσικού αερίου της περιοχής της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που περιλαμβάνει το Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα και την Μέση Ανατολή, στόχο έχει να δημιουργήσει προϋποθέσεις απεξάρτησης της Ευρώπης από το φυσικό αέριο και πετρέλαιο της Ρωσίας.

Και μιλούμε όχι για ανακάλυψη, γιατί τα κοιτάσματα ήταν γνωστά από δεκαετίες, αλλά λόγω στρατηγικής σκοπιμότητας η εξόρυξή τους έπρεπε να γίνει την κατάλληλη στιγμή, όπως συμβαίνει τώρα.

Τα γεγονότα που συνέβησαν και συμβαίνουν στο χώρο της Βορείου Αφρικής και την Μέσης Ανατολής μόνο κάτω απ’ αυτό το πρίσμα μπορούν να κατανοηθούν αντικειμενικά. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και ας απαιτεί ποταμούς αίματος στα εμπλεκόμενα κράτη.

Αν θέλουμε να αναφερθούμε στις συνέπειες αυτής της στρατηγικής στο δικό μας χώρο, δηλαδή Κύπρο και Ελλάδα, μπορούμε χωρίς απέχουμε διόλου από την αλήθεια να ισχυριστούμε ότι τόσο για την Κύπρο, όσο και για την Ελλάδα, η οποιαδήποτε ενεργειακή η στρατιωτική προσέγγισή τους προς την Ρωσία ήταν και είναι απαγορευμένη.

Ο λόγος είναι απλός. Η Κύπρος και η Ελλάδα κατέχουν τεράστια γεωπολιτική και γεωστρατηγική σημασία για τη Δύση. Ο χώρος αυτός εντάσσεται στη ζώνη επιρροής του αγγλοσαξωνικού χώρου ανέκαθεν. Μπορούμε να πούμε ότι εντάσσονταν από την εποχή των αγώνων της εθνεγερσίας το 1821 κι εντεύθεν.

Γι’ αυτό ο εμφύλιος δεν είχε απολύτως κανένα νόημα, γιατί ποτέ οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί, μετά το 1947 με το δόγμα Τρούμαν, δεν θα επέτρεπαν να υπαχθεί η Ελλάδα στο ανατολικό στρατόπεδο. Όποιος εφαρμόζει μόνο την ψυχρή λογική και όχι ιδεοληψίες ή ευχές μπορεί να παραδεχτεί αυτήν την αλήθεια. Η πραγματική ιστορία το επιβεβαιώνει.

Αυτά που υφίσταται σήμερα η Κύπρος και η Ελλάδα είναι αποτελέσματα σε «τελευταία ανάλυση», όπως συνήθιζε να λέει ο Ένγκελς, του εμφυλίου. Βέβαια πολλοί στην Ελλάδα ζουν ακόμη με φαντασιώσεις. Αυτοί ή είναι αθεράπευτα ρομαντικοί ή αθεράπευτα βλάκες, όπως όρισε τη βλακεία ο Αϊνστάιν ή τελικά υπηρετούν άνομα συμφέροντα.[9]

ΙΙI. Η στρατηγική του εβραϊκού λόμπι

Το πρώτο πρόβλημα που πρέπει να εξετάσουμε μέσα στο γενικότερο πλέγμα της στρατηγικής της Δύσης, αφορά την πολιτική του Ισραήλ, ως καθοριστικού παράγοντα των γεωστρατηγικών και γεωπολιτικών εξελίξεων στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου.

Παραμένει η πολιτική του Ισραήλ η ίδια, όπως πριν από την εφαρμογή του δόγματος του στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου, που την αφετηρία εφαρμογής του διαπιστώνουμε στο επεισόδιο του Νταβός, ανάμεσα στον Ερντογάν και τον Σίμον Πέρες;

Ας θυμηθούμε τι έγινε τότε, γιατί έχει σημασία, για τις εξελίξεις και τις ριζικές ανακατατάξεις στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου, που ακολούθησαν. Ας δούμε τα παράδοξα στα γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά τεκταινόμενα και πώς αυτά αλλάζουν.

«Ο Ερντογάν δεν θα έβλεπε την καρέκλα του πρωθυπουργού και δεν θα νικούσε τους στρατηγούς ούτε στον ύπνο του, αν δεν είχε τη στήριξη του εβραϊκού παράγοντα. Εδώ, το 2005 βραβεύεται από την ADL στις ΗΠΑ, που είναι μια από τις ισχυρές εβραϊκές οργανώσεις, με τεράστια επιρροή!

Στις 29 Ιανουαρίου 2009, σε εκδήλωση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, στο Νταβός, ο Ταγίπ Ερντογάν, παραβαίνοντας και ξεπερνώντας κατά πολύ πολιτικά και διπλωματικά ειωθότα, ξιφούλκησε με οργή εναντίον του προέδρου αλλά και του κράτους του Ισραήλ, αφήνοντας σύξυλο το κοινό αλλά και την παγκόσμια κοινότητα».

Το γεγονός αυτό δεν ήταν φυσικά τυχαίο, αλλά προσχεδιασμένο και προσέβλεπε σε πολλούς αποδέκτες. Ας προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το φαινόμενο, γιατί έχει τεράστια σημασία για Κύπρο και Ελλάδα. Μας αφορά δηλαδή άμεσα.

Ας αναψηλαφήσουμε λίγο την πρόσφατη ιστορία.

Ενώ μέχρι του επεισοδίου στο Νταβός υπήρχε άριστη συνεργασία Ισραήλ - Τουρκία και όχι μόνο στο στρατιωτικό επίπεδο και στο επίπεδο των μυστικών υπηρεσιών και σε πολλά άλλα επίπεδα, από τη μία στιγμή στην άλλη τα πράγματα πήραν άλλη τροπή. Άλλαξαν, όπως φαίνεται, ριζικά.

Τι συνέβη πραγματικά, αναρωτιέται κάποιος ειλικρινά. Τρελάθηκε ξαφνικά ο Ερντογάν διασπώντας με τόσο προκλητικό τρόπο μια συμμαχία δεκαετιών;

Δεν πρέπει να παραβλέψουμε ότι αυτή η συμμαχία ήταν πολύ παλιά και περιελάμβανε και το Ιράν. Φυσικά πριν αναλάβει την εξουσία ο Χομεϊνί. Η τριμερής αυτή συμμαχία, την οποία περιγράφουν ισραηλινοί αναλυτές, αποτελούσε το ανάχωμα της Δύσης προς την Σοβιετική Ένωση, πριν ακόμη καταρρεύσει το καθεστώς και αλλάξει άρδην το γεωστρατηγικό τοπίο στην περιοχή.

Η υπερφίαλη και αλαζονική πρόθεση του μέντορα του Ερντογάν Αχμέτ Νταβούτογλου οδήγησε την τουρκική κυβέρνηση του σε ένα ολίσθημα, αν πραγματικά είναι ολίσθημα, να βάλει μπρος τη στρατηγική αναβίωσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κάτω από τα μοντέρνα δεδομένα και με βάση αυτήν να αναδειχτεί σε μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη, αγνοώντας την πραγματικότητα, η οποία τον ξεπερνάει.

Αυτή η θεωρηθείσα μεγαλοφυής ιδέα του στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου, αποτέλεσε την πραγματική ταφόπλακα του σχεδίου αυτού.

Εμείς ως Έλληνες πρέπει να τον ευγνωμονούμε!

Πιθανόν όμως να μην ήταν ολίσθημα, παρά πράξη απελπισίας με την έννοια ότι δεν υπήρχε άλλη λύση στον ορίζοντα εκτός από την προσπάθεια της λύσης προς τα μπρος. Πιθανόν η εξήγηση, τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου ερμηνεία, το εβραϊκό λόμπι προσανατολίστηκε να δημιουργήσει τη βάση μιας άλλης πιο σταθερής στρατηγικής συμμαχίας, που ακούει στο όνομα Μεγάλο Κουρδιστάν.

Εάν αυτή η στρατηγική μπήκε σε εφαρμογή από αρκετό καιρό πριν δημιουργηθεί το κατά τα φαινόμενα τεχνητό επεισόδιο στο Νταβός, τότε μπορούμε να εξηγήσουμε λογικά την κατά τα άλλα «παράλογη» στάση του Ερντογάν.

Κάνοντας μια παρένθεση στο σημείο αυτό, θα ήθελα να τονίσω ότι για την Κύπρο και την Ελλάδα, αυτή η διάσταση ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία, αποτελεί, όπως δείχνουν τα πράγματα «μάνα εξ ουρανού», παρ’ όλη την προσπάθεια του Στέιτ Ντιπάρτμεντ να κολλήσει το γυαλί ανάμεσα στο Ισραήλ και την Τουρκία, που έχει ραγίσει. Και όπως είναι φυσικό ένα γυαλί που ράγισε δύσκολα μπορεί κανείς να το συγκολλήσει. Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι παράγοντες στην Αμερική να το πράξουν. Ας θυμηθούμε την προσπάθεια το Ομπάμα.

Ένα είναι βέβαιο και αφορά την νοοτροπία των Ισραηλινών: «Οφθαλμόν αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος».

Οπωσδήποτε στη ζωή δεν μπορεί και δεν πρέπει ποτέ να πει κανείς  «ποτέ», αλλά να μελετάει τις δυνατότητες των αλλαγών και να αξιοποιεί τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι περιστάσεις και οι συνθήκες, όσο αυτές επικρατούν. Εξάλλου δεν γνωρίζουν οι Ισραηλινοί, πόσο θα κρατήσει η υποστήριξη των ΗΠΑ. Αυτοκρατορίες έρχονται και παρέρχονται, όπως διδάσκει η ιστορία. Οι αλλαγές στη σημερινή ιστορική φάση είναι πολύ γρήγορες. Κάτι που θεωρούσαμε ότι ίσχυε χθες, δεν ισχύει κυριολεκτικά σήμερα. Δεν πρέπει μια τέτοια ανάλυση σε βάθος να αποκλείουμε.

Φαίνεται ότι αυτές οι αλλαγές συνθηκών ευνοούν την Κύπρο και την Ελλάδα και θα τις περιγράψουμε στο μέτρο του δυνατού.

Θα πρέπει όμως στο σημείο αυτό να τονίσουμε ότι η προσπάθεια της τουρκικής κυβέρνησης να εναγκαλιστεί τον αραβικό κόσμο, με τακτικό όπλο την αντίθεσή του προς το Ισραήλ, απέτυχε παταγωδώς. Οι αντιθέσεις, αντιπαλότητες και εχθρότητες, εθνοτικές, θρησκευτικές, μειονοτικές, οικονομικές, πολιτιστικές και άλλες, είναι τέτοιες, που ποτέ δεν μπορούμε να μιλάμε για έναν ενιαίο αραβικό κόσμο. Δεν υπήρχε και ήταν στην φαντασία και ιδεοληψία ορισμένων κύκλων στην Ελλάδα, κυρίως της αριστεράς, ο λεγόμενος «αραβικός κόσμος», με τον οποίο είχαμε άριστες σχέσεις. Στις κρίσιμες καταστάσεις οι αραβικές χώρες, πέρα από τα φαινόμενα και εξαιρέσεις, τάσσονταν και πολύ περισσότερο τώρα εναντίον των δικών μας συμφερόντων. Αν παρ’ όλο αυτά υπήρχε αγαστή συνεργασία της Ελλάδας με τον αραβικό κόσμο σε κάποια φάση, αυτή η συνεργασία έχει σταματήσει προ πολλού.

Η εξόρυξη του φυσικού αερίου και πετρελαίου, που προωθείται στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και στο χώρο της Κύπρου και της  Ελλάδας, άλλαξε σε ένα τεράστιο βαθμό τα γεωστρατηγικά δεδομένα στην περιοχή.

Το Ισραήλ προσπαθεί να λύσει τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζει με μια λογική που καθορίζει ο νόμος της ισχύος, τον οποίο και εφαρμόζει σε ένα μακρόπνοο πρόγραμμα που έχει ορίζοντα όχι δεκαετιών, αλλά ίσως και εκατονταετιών.

Τα στοιχεία που το προσδιορίζουν είναι

1. Η ανάπτυξή του πληθυσμιακά. Το Ισραήλ γνωρίζει πολύ καλά ότι κανένα στρατηγικό σχέδιο δεν μπορεί να έχει δυνατότητες επιτυχίας χωρίς κατάλληλο έμψυχο υλικό. Αρκεί να σκεφτούμε ότι πριν αρκετά χρόνια είχε πληθυσμό γύρω στα τρία εκατομμύρια και τώρα ξεπερνά τα οχτώ. Εφαρμόζει για το λόγο αυτό μια δημογραφική πολιτική, η οποία αποσκοπεί, ώστε κάθε οικογένεια να αποκτά πάνω από τρία παιδιά, για να αυξηθεί ο πληθυσμός απέναντι στους Άραβες που το περιβάλουν.

2. Για το λόγο αυτό χρειάζεται ζωτικό χώρο. Το Ισραήλ όχι μόνο δεν θα παραδώσει «ποτέ» την Δυτική Όχθη, αλλά θα την εποικήσει σταδιακά με Ισραηλινούς. Ήδη μετάνιωσε για την συμφωνία του Καπ Ντέιβιντ και την παραχώρηση της Χερσονήσου του Σινά στους Αιγύπτιους.

Το Ισραήλ ποτέ δεν θα παραδώσει τη υψώματα του Γκολάν που απέκτησε από τους Σύριους. Είναι τεράστιας στρατηγικής σημασίας για την εδαφική ύπαρξη και ασφάλεια του Ισραήλ. Όποιος έχει πάει στην περιοχή μπορεί να το αντιληφθεί αμέσως.

Από κει και πέρα το Ισραήλ χρειάζεται ζωτικό χώρο, τον οποίο προσπαθεί να αποκτήσει σε βάρος των αραβικών χωρών. Υπάρχουν μάλιστα φωνές που λένε ότι κάποια στιγμή θα μετακινήσει του Παλαιστίνιους στο Λίβανο, που θα μετατραπεί σε Παλαιστινιακό Κράτος. Αυτά που παραθέτω δεν είναι αποκυήματα φαντασίας, αλλά είναι σκέψεις ορισμένων καθοριστικών κύκλων του think tank της χώρας.

3. Το Ισραήλ για να επιζήσει και αναπτυχθεί, όπως αναφέραμε πιο πάνω χρειάζεται το καινούργιο, ίσως και παλιό, στρατηγικό όπλο, που λέγεται «νερό». Μόνο έτσι μπορεί να μετατρέψει την έρημο σε επίγειο παράδεισο και να διαθρέψει τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό του, τον οποίο προγραμματικά επιδιώκει. Χρειάζεται επί πλέον, όπως είπαμε και νέα εδάφη, για να διαθρέψει τον πληθυσμό του, για να αντεπεξέλθει την πληθυσμιακή έκρηξη του ισλαμικού κόσμου.

Για το λόγο αυτό θέλει να φτάσει με οποιοδήποτε κόστος στα νερά του Ευφράτη, για να προμηθευτεί το απαραίτητο νερό που χρειάζεται για την ανάπτυξή του, είτε απευθείας είτε μέσω της στρατηγικής του συμμαχίας με τους Κούρδους.

Αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους. Είτε με την διάλυση του Λιβάνου και της Συρίας, ώστε να αποκτήσει καθεστώτα, προτεκτοράτα, που δεν θα του φέρουν στο μέλλον εμπόδια, ή το πιο πιθανό να ενισχύσει τον αγώνα των Κούρδων για τη δημιουργία, όπως προαναφέραμε του Μεγάλου Κουρδιστάν που θα ελέγχει τα δύο μεγάλα ποτάμια Τίγρη και Ευφράτη και θα έχει πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο. Στόχος είναι να αποτελέσουν οι Κούρδοι τον νέο, σταθερό στρατηγικό εταίρο στην περιοχή της Μέσης Ανατολής αντί για την Τουρκία, μιας και η συμμαχία με την Τουρκία και ασταθής είναι και δημιουργεί ασφυκτικό κλοιό από αραβικά κράτη, αν είχε η τουρκική κυβέρνηση τη δυνατότητα υλοποίησης, όπως ήταν το αρχικό σχέδιο του Αχμέτ Νταβούτογλου.

Η αναβίωση του Ανατολικού Ζητήματος είναι ήδη σε ενέργεια και δε λογαριάζει ούτε χώρες ούτε λαούς. Ποια κατάληξη θα έχει, δεν είμαστε σε θέση ακόμη να προβλέψουμε. Μάλλον όμως η Τουρκία και ορισμένα αραβικά κράτη θα είναι οι χαμένοι σ’ αυτή την επαναχάραξη συνόρων, όπως συνέβη με το Ανατολικό Ζήτημα.

Γι’ αυτό διατύπωνα επανειλημμένα στις αναλύσεις μου ότι η Τουρκία είναι ένας γίγαντας με πήλινα πόδια. Αν εκδημοκρατιστεί θα διαλυθεί κι αν δεν εκδημοκρατιστεί δεν θα μπορέσει παρ’ όλα αυτά να αντισταθεί στη δημιουργία ενός μεγάλου κουρδικού κράτους.

4. Αν κινδυνέψει το Ισραήλ από την ανάδειξη του Ιράν σε πυρηνική δύναμη, δεν θα διστάσει το Ισραήλ ή οι ΗΠΑ για το Ισραήλ, να βομβαρδίσουν τις πυρηνικές του εγκαταστάσεις. Αυτό είναι πέραν οποιασδήποτε αμφιβολίας ότι θα συμβεί. Καμία δύναμη, όταν διακυβεύεται η ύπαρξή και επιβίωσή του δεν θα το εμποδίσει από μια τέτοια ενέργεια.

Λίγο ως πολύ αυτές είναι οι προβλέψεις μου για τον γεωστρατηγικό και γεωπολιτικό χώρο αυτό, μέσα στον οποίο εντάσσεται η Κύπρος και η Ελλάδα.

ΙV. Ποια θα πρέπει να είναι η ενδεδειγμένη στρατηγική Κύπρου και Ελλάδας

Με τα ανωτέρω δεδομένα, αν ευσταθούν οι αναλύσεις και προβλέψεις μας, η τοποθέτηση της Ελλάδας, ξεκινώντας απ’ αυτήν, πριν πάμε στην Κύπρο, έχει πολλές παραμέτρους που οφείλουμε να αναλύσουμε.
Εδώ ανακύπτουν ορισμένα ερωτηματικά ιδεολογικής και πολιτικής μορφής, τα οποία χρήζουν απάντησης.

Η πρώτη βασική ερώτηση αφορά τη στάση της Ελλάδας απέναντι στο Ισραήλ.

1. Δεδομένων όλων αυτών των καταστάσεων που αναφέραμε και που σχετίζονται με το Ισραήλ, πρέπει να κάνουμε συμμαχία μαζί του ή να το καταδικάσουμε και να δημιουργήσουμε αγεφύρωτη αντιπαλότητα, υποστηρίζοντας τον αραβικό κόσμο, ιδιαίτερα φυσικά τους Παλαιστίνιους;

2. Μπορούμε να κάνουμε χωρίς συμμαχίες και αν ναι, ποιες είναι αυτές και πώς υπηρετούν τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της πατρίδας μας;

Στο πρώτο ερώτημα για τις συμμαχίες δεν χρειάζεται να φέρουμε επιχειρήματα για την αναγκαιότητά τους. Δεν γίνεται χωρίς συμμαχίες. Αυτό είναι και αυτονόητο και αυταπόδεικτο.

Βρισκόμαστε ομολογουμένως στην πιο αδύναμη φάση που διέρχεται ο Ελληνισμός, λόγω της κρίσης που δεν έχει μόνο οικονομικά χαρακτηριστικά ή κατ’ εμέ όχι πρωταρχικά.

Η κρίση είναι βαθύτατα κρίση αξιών. Κοντεύουμε να χάσουμε την ταυτότητά μας ως Έλληνες, να χάσουμε την ιστορική μας μνήμη και να γίνουμε ραγιάδες του οποιουδήποτε επιβουλάτορα, ή Ανθέλληνες που είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Η οικονομική κρίση ακολουθεί, αλλά δεν προηγείται. Αυτό για πολλούς «περισπούδαστους» πολιτικούς και οικονομολόγους δεν έχει γίνει συνείδηση. Ακόμη στην Ελλάδα επικρατεί και προπαγανδίζεται το παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο που μας έφερε στα όρια της πλήρους εξαθλίωσης και καταστροφής.

2. Αν αφαιρέσουμε την συμμαχία με την Ρωσία,  στο στρατιωτικό και ενεργειακό τομέα, όπως τόνισα πιο πάνω, παρ’ όλη την επιθυμία μας και τη δική μου διακαή επιθυμία προσωπικά, για να μην υπάρξει παρεξήγηση, ποια άλλη απαραίτητη για την επιβίωση και την ασφάλειά μας είναι δυνατή, εκτός από αυτήν του Ισραήλ;

Μήπως η Τουρκία, στην οποία προσβλέπουν αρκετοί Τουρκολάγνοι, είτε από ραγιαδισμό είτε από «μαλάκυνση εγκεφάλου» είτε από καθαρό προσωπικό και επιχειρηματικό συμφέρον σε βάρους των λοιπόν Ελλήνων;  Μήπως μπορεί να μας αναφέρει κανείς κάποια άλλη χώρα; Μήπως τάχα η Γερμανία, που ήταν σ’ όλη μας την ιστορική φάση, εναντίον μας, στηρίζοντας τους Τούρκους και τους άλλους γείτονές μας εναντίον μας ανέκαθεν;

3. Είναι σε θέση το Ισραήλ να μας συμπαρασταθεί στα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής και κάτω από ποιές προϋποθέσεις, αν υποτεθεί ότι συναινούμε με όρους αμοιβαιότητας και όχι υποταγής στη συνεργασία αυτή; και τη σημαίνει συμμαχία. Είναι απαραίτητο για να μην υπάρχει σκόπιμη παρερμηνεία να ορίσουμε την συμμαχία ως εξής: Συμμαχία σημαίνει τακτική ταύτιση συμφερόντων σε μια δεδομένη ιστορική στιγμή και όσο ισχύει η κατοχύρωση αυτών των αμοιβαίων συμφερόντων. Η συμμαχία εδράζεται για να είναι πραγματική συμμαχία στην αρχή της αμοιβαιότητας. Αλλιώς μιλάμε για υποτέλεια, πιθανόν ενδοτικότητα, πιθανόν υποταγή κ.λπ.

4. Απορρίπτουμε λοιπόν αυτή τη συμμαχία εκ προοιμίου και χωρίς συζήτηση, για λόγους ηθικούς, πολιτικούς, ιδεολογικούς κ.λπ;

Τι θα πράξουμε τελικά, εφόσον καταλήξουμε ότι η σωτηρία της πατρίδας μας και η επιβίωσή της σ’ αυτή την τραγική περίοδο που διανύουμε έχει πιθανή διέξοδο μια συμμαχία μας με το Ισραήλ, κατ’ επέκταση με το εβραϊκό λόμπι και πιο πέρα με τους Αμερικανούς αναγκαστικά, τουλάχιστον σ’ αυτή την κρίσιμη φάση που διανύουμε; Ή μήπως υπάρχει κάποια άλλη ρεαλιστική επιλογή που δεν ξέρουμε;

Γνωρίζω από άμεση εμπειρία ότι δεν υπάρχει Ισραηλινός, που να μην μισεί την Γερμανία, για τους γνωστούς λόγους. Το ολοκαύτωμα δεν πρόκειται να το ξεχάσουν στον αιώνα τον άπαντα, που λέει ο λόγος. Αυτή η διαπίστωση παρεμπιπτόντως.  

Αυτά είναι νομίζω τα βασικά ερωτήματα, κατά την άποψή μου.

Πώς απαντούμε σ’ αυτά εκεί είναι το κρίσιμο θέμα και χρειάζεται «αρετήν και τόλμην», όπως είπε ο ποιητής Κάλβος.

Πριν όμως δώσουμε τις απαντήσεις μας θα πρέπει να τονίσουμε με έμφαση ότι το Ισραήλ και το εβραϊκό λόμπι, πριν από την αντιπαλότητα Τουρκίας προς αυτό, είχε στηρίξει όλα τα σχέδια καταστροφής μας. Όλα τα σχέδια των «άσπονδων φίλων και συμμάχων μας» και των μη συμμάχων μας. Τα ανέφερα σε άλλη μου ανάλυση, αλλά ο καθένας μπορεί με τη φαντασία του να περιγράψει πως, ό,τι κακό συνέβη στην Ελλάδα, το υποστήριζε το Ισραήλ, αν δεν το σχεδίαζε το ίδιο ή εβραϊκές προσωπικότητες, όπως  ο Χένρι Κίσινγκερ, για να αναφέρουμε ένα παράδειγμα.

Και παρ’ όλα αυτά τολμώ να μιλώ για συμμαχία με το Ισραήλ;

Θα απαντούσα: Και όμως τολμώ!

Τι έκανε ο Μάο; Τι έκανε ο Λένιν, για να πετύχουν τους στόχους τους;

Θα προσπαθήσω να εξηγήσω τους λόγους.

Θα ξεκινήσω ανάποδα, τρόπος του λέγειν. Δεν θα καταγράψω, αν συμφέρει μια συμφωνία της Ελλάδας με το Ισραήλ, αλλά αν συμφέρει μια συμμαχία του Ισραήλ με την Ελλάδα και Κύπρο.

Ας δούμε, αν συμφέρει στους Ισραηλινούς σε αντίθεση με το πρόσφατο και απώτερο παρελθόν μια συμμαχία του μ’ εμάς.

V. Συμφέρει στο Ισραήλ μια συμμαχία με την Ελλάδα και Κύπρο;

Το Ισραήλ ομολογουμένως είναι περικυκλωμένο από ισλαμικά κράτη, ήπια ή σκληρά, δεν έχει σημασία και διατρέχει τον κίνδυνο να απομονωθεί από τη Δύση. Η ανασφάλειά του λόγω της περικύκλωσής του από ασταθή ισλαμικά κράτη είναι δεδομένη. Όλα αυτά που συμβαίνουν με τόσο τραγικό τρόπο στο άμεσό του περιβάλλον, του δημιουργούν ένα αίσθημα ανασφάλειας, που προσπαθεί με διάφορους τρόπους να καλύψει. Ορισμένους τους έχω ήδη αναφέρει. Όμως τώρα θα μιλήσουμε για την περίπτωση τη δική μας. Το Ισραήλ για να αποφύγει αυτόν το επικίνδυνο ασφυκτικό κλοιό, μία διέξοδο έχει, να προσανατολιστεί δηλαδή προς την Κύπρο και την Ελλάδα για επαφή και διέξοδο προς τη Δύση. Αυτές είναι οι μη μουσουλμανικές χώρες, από τις οποίες και μόνο δεν διατρέχει κίνδυνο η επιβίωση και η ασφάλεια του ως έθνος και ως κράτος.

Η Ελλάδα και η Κύπρος ποτέ δεν αποτέλεσε απειλή για το Ισραήλ, άσχετα από τις διακυμάνσεις στις σχέσεις των δύο χωρών. Το αντίθετο μάλιστα, όπως εξήγησα προηγουμένως. Αυτό είναι καθοριστικό στρατηγικό όπλο για το Ισραήλ, όπως και η στρατηγική σχέση που προσπαθεί να οικοδομήσει με τους Κούρδους στην Ανατολή. Κούρδοι και Έλληνες είναι οι εν δυνάμει σύμμαχοί της. Σήμερα το Ισραήλ, όχι χθες, έχει μεγαλύτερη ανάγκη να αναπτύξει τις σχέσεις του με την Κύπρο και την Ελλάδα και όχι το αντίθετο.

Μια τέτοια κατάσταση αποτελεί μεγάλη ευκαιρία για τον Ελληνισμό. Θα μπορούσε το ελληνικό λόμπι, που διέλυσαν οι ελληνικές κυβερνήσεις, κομματικοποιώντας και διασπώντας το να αποτελέσουν έναν παράγοντα δύναμης μέσα στην αδυναμία μας, εξαιτίας της κρίσης και αντί να περιμένει πρωτοβουλίες του εβραϊκού λόμπι να αρπάξει την ευκαιρία και να έρθει σε συνεννόηση μαζί του.

Είναι ντροπή να βλέπουμε Έλληνες κυβερνήτες σε επισκέψεις τους στην Αμερική στο τέλος της επίσκεψής τους να δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στο εβραϊκό λόμπι, λες και η πραγματική εξουσία και γιατί όχι είναι το εβραϊκό λόμπι στην Αμερική και αυτό πρέπει σε τελευταία ανάλυση να εγκρίνει ή απορρίπτει την εξωτερική πολιτική της Αμερικής προς την Ελλάδα.

Ας γίνει επιτέλους η αντίστροφη πορεία. Να συγκροτηθεί το ελληνικό λόμπι και να καλέσει με δική του πρωτοβουλία το εβραϊκό, για να καθορίσει μια ισότιμη συμμαχία με το Ισραήλ.

Από τις ξενόδουλες ελληνικές και κυπριακές κυβερνήσεις φυσικά δεν είναι δυνατό να περιμένει κανείς μια τέτοια πρωτοβουλία. Η πρωτοβουλία, αν ξεκινήσει, θα ξεκινήσει μόνο από το Ισραήλ, για τα δικά του καθαρά συμφέροντα που αντικειμενικά υπηρετούν και τα δικά μας. Οι διπλωματικές και λοιπές σχέσεις που αναπτύσσονται τα τελευταία χρόνια της Κύπρου και της Ελλάδας σίγουρα έχουν αυτόν τον προσανατολισμό και ξεκινούν από πρωτοβουλίες του Ισραήλ.

Σ’ αυτό το πλαίσιο επαφών εντάσσεται ασφαλώς και η πρόσφατη επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Ευάγγελου Βενιζέλου στην Αίγυπτο, με πιθανή διερεύνηση της λύσης του προβλήματος της ΑΟΖ Ελλάδας - Αιγύπτου. Πολύ πιθανόν, παρ’ όλες τις μαρτυρίες περί του αντιθέτου, να ξεκινούν διερευνητικές διεργασίες στον τομέα αυτόν, που μάλλον θα έχουν τελικά αίσιο τέλος, παρά την αρνητική κατάσταση στο παρελθόν.

Για την Κύπρο τα πράγματα είναι ακόμη πιο ευοίωνα. Το Ισραήλ ήταν υπέρ της διχοτόμησης του νησιού και βοήθησε τα μέγιστα για την υλοποίηση αυτού του σκοπού, για να φύγει από τη μέση ο Μακάριος, ο λεγόμενος «Κάστρο της Μεσογείου», όμως ποτέ δεν θα συγκατανεύσει να ελέγχεται το νησί από την Τουρκία. Να ελέγχεται από το ΝΑΤΟ ναι, από την Τουρκία όχι. Δεν έχει κανένα συμφέρον να έχει απέναντί του ένα επικίνδυνο αεροπλανοφόρο, όπως είναι η Κύπρος στο χώρο της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Το Ισραήλ με τίποτε δεν θα επιτρέψει τον έλεγχο του νησιού από την Τουρκία, γιατί απλούστατα δεν του συμφέρει. Αυτό επίσης είναι αυτονόητο. Ποια μορφή θα πάρει το νέο σχέδιο Ανάν δεν είναι γνωστό. Όμως τόσο η κυπριακή, όσο και η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να καταβάλουν όλα τα διπλωματικά μέσα που διαθέτουν για να πείσουν το εβραϊκό λόμπι, τους Ισραηλινούς και τους Αμερικανούς ότι ένα ανεξάρτητο, κυρίαρχο κράτος σαν την Κύπρο, με απομάκρυνση των τουρκικών δυνάμεων κατοχής από το νησί, συμφέρει τα μέγιστα το Ισραήλ, γιατί εδραιώνει σε πιο στέρεες βάσεις την ασφάλεια και την επιβίωσή του απέναντι στο εχθρικό περιβάλλον των ισλαμικών κρατών, που το περιστοιχίζουν.[10]

VI. Αναγκαιότητα ενός Πατριωτικού, Παλλαϊκού Κινήματος

Ο κυβερνήτης της Ελλάδας Ιωάννης Καποδίστριας είχε πει κάποτε: «Γυρίζω το κεφάλι μου και βλέπω παντού Αγγλόφιλους, Γαλλόφιλους, Ρωσόφιλους, μα Ελληνόφιλους δε βλέπω». Σήμερα βέβαια θα προσθέταμε και του Αμερικανόφιλους.

Τι σημαίνει αυτό σε απλά ελληνικά. Σημαίνει ότι η χώρα μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους ήταν υπό εξάρτηση. Ποτέ η πολιτική της Ελλάδας δεν υπήρξε, εκτός από σύντομα χρονικά διαστήματα, αν υπήρξαν, ελληνοκεντρική. Πάντοτε οι πολιτικές και οι πνευματικές δυνάμεις της Ελλάδας, θα έλεγα, ήταν προσανατολισμένες είτε προς τη Δύση (οι δεξιές παρατάξεις και πρόσφατα οι Ευρωκομουνιστές), είτε προς την Ανατολή οι αριστερές δυνάμεις. Δεν χρειάζεται επιχειρήματα για να αποδείξουμε κάτι που μας βεβαιώνει περίτρανα, αλλά και τραγικά η Ελληνική ιστορία.

Χρειαζόμαστε ένα πραγματικό εθνικοαπελευθερωτικό μέτωπο μπροστά στην νέα ιδιόμορφη κατοχή της πατρίδας μας. Την κακοδαιμονία μας εξηγεί μία και μόνο λέξη, που συμπυκνώνει όλη την τραγική κατάσταση και αυτή η λέξη φέρει το όνομα «εξάρτηση».

Ας τολμήσουμε επιτέλους να απαλλαγούμε απ’ αυτήν, γιατί αυτή είναι η αιτία για όλα τα δεινά ανέκαθεν που βίωνε ο τόπος. Ας γίνουμε πάλι Έλληνες, από Ανθέλληνες που είμαστε σήμερα.

Τότε μόνον θα δει προκοπή ο ευλογημένος από τη φύση αυτός τόπος!

Ας τα δούμε λοιπόν όλα αυτά τα προβλήματα με αποκλειστικό γνώμονα το καλώς εννοούμενο συμφέρον της πατρίδας μας.

Ας γίνουμε επιτέλους Φιλέλληνες, όπως επιθυμούσε διακαώς ο Καποδίστριας.

[1] Απάντηση του πρωθυπουργού Αριέλ Σαρόν στις 30 Οκτωβρίου 2001 στον τότε υπουργό Εξωτερικών Σίμον Πέρες.

[2] Οι λεγόμενοι παραδοσιακοί δεσμοί, τάχα με τα αραβικά κράτη ή και με οποιαδήποτε άλλα κράτη, είναι απατηλός μύθος και αν ισχυριστούμε ότι υπήρξαν κατά το παρελθόν, δεν υπάρχουν σήμερα.

[3] Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός, εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 2012, σ. 18-19.

[4] Bl. Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός, ό.π., σ. 23.

[5] Επεξεργασμένο απόσπασμα από άρθρο του Σαντιάγο Άλμπα Ρίκο, δημοσιευμένο στην εφημ. «Ελευθεροτυπία», στις 17.5.2011, με τίτλο: «Η υπεροχή του καπιταλισμού».

[6] Θουκυδίδου, Ιστορία, Ε΄ (89-91).

[7] Θουκυδίδου, Ιστορία Ε΄(103-105).

[8] Βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός. εκδ. «Στοχαστής», Αθήνα 2012, σ. 13.18.

[9] Ο Αϊνστάιν είπε κάποτε: «Δύο πράγματα είναι άπειρα. Το σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Και για το πρώτο έχω κάποια αμφιβολία».

[10] Για περισσότερα στο θέμα βλ. Δαμιανός Βασιλειάδης, Παγκοσμιοποίηση, Νέα Τάξη, Ελληνισμός, ό.π. Στα προβλήματα αυτά θα επανέλθουμε  με άλλες σχετικές αναλύσεις μας, γιατί το  θέμα έχει τεράστια σημασία για το σωστό μας γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό προσανατολισμό.