Κασιμάτης Γιώργος- Μνημόνιο και Συμβάσεις Δανεισμού Ισον Πραξικόπημα

ΓΙΑ ΤΗ ΔΑΝΕΙΟΔΟΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ, ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΔΝΤ

Γιώργου Κασιμάτη, Ομότιμου Καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών

Downloads:

• Το ελληνικό αυθεντικό κείμενο της σύμβασης του δανείου (simvasi_daneiou.pdf - 1600,2 kb)
• Το αγγλικό αυθεντικό κείμενο της σύμβασης του δανείου (loan facility ageeme... - 2930,7 kb)
• Οι Συμφωνίες Δανεισμού της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ. (KASIMATIS_SymfoniaDa... - 1223,7 kb)

1. Η Δανειοδοτική Σύμβαση, το Μνημόνιο και η Συμφωνία έγκρισης του ΔΝΤ αποτελούν μια ενιαία διεθνή σύμβαση που υπογράφουν η Ελληνική Δημοκρατία, οι 16 χώρες της Ευρωζώνης και (στην τρίτη περίπτωση) και το ΔΝΤ.

2. Με την ενιαία αυτή διεθνή σύμβαση επιβάλλονται οι όροι που δένουν χειροπόδαρα την Ελλάδα:

• Παραίτηση από τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας, εθνικής κληρονομιάς και από κάθε άλλη ένσταση
• Παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων που εγγυώνται το Σύνταγμα, το Ευρωπαϊκό Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο
• Παραβίαση θεμελιωδών αρχών της συνταγματικής, της ευρωπαϊκής και της διεθνούς νομιμότητας.

3. Οι συμβάσεις αυτές έπρεπε να κυρωθούν ως διεθνείς συμβάσεις από τη Βουλή των Ελλήνων με πλειοψηφία των 3/5 των βουλευτών, δηλαδή με 180 βουλευτές.

Αυτό το επιβάλλουν το Ελληνικό Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο.

Όμως δεν έγινε.

Αντ' αυτού η Σύμβαση Δανειοδότησης που είναι η βασική Σύμβαση από τις τρεις, ορίζει παράνομα ότι θα εφαρμόζονται από την ημέρα υπογραφής τους χωρίς κύρωση. Το ίδιο όρισε και ένας νόμος που ψηφίστηκε λίγες μέρες μετά το ν. 3847/2010. Ο νόμος είναι αντισυνταγματικός.

4. Το ότι δεν κυρώθηκαν από τη Βουλή των Ελλήνων οι τρεις Συμφωνίες, που αποτελούν την ενιαία Σύμβαση δανειοδότησης, παραβιάζει και το Ελληνικό Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο. Συνέπεια αυτής της σοβαρής παραβίασης είναι ότι οι Συμβάσεις είναι άκυρες και μάλιστα ανυπόστατες.

5. Με βάση τις ανυπόστατες συμβάσεις ασκείται εξουσία στην Ελλάδα εκτός Συντάγματος, εκτός Διεθνούς Δικαίου και εκτός νόμου.

• Η παράνομη εξουσία που ασκείται είναι:
  1. όλες οι υποχρεώσεις εφαρμογής των Συμβάσεων που εκτελεί η Ελλάδα και
  2. ο λεπτομερής και αυστηρός έλεγχος της «Τρόικα»
• Η εξουσία αυτή είναι εκτός συνταγματικής νομιμότητας και επομένως πραξικοπηματική.
• Σε οποιοδήποτε άλλο κράτος της Ευρώπης θα είχε απαγορευθεί η είσοδος της Τρόικα για έλεγχο στην χώρα από τον εισαγγελέα.

6. Η επιβολή στην Ελλάδα των όρων που παραβιάζουν το Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο, ιδίως του όρου παραίτησης από τις ενστάσεις εθνικής κυριαρχίας «άνευ όρων και αμετακλήτως» αποτελεί άσκηση οικονομικής και πολιτικής βίας σύμφωνα με την Σύμβαση της Βιέννης, του 1969.

Συμπέρασμα:

1. Για τις πιο αυστηρές και απάνθρωπες διεθνείς συμβάσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας παρέκαμψε η Κυβέρνηση όλους τους βασικούς θερμούς του Πολιτεύματος:

• το Αντιπροσωπευτικό Σώμα του Ελληνικού Λαού
• τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας
• το Υπουργείο Εξωτερικών

και δεν ενημέρωσε τον ελληνικό λαό.

2. Η εξουσία που ασκείται βάσει των Συμβάσεων με την Ευρωζώνη και το ΔΝΤ είναι πραξικόπημα.



* Την τεκμηρίωση των σκέψεων αυτών θα την βρείτε στη μελέτη του ομότιμου καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Γιώργου Κασιμάτη με τίτλο «Οι συμφωνίες δανεισμού της Ελλάδας με την ΕΕ και το ΔΝΤ».

ΣΑΡΡΗΣ: Ο αντιρατσιστικός-αντιξενοφοβικός νόμος

Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη : Μνημόνιο

Κατωτέρω είναι μια μερική διασκευή απο μια εισαγωγή σε ενα καινούργιο βιβλιαράκι αναφορικά στο Μνημόνιο, απο τη συγγραφέα του Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη (Πρ. Πρύτανης και Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας).

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ο στόχος είναι η συνειδητοποίηση της ανάγκης να σωθούμε. Και αυτό αποκλείεται αν παραμείνουμε με το Μνημόνιο.

Είναι ένα Μνημόνιο που μόνο οδηγεί σε αδιέξοδο, σε μια κραυγή αγωνίας για την κατεπείγουσα ανάγκη να αγωνιστούμε με νύχια και δόντια για να σωθούμε.  Είναι ένα επαχθές, επαίσχυντο και εγκληματικό κατασκεύασμα. Είναι μια απόπειρα αποικιοκρατίας.

Αυτό το Μνημόνιο έχει δέσει χειροπόδαρα την Ελλάδα και τις προοπτικές της (αλλά που σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί μονόδρομο). 

Οι εμφανείς στόχοι του Μνημονίου είναι χωρίς καμιά αμφιβολία απραγματοποίητοι (Δηλαδη είναι ένα σχέδιο με σκοπό την αποτυχία). Τα οικτρά του αποτελέσματα οδηγούν διαχρονικά την κατάσταση από το κακό στο χειρότερο.  Οι χωρίς προηγούμενο θυσίες που ζητούνται από τον ελληνικό λαό θα μείνουν χωρίς αντίκρισμα. Αυτο άλλωστε αποδεικνύεται, από την ανάγκη συνεχών επικαιροποιήσεων του, που επιβάλλουν ολοένα και πιο ασήκωτες, και πιο απάνθρωπες, και πιο άδικα κατανεμημένες θυσίες.

Επιβάλλεται να βγούμε από μια κατάσταση μοιρολατρίας που μας καταστρέφει και μας εξαφανίζει χωρίς δυνατότητα αναστροφής.

Χρειάζεται μια προετοιμασία εξόδου, καταρχήν, από την κρίση του Μνημονίου. 

Με την πεποίθηση ότι η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε κατάσταση χρεοκοπίας με αναστολή, αναφέρονται ενδεικτικά μερικές από τις διεξόδους, που θα έπρεπε να επιδιωχθούν, ταυτόχρονα και συμπληρωματικά. Που είναι: 

- η κήρυξη του χρέους ως επαχθούς και απεχθούς,

- η αναδιάρθρωση/αναδιαπραγμάτευση του χρέους, 

- η αναζήτηση εξωευρωπαϊκής βοήθειας, 

- η απαίτηση καταβολής κατοχικού δανείου και πολεμικών αποζημιώσεων από τη Γερμανία, 

 - η αξιοποίηση του ορυκτού μας πλούτου, 

- στη χειρότερη περίπτωση η δήλωσή μας περί αναστολής πληρωμών στο εξωτερικό (με την οιονεί βεβαιότητα ότι κάτι τέτοιο  δεν θα γίνει αποδεκτό από την ΕΕ, αφού θα  σήμαινε, πιθανότατα, την απαρχή της διάλυσης της. Στην επιλογή, εξάλλου, λύσεων οφείλει να μας απασχολήσει και το  ερώτημα του αν, πράγματι, επιθυμούμε να παραμείνουμε σε μια Ευρώπη που, σαφώς, μεταλλάσσεται σε Ενωμένες Πολιτείες της Γερμανίας).

Διασκευη: Λ. Καλλινικος

Γιανναράς Χρήστος - Συνεγερτική επίγνωση

''Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Ολα''. Επηρεαζόμαστε αναπόφευκτα από τον συντομογραφικό χαρακτήρα της δημοσιογραφικής πληροφόρησης, τον τρόπο μετάδοσης των «ειδήσεων». Αντιλαμβανόμαστε τα κοινωνικά μας προβλήματα με αφαιρετικές απλουστεύσεις, σε πολύ γενικές γραμμές. Ολοι οι «ενήμεροι» πολίτες πάσχουμε, περισσότερο ή λιγότερο, την ασθένεια που νομοτελειακά πλήττει τους κεντρικούς διαχειριστές των κοινών, ακόμα και τους πιο ανιδιοτελείς: Τη θεώρηση των προβλημάτων in vitro. Σπάνιο να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη («από πρώτο χέρι») της δυσλειτουργίας συγκεκριμένου κοινωνικού χώρου ή κρατικού λειτουργήματος. Που να είναι ταυτόχρονα ικανός να «μεταγγίσει» την εμπειρία του: Να επιλέξει τις βασικές συντεταγμένες, αλλά και τις χαρακτηριστικές (παραδειγματικές) λεπτομέρειες που καθιστούν τα περιγραφόμενα μεθεκτά, ψηλαφητά από όλους. Για να αντιληφθούμε π.χ. οι πολλοί τι συμβαίνει στο ελλαδικό «Σωφρονιστικό Σύστημα», αν πρόκειται για δυσλειτουργίες και ανεπάρκειες ή για ένα πραγματικό αδιέξοδο, χρειαζόμαστε, σίγουρα, κάποιες βασικές πληροφορίες: Ποια είναι, λ.χ., η χωρητικότητα των φυλακών και ποιος ο (απίστευτα υπέρτερος) αριθμός φυλακισμένων σήμερα. Ποιες οι ποσοτικές αναλογίες Ελλήνων και αλλοδαπών φυλακισμένων, ισοβιτών, βαρυποινιτών και ελαφροποινιτών, η ποικιλότητα των φυλών και εθνοτήτων, το ποσοστό των δραπετεύσεων κατά τις ημέρες «αδείας» που όλοι «δικαιούνται», το ημερήσιο κόστος κάθε φυλακισμένου για το Δημόσιο (3,5 ευρώ, εδώ και πολλά χρόνια) κ.λπ. κ.λπ. Χρειαζόμαστε όμως και κάποιες ενδεικτικές λεπτομέρειες. Οπως, λ.χ., ότι στα κελιά που προορίζονταν για τρία άτομα εγκαταβιώνουν σήμερα επτά ή και εννέα, ότι μεγάλος αριθμός φυλακισμένων κοιμούνται στο δάπεδο χωρίς στρώμα, ότι η ανακούφιση της αθλιότητας των συνθηκών είναι εμπορεύσιμη, ότι πραγματικοί δήμιοι, φόβος και τρόμος των φυλακισμένων, είναι οι «σκληροί» συγκρατούμενοι και οι φυλετικοί «αντίπαλοι», ότι διευθυντές και φύλακες τρέμουν επίσης τους «σκληρούς» και τα εξωτερικά «δίκτυα» που αυτοί καθοδηγούν μέσα από τις φυλακές, ότι ο τρόπος οργάνωσης του «σωφρονιστικού» συστήματος οδηγεί στο να υποτροπιάζει το 80% περίπου των αποφυλακιζομένων, ότι στο αδιέξοδο (στην αδυναμία κάθε πραγματικής αλλαγής) συμβάλει καίρια η δυσλειτουργία και της Δικαιοσύνης, κ.λπ. κ.λπ. Τέτοιοι «κύκλοι», δαντικοί, εφιαλτικής κόλασης, φαύλοι κύκλοι παγιωμένων αδιεξόδων, με αποδεδειγμένα μάταιη κάθε ενδεχόμενη προσπάθεια «βελτίωσης» ή ανατροπής, υπάρχουν σε πάμπολλες πτυχές του κρατικού στην Ελλάδα «συστήματος». Οι πολλοί δεν έχουμε ούτε καν δημοσιογραφική πληροφόρηση. Και είναι σπάνια η ευκαιρία να συναντήσει κανείς έμπειρο γνώστη τόσο των βασικών συντεταγμένων όσο και των παραδειγματικών λεπτομερειών που να καθιστούν γνωστούς τους πολλαπλούς εφιάλτες, πραγματικά βασανιστικά κολαστήρια ανθρώπων, που το κράτος αδυνατεί (ή δεν ενδιαφέρεται) να εξαλείψει. Το παρεμπόριο, π.χ., των πτυχίων Ιατρικής και Παιδαγωγικών Ακαδημιών από χώρες πρώην «σοσιαλιστικών» παραδείσων: Πρέπει να ακούσει κανείς μαρτυρίες για τα χρυσοπληρωμένα κυκλώματα που εξασφάλιζαν πτυχία, χωρίς ο Ρωμιός κανακάρης να φοιτήσει ποτέ ή να εξεταστεί. Ποιες πιέσεις, ποιους εκβιασμούς ή απειλές ασκούσαν κορυφαίοι της κομματοκρατίας, στους εξεταστές του ΔΙΚΑΤΣΑ, για να αναγνωρίσουν πτυχία πλασματικά. Πόσοι γιατροί άμοιροι σπουδών ασκούν επάγγελμα σήμερα στην ελλαδική αγορά αποτελώντας, κυριολεκτικά, δημόσιο κινδυνο, πόσες χιλιάδες «δάσκαλοι», απόφοιτοι μόνο λυκείου μισθοδοτούνται από το ελλαδικό κράτος για να στραβώνουν παιδιά. Ποια κυβέρνηση να μας απαλλάξει από τον κατεστημένο πια εφιάλτη, και πώς; Αλληλοδιάδοχοι οι κύκλοι των κολάσεων στην καθημερινότητα του πολίτη, δίχως ελπίδα να παταχθεί ποτέ η φαυλότητα. Υπάρχουν ακόμα νοσοκομεία με θαλάμους των επτά ή και εννέα κρεβατιών, με τους συγγενείς να διημερεύουν και να διανυκτερεύουν γύρω από κάθε κρεβάτι, να πλένουν ρούχα στο πανάθλιο κοινό λουτράκι και να τα στεγνώνουν πάνω στα καλοριφέρ, το νοσηλευτικό προσωπικό ελάχιστο και συχνά με αδιαφορία απάνθρωπη – την ίδια ώρα που εκατοντάδες κρατικών υπαλλήλων διατίθενται για να «επιβλέπουν» τον κρετινισμό και την ψυχανωμαλία των γηπέδων. Πλήθος «ειδήσεων», αλλά ποια εμπειρική γεύση έχουν οι κρατούντες για τη ντροπή του εξευτελισμού και βασανισμού ανήμπορων ανθρώπων στα ιατρεία του ΙΚΑ, στις ουρές για την έγκριση φαρμάκων από τον ΟΠΑΔ; Ποις μπόρεσε ποτέ να περιγράψει τον τρόμο της ανασφάλειας και τον πανικό της ανημπόριας που ζουν χιλιάδες πολίτες όταν «καλούνται να παρουσιαστούν» στις εφορίες ή διαπραγματεύονται με την πολεοδομία; Πόσο στυγνό φασισμό γεννάει η απουσία κάθε κριτικού ελέγχου της δημοσιοϋπαλληλίας, πόσο ριζικά διαφορετική και τελεσφόρα θα ήταν η λειτουργία του κράτους, αν κάθε χρόνο κάποιοι υπάλληλοι απολύονταν μόνο εξαιτίας της συμπεριφοράς τους προς τους πολίτες; Η επιφυλλίδα θα ήθελε να μπορούσε να δείξει το πώς οι δαντικοί «κύκλοι» της κόλασης στην καθημερινότητα των σχέσεων του πολίτη με το κράτος συνδέονται αλυσιδωτά και συγκροτούν ένα ενιαίο αδιέξοδο, μια τελεσίδικη καταδίκη του κρατικού μας σχήματος σε αφανισμό. Ολα αρχίζουν και τελειώνουν στη γάγγραινα που συνιστούν τα κατ’ ευφημισμόν «πολιτικά μας κόμματα»: Η ανικανότητα και φαυλότητα της κρατικής μηχανής έχει την καταγωγή της στο «πελατειακό σύστημα»: στο γεγονός ότι τα κόμματα «πουλάνε» κρατικές θέσεις εισπράττοντας ψήφους. Για να ελέγχουν τη συνέχιση εξάρτησης της ψήφου του πελάτη, τον μαντρώνουν σε ποιμνιοστάσια κομματικού «συνδικαλισμού». Ο κομματικών προδιαγραφών δημοσιοϋπαλληλικός συνδικαλισμός είναι τα Ες-Ες των κομμάτων: στρατός κατοχής της χώρας, εφιάλτης αντικοινωνικής λοιμικής. Αποκλείουν την αξιοκρατία και κάθε ποιοτικό έλεγχο, εξαρθρώνουν τη λειτουργικότητα του κράτους και ελαχιστοποιούν την παραγωγικότητα, νομιμοποιούν την ανομία, την κατάφωρη κοινωνική αδικία, κάθε στοιχειώδη ευταξία, κάθε ανθρώπινη στόχευση πέρα από την εγωτική απληστία. Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Ολα.

Γιανναράς Χρηστος-Τα "ιστορικά στελέχη"

---

Τα «ιστορικά στελέχη» Posted: 20 Feb 2011 11:53 PM PST Δεν είναι δυνατό να μην υπάρχουν στο κυβερνών κόμμα βουλευτές, έστω μετρημένοι στα δάχτυλα, ικανοί να βλέπουν πού έχει οδηγήσει τη χώρα ο πρωθυπουργός αρχηγός τους. Δεν γίνεται, είναι αδιανόητο. Τουλάχιστον όσοι χλευάστηκαν κάποτε για «πατριωτισμό», όσοι διακινδύνευσαν κομματικά υπερασπίζοντας τη νοημοσύνη τους, όσοι θήλασαν με το μητρικό γάλα αίσθηση εντιμότητας και αυτοσεβασμού. Δεν μπορεί να μένουν αμέτοχοι στον πανικό που απλώνεται σαν ρίγος στη χώρα. Η εξουσιαστική ιταμότητα των υπαλλήλων της «τρόικας» δεν είναι συμπτωματική απρέπεια συμπεριφοράς. Είναι συνεπές αποκύημα του «κλίματος» των σχέσεών τους με την κυβέρνηση. Μην ξεχνάμε: Επτά μήνες, από την επομένη της ορκωμοσίας του, ο πρωθυπουργός σεργιάνιζε στα διεθνή κέντρα οικονομικής και πολιτικής ισχύος διαφημίζοντας την οικονομική χρεοκοπία της χώρας του, τη φαυλότητα, την ανυποληψία της. Και οι υποψήφιοι δανειστές ανέβαζαν συνεχώς τον πήχυ των τοκογλυφικών τους ορέξεων. Προτάσεις δανεισμού με ελάχιστο επιτόκιο, από τη Ρωσία και την Κίνα, τις απέρριπτε ασυζητητί – γιατί; Δεν το εξήγησε. Ωσπου ο δανεισμός από τις «αγορές» έφτασε να γίνει ανέφικτος και η χώρα παραδόθηκε «αυτονόητα» στην «τρόικα»: Υπέγραψε ο πρωθυπουργός την «άνευ όρων» παραίτηση (όλων μας) από κάθε μορφή εθνικής κυριαρχίας: οικονομική, εδαφική, υποδομών, παραγωγικών πηγών, εργασιακού δυναμικού, πολιτισμικών θησαυρισμάτων. Η πρόσφατη ξαφνική απαίτηση των άξεστων μανδαρίνων για 50 δισ. από την κρατική περιουσία ώς το 2015, συστοιχεί πλήρως με τη λογική του «Μνημονίου». Συνεπέστατα, λοιπόν, το «κλίμα» των σχέσεων της κυβέρνησης με τους μανδαρίνους τούς επιτρέπει συμπεριφορές αφεντικών προς δουλικά: Τον Δεκέμβριο, ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ Πωλ Τόμσεν απερίφραστα βεβαίωνε «επενδυτές» στο Λονδίνο ότι «χρέος και έλλειμμα ήταν προσχήματα, στόχος πραγματικός του Μνημονίου με την Ελλάδα είναι οι εργασιακές σχέσεις και οι ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις» («Κ» 14.12.2010). Και πριν από λίγες μέρες σε δημόσια «συνέντευξή» τους και οι τρεις Υπατοι Αρμοστές στο ελλαδικό προτεκτοράτο νουθετούσαν τους ραγιάδες να συγκρατούν τις οιμωγές τους από τον ανασκολοπισμό που υφίστανται («Κ» 12.2.2011). Τα νευρόσπαστα μαθητούδια – οικονομικό επιτελείο(!) της κυβέρνησης μοιάζει να συμπεριφέρονται στην τρόικα όπως οι πειθαρχημένοι εντολοδόχοι στους εκπροσώπους των εντολέων τους. Στο τιμόνι της χώρας η γκροτέσκα φιγούρα. Πρωθυπουργός τόσο μειωμένων προσόντων και αδικημένης φυσικής σερμαγιάς που στην Ιστορία, το ξέρουμε όλοι, εμφανίζονται οι ανάλογοι μόνο για να συνοδέψουν μια σημαδιακή καταστροφή ή μια ανυπόφορη ατιμία. Αποκλείεται κάποιοι βουλευτές, κάποια «ιστορικά στελέχη» του κυβερνώντος κόμματος, να μην βλέπουν την ανεπάρκεια, να μην έχουν τεκμήρια για τον προκαθορισμό του μοιραίου ρόλου του. Εμείς, οι πολλοί, βυθιζόμαστε στον πανικό μόνο από τις εκτιμήσεις που μας επιτρέπουν οι ακατάσχετες τηλεοπτικές εμφανίσεις του, η αμήχανη, στερεότυπη ταυτολογία του, τα παιδαριώδη ρητορεύματά του. Εκείνοι, τα στελέχη του κόμματος, πρέπει να ξέρουν τα αίτια που τους υποχρεώνουν σε ανοχή, σε σιωπή. Φυγομαχούν και το πληρώνει η φτωχολογιά. Ποτέ, καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν εξουθένωσε τόσο μεθοδικά τα μικρά και μεσαία εισοδήματα, τις ελπίδες και την αξιοπρέπεια του βιοπαλαιστή. Δεν αισθάνονται προσωπικά εκτεθειμένοι όσοι ταυτίζουν ή ταύτισαν το όνομά τους, τη ζωή και την τιμή τους, με τέτοιου «Σοσιαλισμού» Πανελλήνιο Κίνημα; Αν σπίθιζε ίχνος ευφυΐας (κυρίως: ίχνος ειλικρίνειας προθέσεων), ακόμα και τη διαχείριση του τοκογλυφικού Μνημονίου μπορούσαν να τη χρησιμοποιήσουν σαν μοχλό για ρηξικέλευθεη σοσιαλιστική πολιτική: Να απαγορεύσουν αποτελεσματικά κάθε αντικοινωνική εκβιαστσική απεργία, απεργία «κοινωνικού κόστους» – όταν η δημοκρατία υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη δεν φοβάται να κατεβάσει και τον στρατό. Να πατάξουν τους απεργούς της απληστίας, φορτηγατζήδες, φαρμακοποιούς, οδηγούς των κοινωνικών (μαζικών) μέσων μεταφοράς, τους γιατρούς που παζαρεύουν το λειτούργημά τους. Κοντολογίς, να στήσουν τίμιο κοινωνικό κράτος. Τις προάλλες βρέθηκε, επιτέλους, Ελληνας δημοσιογράφος (όσο κι αν μοιάζει απίστευτο) με την τόλμη να θέσει στην τρόικα το ερώτημα που βράζει στο στήθος κάθε νοήμονα πολίτη: Γιατί οι τοποτηρητές των δανειστών μας επαγρυπούν με τόσο ζήλο και ακρίβεια για τα μέτρα που τσακίζουν τη φτωχολογιά (μείωση μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ, απελευθέρωση συμβάσεων εργασίας, αύξηση ορίου ηλικίας για τη συνταξιοδότηση, συγχωνεύσεις σχολείων και χίλια δύο ανάλογα), αλλά δεν εμφανίστηκαν ποτέ να ψελλίζουν λέξη για το αμείωτο όργιο χρηματοδότησης των κομμάτων από το κράτος, ούτε λέξη για χαλινό στο αδιάντροπο «πάρτι» των αναρίθμητων υπαλλήλων της Βουλής, λέξη για μείωση των εσόδων (άμεσων και έμμεσων) των βουλευτών. Δεν αναφέρθηκε ποτέ η τρόικα στο ξετσίπωτο σκάνδαλο των χρυσοπληρωμένων μελών Δ.Σ. σε εταιρείες του Δημοσίου, πάντοτε πολυάριθμες. Δεν απαίτησε ποτέ να οδηγηθούν στο εδώλιο και να δικαιολογήσουν για ποια προσφορά έργου αμείβονταν επί δεκαετίες ως Κροίσοι οι τάχα και «σύμβουλοι» των εκάστοτε προέδρων της ΕΡΤ, της ΔΕΗ, των Ελληνικών Πετρελαίων, του Βάμβακος και απειράριθμων άλλων αποφύσεων του κομματικού κράτους. Ο Αναστάσιος Πεπονής, ο Απόστολος Κακλαμάνης, ο Αντώνης Λιβάνης, ο Αλέκος Παπαδόπουλος, ο Γεράσιμος Αρσένης, ο Γιώργος Ρωμαίος, ο Γιάννης Καψής. Ταύτισαν τη ζωή τους και το όνομά τους με το ΠΑΣΟΚ, γόνιμα ή άγονα, δικαιωμένα ή αδικαίωτα. Πάντως, έφτιαξαν ο καθένας μιαν εικόνα μάλλον διαφοροποιημένη από τον παπανδρεϊκό αμοραλισμό, από το δόγμα του «όλα επιτρέπονται» για την ηδονή της εξουσίας, ακόμα και το ξεπούλημα εθνικής κυριαρχίας σε κάποιο Νταβός. Σήμερα το παπανδρεϊκό δόγμα κυριαρχεί αυτονόητα σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Εχει εξαφανίσει τη διάκριση Αριστεράς και Δεξιάς, ακεραιότητας και φαυλότητας, ελληνικής (πολιτισμού) συνείδησης και μηδενιστικού «Διεθνισμού». Το πελατειακό κράτος, η χυδαία κομματοκρατία, συμπαίζει με την τρόικα για να περισώσει προνομίες. Οι «κομμουνιστές» μια γροθιά με τα «ρετιρέ», η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την αποστολή της Γιαννάκου. Και στο τιμόνι η γκροτέσκα φιγούρα, ο ολίγιστος των Παπανδρέου. Τα παρέδωσε όλα μεθοδικά στις «αγορές», με αντάλλαγμα να τον αφήνουν να παίζει με το παιχνιδάκι της εξουσίας. Αποκλείεται κάποια «ιστορικά στελέχη» να μην βλέπουν τι διακυβεύεται. Και είναι οι μόνοι που μπορούν αποτελεσματικά να δράσουν.

Σημεία των καιρών Posted: 13 Feb 2011 11:51 PM PST Η Ελλάδα είναι λογικά αδύνατο να συντονιστεί στο ντόμινο των εξεγέρσεων της Τυνησίας, της Αιγύπτου, της Υεμένης της Ιορδανίας. Γιατί στην Ελλάδα δεν υπάρχουν (ακόμα) πεινασμένοι, την όποια (ελάχιστη) κοινωνική αναταραχή την προκαλεί η απληστία, όχι η πείνα. Οσοι επώδυνα στερούνται, δεν έχουν «ακόμα» εκδηλωθεί – πώς να τολμήσουν απεργία, επομένως και διαδήλωση, οι εξαθλιωτικά χαμηλόμισθοι του ιδιωτικού τομέα; Απεργούν και διαδηλώνουν οι προνομιούχοι κανακεμένοι του δημοσίου, οι ευνοημένοι των πελατειακών σχέσεων της κομματοκρατίας. «Εξεγείρονται» όσοι μπορούν γκανγκστερικά να εκβιάσουν. Οχι τους εξουσιαστές της χώρας, αλλά την άφωνη φωτοχολογιά. Απεργούν οι πρωταθλητές της κερδεμπορίας φαρμακοποιοί, οι μηχανοδηγοί του ΟΣΕ με 120.000 ευρώ ετησίως, οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία, στο μετρό, στα ΗΛΠΑΠ με μισθούς διπλάσιους (τουλάχιστον) της σύνταξης καθηγητών πανεπιστημίου. Στην Ελλάδα αποκλείεται κοινωνική εξέγερση, γιατί τίποτα πια δεν κοινωνείται. Ούτε καν η απόγνωση. Δεν υπάρχει ούτε ο ελάχιστος ιστός κοινωνικής συνοχής, το μόνο που συντονίζει απρόσωπες μονάδες πολτώδους μάζας είναι οι συγκλίνουσες απληστίες. Ο Ελλαδίτης μοιάζει να έχει εκπέσει στην έσχατη υποστάθμη βαρβαρικής εξατομίκευσης: Κάθε «εγώ» απαιτεί ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία και πανκυριότητα – ολοφάνερη στον τρόπο που οδηγούμε, που παρκάρουμε, που «διαλεγόμαστε», που εκλέγουμε συνδικαλιστικούς ηγέτες, που υπερψηφίζουμε τυράννους αδιάντροπης φαυλότητας ή εξόφθαλμης νοητικής ανεπάρκειας. Μοναδικό μέτρο αλήθειας των «αρχών» και «πεποιθήσεών» μας είναι το εγωτικό συμφέρον, η απληστία, η αυτοκολακεία με παραισθησιογόνες αυθυποβολές. Το αναπότρεπτο και ακάθεκτα επερχόμενο ιστορικό τέλος της ελλαδικής κρατικής υπόστασης (μοιραία κατάληψη της οικονομικής καταστροφής που ήδη βιώνουμε και της απώλειας εθνικής κυριαρχίας που ο ολίγιστος πρωθυπουργός μας ομολόγησε) το εγγυώνται η έκλειψη αριστερού πολιτικού λόγου και η ανυπαρξία εκκλησιαστικού άξονα κοινωνικής συνοχής. Θα μπορούσαν να είναι δυο αναχώματα στη ζούγκλα της εγωκεντρικής αποθηρίωσης, δύο αντιστυλώματα των σχέσεων κοινωνίας. Γιατί μόνο η πολιτική Αριστερά κα η μη θρησκειοποιημένη Εκκλησία μπορούν να σαρκώσουν σε λαϊκή πράξη μια κοινωνιοκεντρική ανάκαμψη. Υπάρχουν θεσμοί προορισμένοι να λειτουργούν σαν φορείς ηγετικής ευθύνης: Είναι η Ακαδημία Αθηνών, η Σύνοδος των Πανεπιστημιακών Πρυτάνεων, η ηγεσία του Δικαστικού Σώματος, η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Ομως ούτε που διανοούνται να ψελλίσουν κριτική αντίρρηση στον ολοκληρωτισμό και στην αυθαιρεσία της Κομματοκρατίας. Εξ άλλου, το μέγιστο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς από τους τιμημένους αυτούς με κορυφαία κοινωνική ευθύνη, θα ήταν να δώσουν μάχη για να πάψει η επίσημη δολιοφθορά της γλώσσας των Ελλήνων, να στιγματίσουν και απομονώσουν όσους διαστρέφουν μεθοδικά την ιστορική συνείδηση, του Ελληνισμού, να τολμήσουν καταγγελία επώνυμη των πολιτικών που παζαρεύουν παραχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας για να κερδίσουν την αλλοδαπή εύνοια. Τόσο μόνο. Τα περισσότερα και θεμελιακά, την ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνικής νοο-τροπίας, για το πέρασμα από την κτηνώδη, τυφλή απληστία στην ανθρώπινη χαρά των σχέσεων κοινωνίας, δεν μπορεί να τα περιμένει κανείς από διαχειριστές αξιωμάτων. Αυτά θα τα εμπνεύσει στους πολλούς ένας αριστερός πολιτικός λόγος, πολιτικό πρόγραμμα τίμια κοινωνιοκεντρικό. Οταν, παράλληλα, η «μικρά ζύμη» της ενοριακής κοινότητας θα μεταγγίζει οργανικά στο λαϊκό σώμα όχι ηθικολογίες, κηρύγματα και ακτιβισμό κοινής ωφέλειας, αλλά θα εγκεντρίζει σάρκα πολιτισμού (ποίηση, μέλος, ζωγραφιά, δραματουργία), δηλαδή «νόημα» ζωής μέσα από πράξη λατρείας. Οσο το βλέμμα μας σταματάει στους ανάπηρους «από ιδιοτέλεια ή μικρόνοια» πολιτικούς και στα συμπτώματα εκθηρίωσης και ζούγκλας στον συλλογικό βίο, φυσικό είναι να γαντζωνόμαστε σε ψευδαισθήσεις: Πως, αν τάχα συσπειρωθούν κάποιες «υγιείς» κοινωνικές δυνάμεις, θα μπορούσαν να ξαναδώσουν αξιοπρέπεια στον Ελληνα και στην πατρίδα. Αλλά όσοι βλέπουν πέρα από τα συμπτώματα και εντοπίζουν τις αιτίες των συμπτωμάτων, συνειδητοποιούν (όχι χωρίς τρόμο) ότι είναι καθολικά το γένος των Ελλήνων που έχει εκπέσει σε δραματική παρακμή, μάλλον ανήκεστη. Παρακμή σημαίνει ότι υπάρχουν πολλές διάχυτες καλές προθέσεις, σώζεται ακόμα (στη γενέτειρα και στη διασπορά) ανθρώπινο δυναμικό ποιότητας, με ανιδιοτέλεια και λαμπρές ικανότητες, αλλά το δυναμικό αυτό είναι φανερά παροπλισμένο. «Εχουν χαθεί τα κοινά κριτήρια αξιολόγησης ποιοτήτων, γι’ αυτό και η κοινωνία είναι αδιέξοδα υποταγμένη στη δικτατορία της μετριότητας, στον φασισμό της ασημαντότητας. Αυτός ο λαός που κάποτε καθολικά εγκολπωνόταν την ποιότητα της μουσικής και ποιητικής ανθοφορίας του ’60, σήμερα, από άκρη σε άκρη της Ελλάδας, τραγουδάει αποκλειστικά και μόνο υποπροϊόντα μουσικού και ποιητικού πρωτογονισμού. Στις εκθέσεις ζωγραφικής δεν στριμώχνονται οι επώδυνα φιλότεχνοι, σουλατσάρουν νεόπλουτα κομματικά στελέχη, συνδικαλιστές και «προμηθευτές» του δημοσίου που οι «καλλιτέχνες» τούς μπουκώνουν με «εφφέ». Στα σχολειά τα παραδομένα στον σκοταδισμό των «προοδευτικών» παρωπίδων, στα πανεπιστήμια τα συλημένα από την παράνοια του «ασύλου» μορφώνεται-μορφοποιείται ο ανθρωπολογικός τύπος της παρακμής. Φορέας μόνο δικαιωμάτων, ακτιβιστής ακοινώνητος, ηδονιστής ανέραστος, συντηρεί την εμπορευματοποιημένη light δημοσιογραφία, τον κρετινισμό της τηλεοπτικής ευτέλειας. Ανάκαμψη από αυτή την εξευτελιστική παρακμή δεν είναι δυνατό να υπάρξει όσο απουσιάζει λόγος κοινωνιοκεντρικής πολιτικής και όσο απο τους επισκοπικούς «θρόνους» παρελαύνουν άνθρωποι ανυποψίαστοι για το εκκλησιαστικό γεγονός. Οι ετικέτες διαιωνίζουν ως «Αριστερά» την ψυχανωμαλία του Σταλινισμού ή τον καριερισμό του αριστεροκάπηλου μηδενισμού ή ακόμα και τον πασοκικό «σοσιαλισμό», τον πιο πειθήνιο παραγιό του αχαλίνωτου καπιταλισμού. Και το κατεξοχήν πεδίο όπου η εκκλησιαστική ποιότητα βρίσκεται σε απηνή διωγμό, είναι τα γραφειοκρατικά κέντρα εξουσίας της «εν Ελλάδι επικρατούσης θρησκείας». «Οταν ο κλάδος της συκής γένηται απαλός και τα φύλλα εκφυή, γινώσκετε ότι εγγύς ο θέρος». Και αν δούμε πολιτικό λόγο, πολιτικό πρόγραμμα, τίμια κοινωνιοκεντρικό, όπως και αν δούμε ενορία που να σαρκώνει «νόημα» σχέσεων κοινωνίας, δυναμικής συνοχής, να ξέρουμε, μόνο τότε, ότι εγγίζει ανάκαμψη.

Σταμπολιάδης Ηλίας -Η ανατροπή χρειάζεται σχέδιο αναδόμησης

Η ανατροπή χρειάζεται σχέδιο αναδόμησης

Σήμερα υπάρχει ένας υπερκορεσμός στην πολιτική ζωή του τόπου που πρέπει να εκτονωθεί. Τη στιγμή αυτή δεν υπάρχει το σχέδιο που θα πάρει η εκτόνωση και επειδή ο κόσμος φοβάται να μη δημιουργηθεί κανένα έκτρωμα και τα πράγματα οδηγηθούν στο χειρότερο, περιμένει μέχρι να αναγνωρίσει την πολιτική δομή που θέλει να δημιουργήσει. Σαν παράδειγμα ανησυχίας του κόσμου αναφέρω αφενός την Αίγυπτο όπου όταν οι άνθρωποι σκοτώνονταν στο Κάϊρο ο διάδοχος του συστήματος ήταν στην Ουάσιγκτον να πάρει το χρίσμα, αφετέρου στη δική μας ιστορία όταν οι Έλληνες επαναστάτησαν το 1821 οι ξένες δυνάμεις επέβαλαν τον Όθωνα και τους Βαβαρούς ενώ φυλάκισαν τον Κολοκοτρώνη και δολοφόνησαν τον Καποδίστρια. Δεν φθάνει επομένως να αναλύουμε μόνο τις αιτίες που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση και να στιγματίζουμε τους υπεύθυνους αλλά πρέπει να καταστρώσουμε ένα σχέδιο δράσης που θα εμπιστευθεί ο κόσμος και θα το ακολουθήσει.

Η συντεχνιακές διαμαρτυρίες τάξεων που στην ουσία αποτελούν μέρος του προβλήματος διχάζουν τον απλό κόσμο, που έχει υπάρξει θύμα των οργανωμένων συντεχνιών που δρουν εις βάρος του κοινού συμφέροντος. Δυστυχώς σήμερα, αφενός μεν κυκλοφορούν πολλές προτάσεις για αλλαγή του συστήματος, εκ των οποίων πολλές  είναι υστερόβουλες ή ελλιπείς, αφετέρου δε το κριτήριο του κόσμου έχει αμβλυνθεί και δεν μπορεί να αναγνωρίσει την ορθή δομή, ούτε έχει αγωνιστικό φρόνημα για την επιβολή της. Επομένως αν και το σύστημα είναι υπέρκορο και υπάρχει η δυναμική για να δημιουργηθεί η διάδοχος κατάσταση, βλέπουμε ότι δεν ξεκινά η ανατροπή. Θα πρέπει επομένως όχι μόνο να προτείνουμε  το σχέδιο λειτουργίας του νέου πολιτεύματος, τον τρόπο διαχείρισης της οικονομίας  και το είδος των σχέσεων μας με το ευρύτερο γεωπολιτικό περιβάλλον αλλά συγχρόνως θα πρέπει να μιλήσουμε στην γλώσσα που θα αφυπνίσει τον κόσμο και θα τον διεγείρει σε κοινή δράση. 

Χρειαζόμαστε έναν πυρήνα που θα συγκεντρώσει τον κόσμο, θα μιλάει τη γλώσσα του ή/και θα εκπροσωπεί τα βαθύτερα πιστεύω του. Ο πυρήνα αυτός θα πρέπει να είναι φορέας και της δομής που πρέπει να δημιουργηθεί. Ο Μίκης Θεοδωράκης με την πρόσκληση της Σπίθας ανέλυσε θαυμάσια το πως φθάσαμε έως εδώ, περιέγραψε την αθλιότητα της παρούσας κατάστασης  και απέρριψε τους σημερινούς ηγέτες σαν συνυπεύθυνους της εξαθλίωσης αλλά, έκτος από ανυπακοή στους παράνομους ηγέτες και παρότρυνση δημιουργίας ομάδων συσπείρωσης δεν έδειξε το σχέδιο της νέας δομής που θα αντικαταστήσει την παλιά που καταρρέει. Τα άτομα που τον περιστοιχίζουν προέρχονται κατά κανόνα από τον αριστερό χώρο με υπόβαθρο παθητικής διαμαρτυρίας χωρίς θετικές προτάσεις , η πάλαι ποτέ αυτονόητη πρόταση του κομμουνισμού έχει ήδη καταρρεύσει και επομένως δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως ο τύπος του πολιτεύματος που προτείνεται.  Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησία της Ελλάδος πήρε θέση με το καλύτερο ίσως πολιτικό κείμενο της μετά τη μεταπολίτευση, γραμμένο από τον σεβασμιώτατο Σισανίου και Σιατίστης κύριο Παύλο. Εκ των πραγμάτων όμως, αν και η Εκκλησία αποτελεί τον ισχυρότερο πυρήνα συσπείρωσης εντούτοις δεν περιμένει κανείς από αυτή να υποδείξει το σχέδιο αλλά κυρίως να θέσει το ηθικό υπόβαθρο δημιουργίας του, πράγμα που έχει εκλείψει  από την κοινωνία μας και στο οποίο ή Εκκλησία έχει υστερήσει και έχει υποσκελιστεί από τον αμοραλισμό της νέας τάξης πραγμάτων και τον Δούρειο Ίππο της δήθεν ανεξιθρησκίας τον οποίο της υπέβαλλαν να εισάγει στη χώρα.

Υπάρχουν πολλές οργανώσεις, συσπειρώσεις, πρωτοβουλίες και μικρά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα εν τω γενέσθαι, κάθε οργάνωση θέλει να συσπειρώσει τους πολίτες γύρω της και να γίνει φορέας της αλλαγής. Το σύστημα ανθίσταται στις οργανώσεις, δεν τους δίνει την ευκαιρία να γίνουν γνωστές και η μόνη διέξοδος είναι το διαδίκτυο,  έτσι ενώ πολλοί παράγουν πολιτική σκέψη αυτή δεν βρίσκει άμεση διέξοδο στον κόσμο. Αντιθέτως το σύστημα, που αν και έχει πάψει να παράγει πολιτική σκέψη και υπάρχει μόνο σαν εικονική πραγματικότητα στις ειδήσεις των εννέα, αυτοπροβάλλεται και υποδεικνύει τα δικά του φθαρμένα πρότυπα και πρόσωπα που με διάφορα προσωπεία συναίνεσης και διαπλοκής προσπαθούν να παρουσιαστούν σαν σωτήρες, αυτοί που είναι οι βασικοί υπεύθυνοι της οικονομικής και κυρίως της ηθικής κρίσης.

Η κατάσταση είναι υπερκορεσμένη δεν είναι παρά θέμα χρόνου για να εκδηλωθεί το σχέδιο που θα συσπειρώσει τους πολίτες. Τα πρόσωπα υπάρχουν μεταξύ μας, οι ιδέες είναι  σύγχρονες και το μόνο που χρειάζεται είναι να γίνει υπέρβαση των αδυναμιών μας: της αρχομανίας, της ανυπακοής, της απληστίας, της ακηδίας και της μη αναγνώρισης του άλλου. Χρειάζεται να επιστρατευθούν τα χαρακτηριστικά της φυλής μας: η αρετή, η αυτοθυσία, η συναλληλία, ο ορθός λόγος, η φαντασία και η πίστη μας ότι έχουμε δικαίωμα στην ιστορία.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής

Πολυτεχνείου Κρήτης

ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ- Χρειαζόμαστε Σύνταγμα!

Ξέρουμε τι θέλουμε; Posted: 06 Feb 2011 11:20 PM PST Αν σε τρεις μήνες ή σε πέντε ή σε οκτώ, ο ανέμελος ταξιδευτής πρωθυπουργός μας προκηρύξει εκλογές. Αν, δηλαδή, θελήσει να ισχυροποιήσει τη λαϊκή «συναίνεση» για την εφαρμογή του δουλοκτητικού «Μνημονίου». ΄Η αν θελήσει, απλώς να αξιοποιήσει τη δημοσκοπική υπεροχή του έναντι του κ. Σαμαρά (παρ’ όλο που θα συνιστούσε αυτοκτονική αφροσύνη η επιβάρυνση της κατεστραμμένης οικονομίας με εκλογές). Σε μια τέτοια πάντως περίπτωση, ποια μπορεί να είναι η αντίδραση των πολιτών της χώρας; Η πλειονότητα του ελλαδικού πληθυσμού, μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικροί και μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι πανικόβλητοι άνεργοι, ζούμε με το σοκ της απόγνωσης από την καταστροφή της οικονομίας. Τόσο η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, εξευτελισμένη θεραπαινίς των φεουδαρχικών αξιώσεων του «Μνημονίου», όσο και η παραλυτικά ανίκανη να αυτοκαθαρθεί και ανασυνταχθεί αξιωματική αντιπολίτευση, θα είναι αναίδεια, σε βαθμό προσβολής της δημόσιας αιδούς, να ζητήσουν και πάλι λαϊκή έγκριση για τα ενεργητικά ή παθητικά (από ανικανότητα) κοινωνικά τους εγκλήματα. Δεν γίνεται, δεν υπάρχει περιθώριο ούτε λογικής ούτε ψυχολογικής αντοχής να ξαναβρεθούν οι πολίτες στο δίλημμα να επιλέξουν ή τον πασοκικό ενεργό λακεδισμό ή τη νεοδημοκρατική κουφόνοια και φαυλότητα. Τα δύο αυτά κόμματα είναι για την ελλαδική κοινωνία παρελθόν. Να υποχρεωθεί ο λαός να ξαναγυρίσει «επί το ίδιον εξέραμα», μοιάζει αδύνατο ή θα είναι ανυπόφορα ταπεινωτικός εξαναγκασμός. Οσο για τα αποσαρίδια της ήσσονος αντιπολίτευσης (παλαιοημερολογίτες του σταλινισμού, καριερίστες του αριστεροκάπηλου μηδενισμού, αετονύχηδες ψηφοθηρικής εκμετάλλευσης ιερών και οσίων) παραμένουν πρόκληση μείζονος απελπισμού και μόνο. Σίγουρα, για να λειτουργήσει κοινοβουλευτική δημοκρατία χρειαζόμαστε κόμματα. Αλλά κόμματα όπως τα προϋποθέτει η λογική της δημοκρατίας, όχι όπως τα αποκάλυψε (σε πολλοστή επανάληψη) η «εξεταστική» για τη Siemens επιτροπή: σαν σπείρες φαύλων, συντεχνίες λιμασμένων για χρήμα ανθρώπων. Χρειαζόμαστε επομένως, πριν από οποιεσδήποτε εκλογές, Σύνταγμα. Που να δώσει στη χώρα τα κόμματα τα απαιτούμενα για να λειτουργήσει δημοκρατία. Να θεσμοποιήσει όρους δημοκρατικής (όχι φεουδαρχικής) συγκρότησης και λειτουργίας των κομμάτων, δυνατότητες αξιόπιστου και αποτελεσματικού ελέγχου αυτής της λειτουργίας. Να ελευθερώσει το κράτος και τον συνδικαλισμό από τον θανατερό εναγκαλισμό των κομμάτων, να αποκλείσει τις κομματικές νεολαίες από τα πανεπιστήμια και από τα σχολειά. Καινούργιο Σύνταγμα πριν από τις βουλευτικές εκλογές; Ως πολιτική πρόταση θα συνιστούσε απλώς «προβολή» ουτοπικών απωθημένων, ρητορικό πυροτέχνημα, ανεδαφικό ρομαντισμό. Ομως ως ένδειξη, ως παραδειγματικό ζητούμενο, θα μπορούσε να λειτουργήσει καθοδηγητικά: να ξέρουμε τι ακριβώς έχουμε ανάγκη, να φωτίσουμε στόχο. Το πώς θα ικανοποιηθεί η ανάγκη, πώς θα επιτευχθεί ο στόχος, είναι συνάρτηση της κοινωνικής δυναμικής, συνεπαγωγή απροσδιοριστίας. Οταν μια κοινωνία έχει σαφείς, συνειδητούς στόχους που τους καθορίζουν επιτακτικές ανάγκες (όχι ιδεολογήματα ούτε οργανωμένα συμφέροντα), τότε μπορεί να γεννήσει λύσεις. Απροκαθόριστες. Η νομική φόρμουλα δεν είναι δύσκολο να βρεθεί αν εξασφαλιστεί κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το ψυχολογικό κλίμα στα δύο κόμματα εξουσίας μοιάζει αρκετά ώριμο, από τότε που βουλευτές και στελέχη τους δεν τολμούν πια να περπατήσουν στους δρόμους της πρωτεύουσας φοβούμενοι λυντσάρισμα. Πρέπει να ωρίμασαν σε ετοιμότητα να παραχωρήσουν δικαιώματα με πραγματικό αντίκρισμα (όχι κενές επιφάσεις) στον λαό. Να αναστείλουν κάποια άρθρα, ελάχιστα, του ισχύοντος (ιδιοχρησίας των κομμάτων) Συντάγματος, που αφορούν τις προϋποθέσεις αναθεώρησής του. Και να προκαλέσουν εκλογές Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης αποκλείοντας τη συμμετοχή εγγεγραμμένων μελών οποιουδήποτε κόμματος. Φαντασιώδες ενδεχόμενο, αλλά χαρακτηριστική ένδειξη της ανάγκης, δρομοδείχτης προσανατολισμού και στόχευσης. Εχει τεράστια σημασία, ακαταμάχητη κοινωνική δυναμική, να ξέρουμε ακριβώς τι θέλουμε. Οι ιδιοτελείς του κομματικού παλκοσένικου και οι ρηχόψυχοι της καταναλωτικής μονοτροπίας θα ήθελαν κάποιο θαυματουργό «ευρωομόλογο» ή όποιο άλλο τέχνασμα για να συνεχίσουμε απτόητοι να δανειζόμαστε, να βυθιζόμαστε στα χρέη. Αλλοι θα ήθελαν να γίνουν πραγματικότητα οι ηδονικές ονειρώξεις για πετρέλαια στην υποθαλάσσια ελληνική «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη», ώστε να μεταβληθούμε θαυματουργικά σε Σαουδική Αραβία και να βυθιστούμε σε αποκάρωμα πλούτου μυθικού. Εμείς, όσοι αιρετικοί, εραστές της ελληνικής ιδιο-τροπίας, θέλουμε Σύνταγμα. Να αποκατασταθεί δημοκρατία, έστω η δάνεια της Νεωτερικότητας, αλλά όχι ως πρόσχημα για στυγνή κομματοκρατία, όχι ως ρετσέτα χρηστική εξισορρόπησης «δικαιωμάτων». Θέλουμε Σύνταγμα που να προϋποθέτει τη δημοκρατία ως συνεχές κοινό αγώνισμα για ποιότητα ζωής, συνάρτηση τής κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Θέλουμε τη δημοκρατία ως πεδίο για κατακτήσεις και επιτεύγματα, όχι για εξασφαλίσεις, εξαρτήσεις και υποταγή. Βέβαια, όταν διαβάζει κανείς τον αθηναϊκό Τύπο, όταν ακούει επαγγελματίες του κομματισμού ή συζητάει με οπαδούς, όταν παρακολουθεί τα γκαιμπελικά Δελτία Ειδήσεων της τηλεόρασης, καταλαβαίνει ότι και η εναργέστερη θέληση για δημοκρατία είναι πια ρομαντική ουτοπία. Το κενό των επιγνώσεων είναι τεράστιο, οικοδομημένο από την εκπαιδευτική πολιτική πολλών δεκαετιών. Η αμβλύνοια, η αγλωσσία, τελικά η αλογία συνιστούν το κατά πλειονότητα γνώρισμα της ελλαδικής κοινωνίας διαμορφωμένο επί πάμπολλα χρόνια από την πολιτική της «ποδοσφαιροφιλίας», του κρατικού τζόγου, του εξηλιθιωτικής τηλεοπτικής «αγωγής». Παρ’ όλα αυτά. Η δημοκρατία, έστω και η στρεβλή του ατομοκεντρισμού και της χρησιμοθηρίας, σώζει τον χαρακτήρα του κοινού αθλήματος, επομένως μπορεί, ακόμα και μέσα στις πιο δυσμενείς συνθήκες, να ξαναγεννηθεί, να επανεπιλεγεί, όπως κάθε στόχος ποιότητας της ζωής. Η «μετά-νοια», αλλαγή στον τρόπο του νοείν, είναι το εχέγγυο της ελευθερίας του ανθρώπου.

---

Χατζηαντωνίου Κώστας - Μπροστά στην αμφισβήτηση της εθνικής πραγματικότητας και της νεοελληνικής ταυτότητας

Μπροστά στην αμφισβήτηση της εθνικής πραγματικότητας και της νεοελληνικής ταυτότητας

Τρίτη, 01 Φεβρουάριος 2011 08:00Αρθρογραφία

Η αναζήτηση θεμελιωδών αρχών μιας γενικής θεωρίας για το έθνος και η αναλυτική παρουσίαση των στοιχείων τα οποία συνθέτουν τη νεοελληνική ταυτότητα, δεν είναι ευχερής υπόθεση όταν αναλαμβάνεται στο πεδίο της πνευματικής ελευθερίας. Τα εμπόδια είναι πολλά: ευκολίες και ρητορισμοί ενός διανοητικού ιδεαλισμού, εμμονές και αγκυλώσεις του ιστορικού υλισμού (που αποτελεί την κυρίαρχη ακαδημαϊκή ιδεολογία των καιρών μας), αναπαραγωγή θεωριών από (και για) κοινωνίες με πολύ διαφορετική ιστορική εξέλιξη.

Είναι αναμφισβήτητο ότι τις τελευταίες δεκαετίες κυριαρχεί στις κοινωνικές και ιστορικές επιστήμες ένας αρνητισμός όσον αφορά την εθνική πραγματικότητα. Στο όνομα ενός απόλυτου σχετικισμού (που υπακούει πότε σε μια νεομαρξιστική θεολογία όπου όλα πρέπει να επιβεβαιώνουν τις «ιερές γραφές» και πότε σε μια θεολογία της αγοράς όπου τίποτε δεν πρέπει να θίγει το ιδιωτικό άβατο και να απειλεί την εμποροκρατική παγκοσμιοποίηση) αναζητείται η «διαφυγή» από νοητικές κατηγορίες που θεωρείται ότι έχουν «επιβληθεί» από το έθνος.

Τούτος ο αρνητισμός εντάσσει το έθνος στις «φαντασιακές κοινότητες» και κάνει λόγο για «επινόηση της παράδοσης». Αρνείται δηλαδή ότι το έθνος είναι πριν απ’ όλα συνείδηση, βούληση και εμπειρία ζωής.

Αν και οι ορισμοί σε αυτό το ζήτημα δεν είναι, όπως παρατηρήσαμε, εύκολη υπόθεση, πρέπει να ξεκινήσουμε από την κατανόηση του έθνους ως υπαρκτικού δεσμού. Αυτό που Είναι ο άνθρωπος καθολικά πριν από την εθνική και κοινωνική του διαφοροποίηση δεν μπορεί να προσδιοριστεί μέσα στα όρια του Χρόνου. Ο άνθρωπος δεν νοείται χωρίς την αισθητή του διάσταση, δεν υπάρχει εν κενώ. Γνωρίζουμε το γεγονός της ύπαρξης καθενός μας σε συγκεκριμένο χώρο, χρόνο και μορφή. Γεννιόμαστε μονάχα μία φορά και υπάρχουμε Εδώ και Τώρα. Γεωγραφικοί και φυλετικοί παράγοντες μας σημαδεύουν πριν γεννηθούμε, πολιτιστικοί μας ανατρέφουν, κοινωνικοί μας σφραγίζουν. Το Είναι της υπάρξεώς μας μάς γίνεται προσιτό μόνο ως βίωση του ενθάδε υπάρχειν. Η γη και η ιστορία μας συνεπώς δεν αποτελούν τυχαίες ιδιότητες αλλά υποστασιακά στοιχεία μας.

Αυτή η κοινότητα εμπειρίας που μορφοποιήθηκε ιστορικά στο έθνος, δεν είναι αισθητική ή νοητική κατασκευή, δεν είναι φαντασιακή ή ιδεαλιστική σύλληψη αλλά βαθειά υπαρκτική εμπειρία. Το έθνος ως κοινωνική εμπειρία και πνευματική σχέση δεν εμφανίζεται ούτε αφορά σε ορισμένη ιστορική περίοδο αφού μοναδική είναι η πορεία κάθε κοινωνίας, διαφορετικός ο ρυθμός και η εξέλιξη, τα όρια της προόδου. Οι θεωρίες που αρνούνται την ελευθερία του ανθρώπου και περικλείουν τα πάντα σε μια αυθαίρετη νομοτελειακή εξέλιξη δεν ήταν δυνατόν, ασφαλώς, να ανεχθούν στην περίπτωση του έθνους μια πλουραλιστική αντίληψη. Η ανάλυση της εθνογένεσης των σύγχρονων δυτικών εθνών έγινε το υπόδειγμα στο οποίο πρέπει να υπαχθεί η παγκόσμια Ιστορία. Και αφού στη Δύση «τα έθνη γεννήθηκαν στη νεώτερη εποχή», κανένα έθνος δεν μπορεί να υπήρξε νωρίτερα.

Η λαθροχειρία (που ασμένως έγινε δεκτή από τη μεταπρατική διανόηση που κυριαρχεί σήμερα στα ελλαδικά πανεπιστήμια) είναι διττή. Πρώτο, ταυτίζουν την έννοια του έθνους με το πολιτικό σχήμα του εθνικού κράτους (που όντως είναι νεώτερο φαινόμενο) και δεύτερο υποτάσσουν όλα τα έθνη του κόσμου στη δυτικοκεντρική ιδεολογία αφού στη Δυτική Ευρώπη τα έθνη εμφανίζονται τα νεώτερα χρόνια (μετά τις φυλετικές μεταναστεύσεις και τις πολιτιστικές ζυμώσεις του Μεσαίωνα). Επιπρόσθετα, οι πιο ακραίοι θεωρούν ότι το κράτος είναι αυτό που δημιουργεί το έθνος, κάτι που συνέβη μόνο στον Τρίτο Κόσμο με την αυθαίρετη χάραξη συνόρων από την αποικιοκρατία και την τεχνητή συνένωση φυλών πριν αυτές ελεύθερα εξελιχθούν σε έθνη όπως συνέβη στην Ευρώπη.

Πίσω από τη θεωρία αυτή δεν αποκρύπτεται το δόγμα του ιστορικού υλισμού, όπου όλα ακολουθούν την πορεία των παραγωγικών σταδίων, με τα έθνη να αποτελούν ένα ιδεολογικό σχήμα της νεώτερης αστικής περιόδου, καταδικασμένο να αφανιστεί σε συνθήκες σοσιαλισμού. Η ιστορική διάψευση δεν αποθάρρυνε τους οπαδούς του δόγματος αυτού που αποδεικνύονται γνήσιοι απόγονοι των ρατσιστικών αντιλήψεων του Μαρξ και του Ένγκελς για τα έθνη: είναι γνωστό πώς οι δύο αυτοί Γερμανοί διανοούμενοι μιλούσαν για τα «υπολείμματα και τα ερείπια λαών» και πώς προανήγγελλαν το «ολοκληρωτικό ξερίζωμα» μιας σειράς εξ αυτών διότι τούτο επέβαλλε, υποτίθεται, η πορεία προς την κοινωνική πρόοδο, το περιβόητο όσο και κακόηχο «προτσές». Τα έθνη χωρίζονταν έτσι σε «ιστορικά» και «μη ιστορικά» και τα δεύτερα (που θεωρούνταν εμπόδιο στην εξέλιξη και επιβεβαίωση της θεωρίας), έπρεπε να καταστραφούν. Τώρα, αν στα «μη ιστορικά έθνη» υπάγονταν οι Νοτιοσλάβοι των Βαλκανίων (στους οποίους Μαρξ και Ένγκελς, μη προς κακοφανισμόν μας, εντάσσουν και εμάς τους Έλληνες) αυτό δεν φαίνεται να στενοχωρεί τους ημεδαπούς οπαδούς των θεωριών αυτών. Ούτε ότι τις ρατσιστικές αυτές προφητείες, ένας συμπατριώτης του Μαρξ και του Ένγκελς, ο Άντολφ Χίτλερ, επανέλαβε ως έμπνευση για την εξόρμησή του προς κατάληψη της σλαβικής Ανατολής.

Η σύγχρονη πολεμική κατά του έθνους δεν διστάζει να φθάσει και στην ευθεία αμφισβήτηση των αξιών της εθνικής αυτοδιάθεσης, της θεμελιώδους δημοκρατικής αρχής που η Διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη εισήγαγε στο σύγχρονο κόσμο: του γεγονότος ότι η κοινωνική μονάδα που δικαιούται και οφείλει να αυτοκυβερνάται είναι το έθνος και αυτή η αυτοκυβέρνηση πηγάζει από το φυσικό δικαίωμα αυτοκαθορισμού του ανθρώπου. Πίσω από μια «αντιεθνικιστική» ρητορεία δύσκολα αποκρύπτεται η νέα ιερά συμμαχία μιας διπλής αντίδρασης: Ο ιμπεριαλισμός που επιθυμεί να πλήξει τη μοναδική ιδεολογία που τον αντιμάχεται πραγματικά και οι ομάδες ταξικών συμφερόντων που θέλουν να επιβάλουν την κυριαρχία τους επί του λαού και του έθνους. Μια απόπειρα ιδεολογικής δικαίωσης του προεπαναστατικού (1789) καθεστώτος και των πολυεθνικών αυτοκρατοριών που καταπίεζαν τους λαούς συντελείται, όχι φυσικά στο όνομα των αρχών εκείνων ή των ηθικών αξιών τους (που μέχρι τώρα κατασυκοφαντούνταν) αλλά για να επιστηριχθεί η δικτατορία του χρήματος και η εμμονή στα δόγματα του ιστορικού υλισμού.

Ασφαλώς τα πεπρωμένα των εθνών είναι σήμερα όσο ποτέ στενά συνδεδεμένα κι υπάρχουν προβλήματα (π. χ. οικολογικά) που απαιτούν παγκόσμιο προγραμματισμό, παγκόσμια γνώση, αποδοχή ενός κοινού μέλλοντος. Όμως γιατί αυτό πρέπει να γίνει με την κατάργηση και όχι με τη συνεργασία των εθνικών κρατών; Η εθνική ταυτότητα, με τη βαθειά ηθική και δημοκρατική της ουσία, αποτρέπει –δεν προκαλεί συγκρούσεις, που δημιουργούνται όταν η φυσική μας κοινωνικότητα καταστρέφεται και ο εθνισμός, το θεμελιώδες υποστασιακό χαρακτηριστικό του ανθρώπου, αποχρωματίζεται. Δεν είναι τα έθνη που προκαλούν τη σύγκρουση και τον πόλεμο αλλά οι μονιστικές αντιλήψεις, οι μεγάλες παγκοσμιοποιητικές ιδεολογίες που αποδεδειγμένα έχουν εξαπολύσει εδώ και αιώνες πολέμους, καταστροφές, γενοκτονίες. Αντίθετα, το εθνικό κράτος είναι το μόνο στην ανθρώπινη Ιστορία που θεσμοθέτησε συνταγματικά τις οικουμενικές αξίες του δικαίου, της ισότητας, της ελευθερίας. Χωρίς εθνικό κράτος, χωρίς πατριωτισμό δεν μπορεί να διασφαλιστεί η δημοκρατία, η ανοχή, η ελευθερία. Και δεν αρκεί προς αντικατάστασή του μια κοσμοπολίτικη κουλτούρα. Εκτός κι αν έχουν κατά νου οι εχθροί του εθνικού κράτους κάποιαν περίεργη παγκόσμια αστυνομία.

Ας το πούμε ξεκάθαρα. Πίσω από την επιδίωξη καταστροφής του εθνικού κράτους κρύβεται ο νέος μεσαίωνας, ένας νέος ολοκληρωτισμός. Χωρίς εθνικό κράτος δεν θα υπάρχει διεθνές σύστημα, δεν θα μπορούν να τεθούν σε ισχύ διεθνείς συμφωνίες και οικουμενικές αρχές. Ο ιμπεριαλισμός, η επιβολή (βίαιη ή με το γάντι), η περιφρόνηση της ιδιαιτερότητας, η άρνηση του δικαιώματος στη διαφορά, αυτά είναι η ρίζα του κακού και των συγκρούσεων. Η πιο συνεπής πολιτική ειρήνης και συνεργασίας είναι η πολιτική που θεμελιώνεται επί της παραδοχής της διαφοράς. Μια πολιτική που θα αποδέχεται ότι ζούμε σε συγκεκριμένο τόπο και κοινωνία και όχι σε μια κοσμοπολίτικη κοιλάδα ευτυχίας.

Είναι σκληρή η αλήθεια για τους κοσμοπολίτες και τους ποικίλους οικουμενιστές. Πίσω από τη γλυκανάλατη αγάπη τους για όλους τους ανθρώπους (γενικώς και αορίστως) αποκρύπτεται η αδιαφορία τους για το διπλανό τους, για τους ανθρώπους της οικογένειας, της πόλης, της πατρίδας τους. Λατρεύουν μονάχα τον εαυτό τους και ας προσποιούνται τους φιλάνθρωπους. Δεν θέλουν να έχουν υποχρεώσεις παρά μόνο δικαιώματα. Κι είναι εύκολο να αγαπάς τον αφηρημένο άνθρωπο και όχι το συμπολίτη σου τον οποίο περιφρονείς ως επαρχιώτη. Ο κοσμοπολιτισμός τους που θέλει ένα κόσμο ανέστιων ξεριζωμένων, ένα κόσμο χωρίς ταυτότητες, επιθυμεί μονάχα ένα κόσμο συμβολαίων, αγορών, νομικών προσώπων. Όμως τα έθνη δεν είναι πακέτα μετοχών, είναι οι πιο εναργείς κοινωνικές και πολιτισμικές πραγματικότητες. Γι’ αυτό και αληθινός κοσμοπολιτισμός χωρίς πατριωτισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Θα οδηγεί πάντα στην αφαίρεση και την υποκρισία, σ’ έναν ηθικισμό πολύ διάφανο για να καλύψει τον κυνισμό και τον αμοραλισμό.

Εν κατακλείδι: Αν δεν αγαπάς την πατρίδα σου, δεν αγαπάς την ανθρωπότητα. Από το μέρος πάει κανείς στο Όλον. Από το Όλον μόνο στο τίποτα πας. Η Ισραηλίτιδα καθηγήτρια Γερτρούδη Χίμμελφαρμπ έχει δώσει μια έξοχη απάντηση σε όλες τις επικίνδυνες κοσμοπολίτικες ψευδαισθήσεις.

«Αυτό που συσκοτίζει ο κοσμοπολιτισμός και επιπλέον αρνείται, είναι τα δεδομένα της ζωής: Οι γονείς, οι πρόγονοι, η οικογένεια, η φυλή, η θρησκεία, η κληρονομιά, η ιστορία, ο πολιτισμός, η παράδοση –και η εθνική ταυτότητα. Αυτά δεν αποτελούν «τυχαία» χαρακτηριστικά του ατόμου. Αποτελούν ουσιώδη χαρακτηριστικά. Δεν ερχόμαστε στον κόσμο ως αυτόνομα άτομα που ελεύθερα αρμενίζουν. Ερχόμαστε σ’ αυτόν ολοκληρωμένοι, με όλα τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που μας καθορίζουν και μας οδηγούν ώστε να γίνουμε πλήρως σχηματισμένα ανθρώπινα όντα, με μια συγκεκριμένη ταυτότητα. Η ταυτότητα δεν αποτελεί ούτε τυχαίο γεγονός ούτε ζήτημα επιλογής. Είναι δεδομένη και δεν εναπόκειται στη θέλησή μας (…) Προσφέροντας κανείς την πρωταρχική του αφοσίωση στον κοσμοπολιτισμό, είναι σαν να προσπαθεί να υπερβεί όχι μόνο την ιθαγένεια, αλλά και όλες τις πραγματικότητες, τις ιδιαιτερότητες και τις αλήθειες της ζωής οι οποίες συνιστούν τη φυσική ταυτότητα του καθενός. Ο κοσμοπολιτισμός παρουσιάζεται σαν κάτι ωραίο και υψηλό, αλλά είναι μια ψευδαίσθηση. Και όπως όλες οι ψευδαισθήσεις είναι επικίνδυνος».

Αλλά δεν είναι μόνο η ευθεία αμφισβήτηση που απειλεί τη εθνική ταυτότητα. Στον καιρό μας, εξ αιτίας της προφανούς αδυναμίας του κοσμοπολιτισμού να διαβρώσει την ελληνική εθνική συνείδηση, βλέπουμε να εκτυλίσσεται μια μεθοδική προσπάθεια παραχάραξης ή ακόμη και άρνησης της νεοελληνικής ταυτότητας, στο όνομα μιας αρχαιόπληκτης επιστροφής. Η προσπάθεια αυτή αποτελεί άρνηση της εθνικής μας συνέχειας, άγνοια της ουσίας του έθνους που επιβίωσε χάρη στην ικανότητά του να προσλαμβάνει νέα μορφή απαντώντας κάθε φορά στην ιστορική πρόκληση. Η νεοελληνική ταυτότητα είναι προϊόν του διμέτωπου αγώνος των Ελλήνων της υστεροβυζαντινής περιόδου κατά της λατινικής- παπικής Δύσεως και κατά της τουρκικής- ισλαμικής Ανατολής. Η ταυτότητα αυτή δεν ολοκληρώθηκε ποτέ εξαιτίας της ιστορικής αποτυχίας του Νέου Ελληνισμού να επιτύχει την εθνική του ολοκλήρωση. Το καταθλιπτικό ορόσημο του 1922 διέρρηξε τη συνεκτική ιδέα της νεοελληνικής κοινωνίας και το συνθετικό χαρακτήρα της ταυτότητάς της.

Η στρατιωτική και πολιτική ήττα της Μεγάλης Ιδέας οδήγησε στην καθολική άρνησή της ως νοήματος αποκατεστημένου βίου των Ελλήνων. Μια άρνηση που δεν έδωσε τη θέση της σε ένα νέο κοινό όραμα. Το πνευματικό κενό μοιραία απλώθηκε, η ρήξη με την παράδοση διευρύνθηκε και παιδευτικό όραμα έγινε πλέον η κοινωνία της αφθονίας και της ατομικιστικής καταξίωσης. Το έπος του 1940 λησμονήθηκε μέσα στα εμφύλια πάθη που διαδέχθηκαν την τελευταία εκείνη έξαρση των Ελλήνων. Ό, τι ακολούθησε, ήταν άφευκτη συνέπεια της εθνικής ηττοπάθειας η οποία είχε ρίζες στα πρώτα χρόνια της Παλιγγενεσίας. Πριν στερεώσουμε τις παραδόσεις μας στο νεοελληνικό κράτος, πριν γνωρίσουμε και δοκιμάσουμε τον εαυτό μας στο διεθνές στερέωμα, πριν κατακτήσουμε την εθνική ολοκλήρωση και την ανεξαρτησία, παραδοθήκαμε στην πολιτική ωραιολογία της προόδου –που δεν τη θεωρήσαμε σαν πραγματικό προχώρημα της ζωής αλλά την ταυτίσαμε με κάθε νεοφανή, κατεδαφιστική ή τυχοδιωκτική εκδήλωση. Θεωρήσαμε την επίκληση του εκσυγχρονισμού όχι σαν μια σύγχρονη μορφή εκτέλεσης των εθνικών μας καθηκόντων αλλά σαν λυτρωτική απαλλαγή από κάθε καθήκον. Γίναμε κοσμοπολίτες πριν γίνουμε πολίτες.

«Και ό, τι είναι κατά βάθος δειλία, ψεύδος, κενότης, δουλική μίμησις –έγραφε ο Φώτος Πολίτης– επρόβαλεν εδώ ως κήρυγμα και εύρημα διανοιών φωτισμένων». Ήταν μοιραίο συνεπώς να μείνει χωρίς ανάλογη συνέχεια το λαμπρό ξεκίνημα με το Σολωμό και να ξεπέσει η πνευματική μας ζωή στην άθλια λογοτεχνία της μεταπολιτευτικής ηδονοθηρίας και στο πολύχρωμο τηλεοπτικό τέλμα.

Η αποδόμηση της νεοελληνικής ταυτότητας που επιχειρείται σήμερα, είτε στο όνομα μιας φαντασιακής αρχαιοπληξίας είτε στο όνομα των αναγκών του εκσυγχρονισμού, είτε στο όνομα μιας δήθεν ορθόδοξης καθαρότητας, εστιάζεται, διόλου τυχαία, στη σχέση Έθνους και Εκκλησίας. Αγνοούν ότι η ταυτότητα αυτή προέκυψε μέσα στο καμίνι της δουλείας, του πόνου και της απαντοχής. Δεν ήταν προϊόν διανοητικών ζυμώσεων που αντικαθίσταται μοιραία από μια νέα σύνθεση σύγχρονων ιδεολογικών αξιών αλλά αποτέλεσμα αιματηρών αγώνων. Δεν ήταν αποτέλεσμα παραγωγικών σχέσεων αλλά θεμελίωσης ενός νοήματος ζωής. Και αυτό το νόημα παραμένει πάντα επίκαιρο και σύγχρονο. Αν μια νέα μορφή σχέσεων είναι πρόσταγμα των καιρών, αυτή θα είναι προϊόν δημιουργικής σύνθεσης των εθνικών σκοπών και της σύγχρονης πραγματικότητας και όχι άρνηση της εθνικής μας ουσίας ή της κοινωνικής παρουσίας της Εκκλησίας. Θα είναι αποτέλεσμα της ελληνικής ικανότητας να μένουμε ανοιχτοί στον κόσμο χωρίς να παρασυρόμαστε απ’ αυτόν. Θα είναι αποτέλεσμα οικονομίας και όχι ρήξεως.

Η νεοελληνική ταυτότητα βρίσκεται και πάλι ενώπιον μιας παλαιάς διπλής πρόκλησης. Από τη μια η ξενόφερτη ασυναρτησία και ο δυτικός σπαραγμός. Από την άλλη η περιχαράκωση στο παλιό και ο ανατολίτικος λαϊκισμός. Η εποχή μας, εποχή απιστίας και αποθάρρυνσης, είναι ωστόσο, για τον ίδιο λόγο, η πιο κατάλληλη για αναζήτηση του αληθινού μας προσώπου, για τη συνειδητοποίηση ότι εθνική και ατομική ελευθερία είναι αξεχώριστες. Δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος χωρίς τη βίωση της Ιστορίας μας, χωρίς τη συναίσθηση ότι είμαστε υπεύθυνοι απέναντί της στην καθημερινή μας ζωή και ότι το χρέος μας δεν το επιτελούμε με επετειακές ωραιολογίες. Η κατάσταση των ιστορικών σπουδών σήμερα στην Ελλάδα, με τη συστηματική αμφισβήτηση της εθνικής μας συνέχειας, την επίμονη καλλιέργεια της αλλοτρίωσης, της σχετικοποίησης και της ηττοπάθειας, προκαλεί και θέτει το υπεύθυνο άτομο (το Πρόσωπο) ενώπιον του πιο σοβαρού υπαρκτικού διλήμματος: την ενσωμάτωσή του στην Ευρώπη ως στοιχείου μιας μάζας ξεριζωμένων που θα αναζητά φθηνές ηδονές ή τη διαμόρφωση ενός σύγχρονου υποδείγματος βίου, οργανικής εξέλιξης μιας μακράς παράδοσης που γεννήθηκε σ’ αυτό τον τόπο με θεμέλια την Πίστη και την Ελευθερία.

πηγή: Αντίφωνο, antifono.gr, Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Ευθύνη», τ. 408, Δεκ. 2005

Τσιπάς Γιώργος- ΜΠΗΚΑΝ ΣΤΗ ΠΟΛΗ ΟΙ ΟΧΤΡΟΙ:

Το αίτημα για την Επιστροφή της Πολιτικής

Ο Άνθρωπος, που τον είδαν χιλιάδες χρόνια πριν, να μάχεται μαζί με άλλους, σε μια τεράστιας    σημασίας για την  Ιστορία, κοινή προσπάθεια επιβίωσης

• Ορίζοντας, σ’ αυτή του τη μάχη τη Κοινωνία[1]
• κατακτώντας, σ’ αυτό το δόσιμο ζωής για τον άλλο, το δικό του Δικαίωμα στη Ζωή: Στην εργασία ,στην Υγεία, στην  Ασφάλιση στη Παιδεία[2].

Ο Άνθρωπος, που οργάνωσε αυτή τη μάχη, αυτή τη κοινή προσπάθεια για την επιβίωση σε Πόλη.

Ο Άνθρωπος, που όρισε σα Σκοπό της Πόλης του, το συμφέρον του Πολίτη.[3]

Ο Άνθρωπος, που εξόρισε απ’ τη Πόλη του τη βία[4], γεννώντας το Δίκαιο ,την Κωμωδία

             και τον Αθλητισμό[5].

Ο Άνθρωπος που κατασκεύασε λεωφόρους Λογοτεχνίας, Μουσικής, Τεχνών ,Θεάτρου

             κι Επιστημών   για να κοπιάσουν οι Λαοί στη Πόλη, και να γευτούν τα θαύματά της.

Ο Άνθρωπος, που μορφοποίησε κατ’ αυτόν τον τρόπο ,τη Πόλη του σε Πολιτισμό.

Ο Άνθρωπος που σεβόταν τη Φύση, τον εαυτό του και το Διαφορετικό.

Ο Άνθρωπος του μόχθου.

Ο  μακρινός μας πρόγονος στις Θερμοπύλες Πνευματικό κάστρο Αξιών

Που κτίστηκε λίγο-λίγο.. Αργά .. Καθημερινά..Για χρόνια…

απ’ τα καλύτερα υλικά της Φύσης.

απ’ τις  σταλαγματιές της Κρήνης του Ήθους  Εκεί που ξεδιψούν οι Δημιουργοί

κι απ’ τα μικρά απαστράπτοντα πολύτιμα λιθαράκια της Αιώνιας Θέλησης κι Επιλογής

να γίνουμε Άνθρωποι

Υπερβαίνοντας τη Ζωώδη μας πρωταρχή[6].

Αυτός ο μακρινός μας πρόγονος κι ο χθεσινός του απόηχος-

Στο Μεσολόγγι, στα βουνά της Πίνδου,

στον τοίχο της Καισαριανής

και στο Πολυτεχνείο.

Αυτός που θεμελίωσε παγκόσμια τον κύκλο του Πολιτισμού:

Γνωρίζω..   κι Αλλάζω…. Την αρχική μου συνήθεια …να Υπομένω… τους κυβερνήτες

που μ’ εκμεταλλεύονται.

Και ξανά..

Γνωρίζω..και πάλι Αλλάζω… κι Εθίζομαι  …να Επιμένω… για να  τους  ελέγξω

Και  ξανά…

Γνωρίζω …και πάλι Αλλάζω  …και Θέλω τώρα… να διεκδικήσω το δίκιο μου…

Συμμετέχοντας στις  αποφάσεις

Και ξανά… Γνωρίζω… κι Αλλάζω …κι Απαιτώ πλέον  να είμαι Λεύτερος..

Να χω  σαν Δήμος δηλαδή σαν Λαός, το Κράτος ή τη Δύναμη  των αποφάσεων

Και ξανά… Γνωρίζω… και πάλι Αλλάζω……

Ένας κύκλος Πολιτισμού Που αφορμάται απ’ τη Γνώση.

Και μέσα από  Αλλαγές, Συνήθειες, Αιτήματα και Θέληση

κρυσταλλώνει ‘Ηθος.

‘Ηθος Υπομονής ν’ αντέξουμε.

Επιμονής ν’ αλλάξουμε.

Δίκιου κι Ελευθερίας να γίνουμε Άνθρωποι.

Και το ‘Ηθος σμιλεύει μέσα μας τα “Πρέπει”

Πρέπει ν’ αντέξουμε. Πρέπει ν ‘ αλλάξουμε. Πρέπει να γίνουμε Άνθρωποι.

Κι αυτά τα “Πρέπει”, να μην είναι άλλα απ’ τις μορφές των Αξιών[7].

Το φωτεινότερο ανάγλυφο των Αιώνων-

Ο ζητούμενος κρυφός μας εαυτός.

Ο Δημιουργός, αυτής της πορείας στην Ιστορία.

Ο Δημιουργός  αυτού του Πολιτισμού.

Αυτός που ονομάστηκε απ’ τον Αριστοτέλη  “πολιτικό όν”.

Αυτός που δεν γεννιέται, αλλά Γίνεται. Με θέληση, Ήθος  κι Αξίες.

Αυτόν που απεγνωσμένα χρειαζόμαστε σήμερα, στη πιο κρίσιμη καμπή μας

στην νεώτερη Ιστορία.

Και δυστυχώς απουσιάζει, υπολειτουργεί, υπνώττει.

Όμηρος  κι αυτός, όπως όλοι μας, απ’ τους αθλιότερους 

οχτρούς που μπήκαν ποτέ στη Πόλη..

Αφού παλέψαμε το Φασισμό, στα 1940, με νύχια και με δόντια.. Στα βουνά και στις πόλεις.

Κι οι οχτροί δεν ήσαν απέναντί  μας..

Αφού στήσαμε τοίχος ανθρώπινο, τοίχος λευτεριάς και λεβέντικο στα τανκς της Δικτατορίας.

Κι οι οχτροί δεν ήσαν απέναντί μας..

Αφού γκρεμίσαμε τον βασιλιά.

Κι οι οχτροί δεν ήσαν απέναντί μας.

Κι αφού χάραξε επιτέλους η Νίκη Και θεμελιώθηκε το Μέλλον μας στο αίμα, στις φυλακίσεις,

στα βασανιστήρια και στις εξορίες των δικών μας Ηρώων.

Αφού καταλάγιασε το συναίσθημα της μάχης.

Αφού ειρήνευσε ο τόπος.

Αφού ξεπέζεψαν οι  Ήρωες απ’ τ’άλογα και κρέμασαν τα σπαθιά..

Τότε φανήκαν…

Τους είδαμε σιγά – σιγά να βγαίνουν απ’ τις τρύπες τους

Εκεί που κρύβονταν Απ’ τη Γαλλία ως την Αμερική Σ’ όλη τη διάρκεια της μάχης.

Εκεί που φώλιαζαν, περιμένοντας υπομονετικά να καθαρίσει το τοπίο

Να περάσει ο κίνδυνος..

Και τότε, ναι τότε , βγήκαν…

Τους είδαμε νάρχονται.. Να μπαίνουν στη Πόλη..

Να εκμεταλλεύονται την ανοχή, την ταπεινότητα και

τη μεγαλοψυχία των  δικών μας Ηρώων.

Να στέκονται δίπλα τους, να φωτογραφίζονται μαζί τους,

για να πάρουν απ’ τη λάμψη τους..

Και μετά τους είδαμε, να καβαλούν τ’ αποσταμένα τους άλογα..

Κι αφού ιδιοποιήθηκαν τα σπαθιά των αγώνων, να  γυρνοβολούν  στις γειτονιές,

κραδαίνοντάς τα..

Σαν σ’ αποκριάτικο πάρτι…

Κομπάζοντας, κολακεύοντας και χαϊδεύοντας, τις μεγαλύτερες μας επιθυμίες..

Προσφέροντας δώρα… Απατηλά και ψεύτικα … Σαν τους ίδιους.

Κι εμείς…. Απ’ τη χαρά της Νίκης… Γελούσαμε σαν τα παιδιά…

και κάναμε τα σπαθιά τους φυλακτά.

Μα τα σπαθιά δεν ήσαν πια στα χέρια των δικών μας Ηρώων  

Ήσαν στα χέρια των άθλιων οχτρών

Και δεν μάτωναν πια τ’ άδικο…. Μάτωναν τα όνειρά μας.

Κι οι οχτροί γιγαντώθηκαν.

Φτιάξαν Σύνταγμα Ολιγαρχικό.

Και μ’ αυτό  Πολιτεία που την βάφτισαν  Δημοκρατία[8]..Για να μας μπερδέψουν.

Μας στέρησαν και το Δικαίωμα να κάνουμε Δημοψήφισμα.

Για να’ ναι ασφαλείς όταν μας κλέβουν.

Προνόησαν και για την Αποχή. Να μπορούν να κάνουν ισχυρές κυβερνήσεις,

ακόμα κι αν απέχουμε στις εκλογές οι ογδόντα απ’ τους εκατό.

Κι άρχισε το μεγάλο Φαγοπότι. Με τους Υπουργούς να σέρνουν το χορό της αρπαγής

Και το πρώτο μεγάλο πλυντήριο να στήνεται και να λειτουργεί τέλεια.

Οι μίζες της Διαπλοκής- δισεκατομμύρια ευρώ- με το τέχνασμα των

offshore εταιρειών, να γίνονται διαμερίσματα κότερα

καταθέσεις στο εξωτερικό για τους αντιπροσώπους,

ενώ ισοδύναμα κόβονταν απ’ τους μισθούς μας απ’ τις Συντάξεις

κι απ ‘ τα φάρμακα των γέρων μας.

Φώναξαν τους οικονομικούς δολοφόνους της  Γκόλντενσακς..

Κι έδωσαν   εντολές στ’ ασφαλιστικά Ταμεία να παίξουν τον κόπο

των εργαζομένων για μια ολόκληρη ζωή στο Χρηματιστήριο..

Και μας  έριξαν βορά στα θηρία.. Στο Κολοσσαίο της ΟΝΕ.

Κι όλα αυτά, με μας στο περιθώριο..

Χωρίς το Δικαίωμα, μ’ ένα Δημοψήφισμα, να κραυγάσουμε την απελπισία μας..

«Πού μας πάτε, ρέεεεε…»

Και το  έλλειμμα  φτιάχτηκε…

`Ενας  χορός αρχαίου δράματος… Με σκηνή το Βατοπέδιο,

τη  Siemens, τις Τράπεζες, τη Βουλή, τα καταναλωτικά δάνεια,

τις πλαστές επιδοτήσεις, τις τιμές του πετρελαίου,

τα  τοκογλυφικά επιτόκια, το χρηματιστήριο, τα κανάλια.…

Με σκηνοθέτες, σεναριογράφους κι ηθοποιούς, τους άθλιους οχτρούς..

Και με χορηγούς  τους θεατές.. Εμάς .. Τον δύστυχο Λαό.

Και το δεύτερο πλυντήριο, να στήνεται και να λειτουργεί κι αυτό εξαιρετικά.

Καμιά είδηση Που να προσβάλει το οχυρό των οχτρών, το Σύνταγμα.

Σε κανένα κανάλι Σε καμιά εφημερίδα.

Όλα να ρέουν κανονικά. Μια ένοχη σιωπή παντού..Και τρομοκρατία..

Δεν είναι ο χαφιές του 60, που σερνόταν στις σκιές για να μας καρφώσει στην ασφάλεια.

Ούτε ο παρακρατικός με το ρόπαλο που κτυπούσε το φοιτητή..

Μα οι δημοσιογράφοι των καναλιών, που ξερνούν καθημερινά

στα πρόσωπά μας, τρόμο, πανικό κι ανασφάλεια.

Η γρίπη των πουλερικών που γίνηκε γρίπη των χοίρων…..

Ποιος θα ξεχάσει τον τρόμο και την αγωνία των φοβισμένων και πανικόβλητων

 που ζήταγαν απεγνωσμένα εμβολιασμό. 

Κι ακόμα δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει, με τα συμφέροντα που   τους καθοδηγούν..

Και τα παπαγαλάκια των καναλιών, χρόνια τώρα, απτόητα..

Κρίση..Κρίση …Κρίση… Καταστροφή… Καταστροφή ….Καταστροφή…

Ν’ αναλύουν τ’ αδιάφορα…. Τ’ ασήμαντα….

Κι Ενώ ο Λαός κυκλώνει τη Βουλή, κι οι ιαχές «κλέφτες, κλέφτες»,

για πρώτη φορά γίνονται θηλιές που σφίγγουν απ’το λαιμό τους οχτρούς…

Κι Ενώ τα ερωτήματα είναι κραυγαλέα «πώς επιτρέπεται το έλλειμμα πού φτιαξαν

οι αντιπρόσωποι, να το πληρώσουν οι φτωχοί, οι συνταξιούχοι κι οι μισθωτοί» …  

Κι Ενώ η ζωή μας φεύγει μέσα απ’ τα χέρια…     

Η δημοσιογραφία ένοχη, περιδιαβαίνει  τα μονοπάτια μιας εφιαλτικής προδοσίας..

Κι εκεί που ‘πρεπε, να πάρουν το λόγο οι πνευματικοί μας άνθρωποι…

Να βγουν μπροστά  Να μας υπερασπιστούν…

Όπως στο παρελθόν… Ο Ελύτης, ο Καζαντζάκης, ο Σεφέρης ….

Σήμερα .. Τίποτα.. Μηδέν …Σκοτάδι… Τ’ απόλυτο κενό…

Κι αντί γι αυτούς… Χρόνια τώρα να λειτουργεί και να επιτυγχάνει αυτή την ανυπαρξία

Το τρίτο πλυντήριο:

Της Γνώσης …. ή Απόγνωσης…

Των σκουπιδιών, που πλημμυρίζουν με Σχέδιο την εκπαίδευση

 Σ’ όλες της, τις βαθμίδες                               

Κι αφαιρούν οργανωμένα το κριτήριο της επιστήμης:

“Μια υπόθεση για να ναι σωστή, πρέπει να την αληθεύει η πράξη”.                                                                                                                                                                  Η μεγαλύτερη επιτυχία των οχτρών. Ο νέος Μεσαίωνας.

Τα Σχολεία ανοικτά μα- Μαύρη Τρύπα της κριτικής ικανότητας- η Γνώση απέξω.     

Τριανταπέντε χρόνια τώρα, η υπόθεση-ελπίδα ότι θα λυθούν τα μεγάλα μας προβλήματα

απ’ τους αντιπροσώπους, γίνηκε η μεγαλύτερη Κωμωδία στην Ελληνική Ιστορία.

Το γέλιο των Αιώνων, που θα  ‘κανε και τον Αριστοφάνη ακόμη, να ζηλεύει ή να πονά.

Ζήλεια για το γέλιο πού ‘φτιαξαν  άλλοι και πόνο για τη κατάντια μιας χώρας

που Γέννησε τη Πολιτική και τη Δημοκρατία.

Γέλιο και κλάμα μαζί..

           

Κι εδώ , στα 2010, το έργο τέλειωσε.

Κι οι οχτροί, δρέποντας τα συγχαρητήρια των δικών τους δημοσιογράφων και ιστορικών

            ησυχάζουν στις βίλλες τους Που εμείς πληρώνουμε.

Ενώ εμείς, εκεί. Πετρωμένοι στις θέσεις μας. Στις κερκίδες του Θεάτρου.

Με το λογαριασμό στα χέρια μας Απλήρωτο.

Στην αρχή μιας βαθιάς Δουλείας. Φτωχοί,  ανήμποροι,  υπνωτισμένοι , όμηροι.

‘Ομηροι …  Σ’ ένα καταναλωτικό δίχτυ, που ύφαναν με τέχνη οι οχτροί και πραγμάτωσαν οι Τράπεζες.

Ανήμποροι και φυλακισμένοι. Στα ίδια μας  τα σπίτια. Που μοιάζουν, με τη πίεση των Δανείων,

περισσότερο με μπουντρούμια της ΕΑΤ-ΕΣΑ παρά με οικογενειακά άσυλα.

Υπνωτισμένοι  απ’ την άγνοια. Με μοναδικές επιλογές εξόδου, την αταξική κοινωνία των συντρόφων και τον παράδεισο των χριστιανών. Τόσο μακρινά και τα δυο για να μεριάσει η οργή μας.

Πετρωμένοι. Μα όχι αγάλματα. Γιατί κι αυτά φτιάχτηκαν, πήραν μορφή, απ’ τις αξίες των δημιουργών τους. Φέρνουν μέσα τους κάτι απ’ τον πλούτο και το Φως της εποχής τους.

Αντίθετα εμείς. Πέτρα και φτώχεια. Θύματα της εξουσίας των οχτρών.

Προδομένα σφαχτάρια στα θεμέλιά της.

Σ’ ένα τέλειο διάγραμμα Απαξίωσης. Βήμα-βήμα.

Το πρώτο. Ο διορισμός. Μ’ αγωνία, μ’ εξετάσεις ή με  μέσον. Με κάθε τρόπο.

Να μπούμε στην ομάδα των “τεμπέληδων της εύφορης  κοιλάδας”

Εκεί που δεν χρειάζεται κόπος για ν’ αποκτήσεις τ’ αγαθά Για τ’ άκοπο χρήμα.

Την ώρα, που οι παππούδες μας, πενήντα χρόνια πριν, ίδρωναν, έλιωναν, αγκομαχούσαν   στο υνί, για να  οργώσουν τη γη  και να καρπίσει τα δώρα της ζωής.

Την  ώρα που έστυβαν τη πέτρα και τη κάνανε  ψωμί για να ζήσουν, προστατεύοντας με το ίδιο τους το αίμα το ιερότερο θεμέλιο της κοινωνίας τους, την οικογένεια.

Την ίδια ώρα σήμερα, οι γιοί και τα εγγόνια, να υπογράφουν… , να υπογράφουν …, να υπογράφουν …, και να σφραγίζουν … να σφραγίζουν … ,να σφραγίζουν…

Αφού μας έπεισαν, ότι εμείς και τα παιδιά μας θα ζήσουμε άκοπα.

Και κτίστες, αγρότες, ξυλουργοί  και σιδεράδες, …. Άλλοι. Παρακατιανοί …Δύστυχοι… Ξένοι…   Που τους έφεραν παράνομα και πλημμύρισαν τον τόπο. Χωρίς να μας ρωτήσουν.

Μακριά κι απ’ την Τεχνική Εκπαίδευση, που ποτέ δεν φτιάξανε.

Κι η συνείδησή μας χαλάρωσε…  Και χώρεσε όλα τους τα σκάνδαλα….

Και  τα διαζύγια αυξήθηκαν. Κι άδειασαν οι δρόμοι από διεκδικητές  κι  οργισμένους απεργούς…

Και γιόμισαν τα γραφεία των οχτρών, από χειροκροτητές του δράματος, από ανεύθυνους- μακριά απ’ τη λήψη των αποφάσεων- και τελικά συνένοχους, που έθεσαν αρχή κι αξία το «όλοι τα ίδια κάνουνε»  και το    «ωχ αδελφέ».

Κι όλα αυτά, για μια θέση στο Δημόσιο. Για το ψεύτικο κι απατηλό άκοπο χρήμα. Για τη Γή της Επαγγελίας των οχτρών. Την εύφορη κοιλάδα των αργόμισθων……

Και το  “πολιτικό όν”, εκφυλίστηκε. Από πολίτη, σε πελάτη..

Και πελάτης πια, ζωάκι αδύναμο, σαν  τότε, πριν την εποχή των Σπηλαίων, που προσπαθούσε άλαλο και γυμνό να επιβιώσει στην απέραντη γήινη  ζούγκλα… Δαρμένο , με την ουρά κάτω απ’ τα σκέλια, να προσμένει μ’ αγωνία τις αποφάσεις των οχτρών.

Τ’ αφεντικού…. Π’ αυτός πληρώνει. Π’ αυτός έβαλε στο θρόνο….

           

Δράμα ; …         Κωμωδία;…..    Τραγωδία;……

Εμπρός του κόσμου οι ερευνητές..Περιγράψτε με το κατάλληλο λογοτεχνικό είδος τα γεγονότα……  Δυστυχώς, δεν υπάρχει.

Νέμεσις…. Ναι….. Αυτή ζούμε….    

Ανταπόδοση στην  ‘Υβρη μας…  ‘Υβρις πενήντα χρόνων…

Κι η λύση ;      

Κάθαρση….

Πώς ;

Μ’ αποδοχή  αρχικά της δικιάς μας ευθύνης στα γεγονότα του τέλματος… Μ’ εσωτερική συντριβή

Μετάνοια δηλαδή, για όλα αυτά που εμείς επιτρέψαμε…

Εντοπισμό όλων εκείνων που μας τύφλωσαν… Πολιτικών, κομμάτων απ’ τη Δεξιά ως την Αριστερά,  δημοσιογραφίας και στημένων αλωμένων απ’ τα συμφέροντα υπουργών της Εκπαίδευσης.

Απομόνωσή τους.  Σ’ επίπεδο κοινωνικό. Εκεί που είναι η δύναμή μας.

Να καταργήσουμε  την δυνατότητα  των λίγων να αποφασίζουν για μας. 

Ενότητα λοιπόν.. Μ’ αίτημα να κάνουμε Θεσμό, τις Αποφάσεις του Λαού στα προβλήματα. Αλλάζοντας  το  Σύνταγμα.

Κι  επειδή όπως είναι αναμενόμενο, δεν πρόκειται να μας διευκολύνει κανείς απ’ τους υπάρχοντες πολιτικά ισχυρούς μηχανισμούς, οφείλουμε να ξεκινήσουμε απ’ τους εργασιακούς μας χώρους κι απ’ τους Δήμους.

Χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα Ηλεκτρονικών  Υπολογιστών “Περικλής”, που φτιάχτηκε για να ελέγχονται άμεσα οι κυβερνώντες, μπορούμε να προχωρήσουμε σε γρήγορα Δημοψηφίσματα  τόσο στους τόπους δουλειάς όσο και στους Δήμους .

Δείχνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο, σε πανελλαδικό πια επίπεδο, ότι μπορούμε να κυβερνηθούμε διαφορετικά.

·    Για να μην επιτρέψουμε ξανά  σε κανένα να κλέψει τις κατοχυρωμένες  μ’ ιδρώτα και αίμα συντάξεις των δικών μας γέρων και να μπορέσουν να φύγουν περήφανοι.     ’Ετσι όπως έζησαν. Κι έτσι όπως φτωχικά μα τίμια μας μεγάλωσαν.

·    Για να ελέγχουμε εμείς τις τιμές κι όχι οι κερδοσκόποι.

·    Για να σταματήσει η τοκογλυφία των Τραπεζών.

·    Για να οδηγήσουμε το καράβι μας, εκεί που συμφέρει εμάς  το Λαό κι όχι τους λίγους.

·   Για ν’ αποκτήσουμε Παιδεία και να δούμε έστω κι ενάντια σ’ όλες τις δυνάμεις του κακού, το ΦΩΣ του ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥ. Αυτό που  έκρυψαν καλά  οι οχτροί, τόσα χρόνια απ’ τους νέους. Κι που ενώ  στην Αμερική ετοιμάζονται να λειτουργήσουν τους Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές  με Γλώσσα την Ομηρική διάλεκτο, αυτοί ακόμη και σήμερα, ξεδιάντροπα κι έρποντας, να προσπαθούν να εισάγουν την Αγγλική στη Πρώτη του Δημοτικού.

·    Για να βρούμε λοιπόν το Φως του Ανθρωπισμού και να  βγούμε απ’ τη πλάνη.

·                    Για να ‘χουμε Δικαιοσύνη.

·     Για να μην πληρώνουμε τρεις φορές την Υγεία και όταν την χρειαζόμαστε να’ χουμε  ράντζα ουρές και φακελάκια..

·     Για να σταματήσει επιτέλους η Διαπλοκή.

·                    Για να’ χουν δουλειά οι νέοι μας.

·     Για να   βγούμε απ’ την αδιαφορία και τον ωχαδελφισμό, παίρνοντας εμείς τις αποφάσεις σ’ όλα τα προβλήματα και κερδίζοντας την υπευθυνότητα που τόσα χρόνια χαρίσαμε στους οχτρούς.   

·     Για να μπορέσουμε τελικά, να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια, όταν θα μας ρωτήσουν “κι εσύ τι έκανες;”

Κι όταν έρθει η ώρα να πληρώσουν οι υπεύθυνοι….

Όχι  εκτελέσεις …Όχι κρεμάλες….

Μα δήμευση περιουσιών  και έλεγχος μέχρι τρίτου βαθμού συγγένειας  σ’ όλους τους άρπαγες του Δημοσίου Χρήματος.

Και ποινές αγροτικής εργασίας. Να περιορισθούν σ’ αγροτικές περιοχές που θ’ αποφασίσει ο Λαός  κι εκεί να ζήσουν χωρίς καμιά βοήθεια έξωθεν, μ’ ότι μπορούν να βγάλουν απ’ τη Γή τα χέρια τους.

Εφ’ όρου ζωής.

Μπας και ξεπλυθεί η βρωμιά του πνεύματός τους , απ’ τον ιδρώτα της επιβίωσης.

Και δυο μαρμάρινοι όγκοι. Στην πλατεία του Ζητούμενου Συντάγματος. Εκεί μπροστά στη Βουλή.

‘Ένας  άμετρος κι άσχημος  Που  θα γεμίσει απ’ τις κατάρες των απελπισμένων με μαύρες χαρακιές

για τα ονόματά τους. Να θυμίζουν στους Αιώνες την Μεγάλη Ντροπή.

Κι ο άλλος, κάτασπρος.

Να το χαράξουν οι γενιές που θάρθουν και να σμιλεύσουν με Μέτρο κι Αρμονία  το δικό τους ‘Ονειρο .

Θραύοντας τις αλυσίδες  της ομηρίας.

Κι ελευθερώνοντας σ’ ένα φωτεινό συναπάντημα, παιγνίδισμα και φιλί, μαζί με τις ελπίδες μας, τον Δημιουργό που κρύβουμε μέσα μας.

“Για να πάρουνε τα όνειρα εκδίκηση.”

 2/7/2010                                                                             ΑΖΩΟΔΕΥΣ   

ΠΗΓΕΣ-ΑΝΑΦΟΡΕΣ

[1] Πλάτων , Πολιτεία, βιβλίο δεύτερο,369 B,C,D και βιβλίο όγδοο,543C

[2]. Στη μελέτη του, ο Χρ. Γιανναράς «Η απανθρωπία του Δικαιώματος», αποδεικνύει ότι τα κοινωνικά δικαιώματα, υπήρξαν προ-πολιτικές κατακτήσεις στην Αρχαία Ελλάδα. Δηλαδή  τα δικαιώματα στην εργασία , στην υγεία , στην ασφάλιση και στην παιδεία, ήσαν αναγκαίες προϋποθέσεις για να πάρει η κοινή προσπάθεια για την επιβίωση, δηλαδή η κοινωνία ,την οργάνωση ή τη μορφή της Πόλης.

[3]. Πλάτων, Πολιτεία, βιβλίον έβδομον 540Β, βιβλίον όγδοον 551D, Αριστοτέλης Πολιτικά, και Ηθικά Νικομάχεια Ε10 και Θ11και Θ12 «ο άρχων σκοπεί το συμφέρον του αρχομένου και όχι το αυτώ» και Πλάτων, Πολιτικός

[4]. Ησίοδος ,`Εργα και Ημέραι,274-280

[5]. Ο Ηρόδοτος στην Ερατώ δηλώνει ότι στα χρόνια της Ακμής δεν υπήρχε δούλος πουθενά στην Ελλάδα.

Η δουλεία φυσικά  παράγεται απ’ τη βία.   Αναφέρουμε για τον λόγο αυτό, τον διάλογο «Κρίτων» του Πλάτωνα, όπως και συναφή αποσπάσματα απ’ τον Διόδωρο Σικελιώτη,3,61,4-3,71,2-3,61,6 που συναρτούν τη βία με το Δίκαιο.

Το Δίκαιο στην Ελλάδα, όπως παρουσιάζεται  αιώνες πριν απ’ τον Αριστοτέλη στο  «`Εργα και Ημέραι» του Ησιόδου, είναι «άρνηση βίας». Το «αντιπεπονθέναι» δηλαδή η ανταπόδοση, αλλά χωρίς βία. Κι αυτό αποδεικνύεται συνεχώς κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων.

Σε  μια λαμπρή και διπλή νίκη των Ελλήνων.

Με πρώτη στα αγωνίσματα. Στον  Αθλητισμό. Εκεί που οι προγονοί μας δαμάζουν, τιθασεύουν  την έμφυτη επιθετικότητα, τη Βία ή τον  Άρη μέσα τους.

Χωρίς να καρφώνουν τ’  ακόντια ο ένας στον άλλο.

Μα πετώντας τα μακριά. .  Σε μια ευγενή άμιλλα..

Χωρίς να τρέχουν ο ένας για να κτυπήσει τον άλλο..

Μα τρέχοντας όλοι σε μια σειρά..Ποιός θα ρθει πρώτος..     

Κι η δεύτερη. Μια ανοικτή υπόσχεση. Στο Θεό που συμβολίζει το Δίκιο. Με την εκεχειρία.

Να μη σταματούν μόνο οι πόλεμοι. Να μην αναστέλλονται μόνο οι εκτελέσεις θανατοποινιτών.

Μα κάθε τέσσερα χρόνια , να ανανεώνουν με υπόσχεση τη Θέλησή τους ότι : «ναι, δεν τα καταφέραμε ακόμη, μα κάποια στιγμή θα διώξουμε εντελώς τη βία απ’ τη Πόλη μας».

Και μ’ αυτή τη σκοπιά ,αποκτούν εξαιρετικό ενδιαφέρον τ’ αποσπάσματα 1241b 15-25,και 1242a 29-32,απ’ το έργο του Αριστοτέλη Ηθικά Ευδήμεια: «Η Πόλη είναι είδος Δικαίου. Και τούτο διότι είναι Κοινωνία. Κάθε  κοινόν δε, συγκροτείται από Δίκαιο»

Αν αναρωτιέστε, «γιατί όλες αυτές οι αναφορές;», Η απάντηση είναι απλή.

Για να στοχεύσουμε στο κλειδί ερμηνείας του μεγάλου μας Πολιτισμού. 

Για να μπορέσουμε επιτέλους να βρούμε τον Εαυτό μας, έτσι όπως αναδύεται μέσα από την Ιστορία.

Κι αυτό να  είστε σίγουροι , δεν είναι καθόλου απλό.

Έχουμε μεγάλο αντίπαλο την επίσημη και κρατική αν θέλετε αντίληψη.

Αυτή που υποστηρίζει ότι η μεγάλη μας ακμή σημειώθηκε μετά τους Περσικούς Πολέμους.

Τότε όμως γεννιέται γι αυτούς  αμείλικτο το ερώτημα : « Πώς είναι δυνατόν ο Πολιτισμός που θεμελίωσε το  Δίκαιο ,την Ελευθερία και τον Ανθρωπισμό, να ακμάζει πάνω στη κοινωνική ντροπή της Δουλείας;»

Κι εμείς βέβαια γνωρίζουμε την απάντηση. Την έχει δώσει ήδη, ο Πατήρ της Ιστορίας στην «Ερατώ».

Αν τη κατανοήσουμε,  είναι δυνατόν να νιώσουμε κάτι απ’ την απόγνωση των μεγάλων μας Ποιητών:

Του Σοφοκλή, του Ευριπίδη του Αισχύλου.

Αυτών , που βλέποντας «το κακό  με δρασκελιές να πλησιάζει», μέσα απ’ τη βία και τις εμφύλιες διαμάχες

Προσπάθησαν  να φράξουν  την πορεία προς τη Κατάρρευση. Δίνοντας νέο περιεχόμενο ερμηνείας  σε παλιούς Μύθους κι αναπτύσσοντας αυτό που παγκόσμια σήμερα  όλοι θαυμάζουμε. Την Τραγωδία.

Χωρίς βέβαια να τα καταφέρουν. Χωρίς ν’ αποτρέψουν τη Παρακμή.

Διότι απλούστατα, ο  Πολιτισμός μας κατέρρευσε, όταν ο Δημιουργός του  το Πολιτικό  ‘Ον, αρνήθηκε την ανθρώπινή του ιδιότητα.

Όταν έδιωξε το Δίκαιο και κάλεσε τον Πόλεμο, όπως με κρυφή  απόγνωση και πίκρα μας παρουσιάζει ο Αριστοφάνης  στην «Ειρήνη». Όταν  επέλεξε την οδό του Άδικου  και της Βίας.

Βουλιάζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο στη Ζούγκλα των ορμών και της Ζωώδης του Πρωταρχής. 

[6].  Οι ορμές , -αυτοσυντήρηση , αναπαραγωγή , επιθετικότητα- είναι γνωστές στην Αρχαία Ελλάδα, πολύ πριν τις παρουσιάσουν οι Στωικοί και δώσουν την δυνατότητα στον Φρόιντ να θεμελιώσει τη Ψυχανάλυση.

Βασική στόχευση στην Παιδεία των Αρχαίων Ελλήνων υπήρξε η ανάδυση του Ανθρώπου μέσα απ’ τη ζωώδη του πρωταρχή.

Τα παιδιά δηλαδή, αφού κατά-λάβαιναν  την παρουσία των ορμών μέσα τους και την τεράστια γοητεία που ασκούν,  - αφού ένιωθαν δηλαδή την πείνα ,τη δίψα τον πανικό μπροστά στο θάνατο, τον έρωτα, την οργή την εκδικητικότητα - , με υποδείξεις των δασκάλων, αναρωτιόντουσαν «τι είναι;».                                            Και όταν έβλεπαν ότι για όλη τους τη ζωή, θα κουβαλούν μέσα τους τη Ζούγκλα, το ζώο, δηλαδή τις Ορμές μάθαιναν ότι έπρεπε να το τιθασεύσουν , να το δαμάσουν, και να γίνουν  όντα που κάνουν Πόλεις .              Να ξεχωρίσουν τη Πόλη τους απ ‘ αυτή τη ζούγκλα , να γίνουν δηλαδή πολιτικά όντα , ή να γίνουν Άνθρωποι.

Μ’ άλλα λόγια στην Ακμή του Αρχαίου Ελληνικού Κόσμου, ό  Άνθρωπος είναι το μεγάλο στοίχημα.

Δεν γεννιέται . Γίνεται. Αποκτώντας με την κατάλληλη Παιδεία ,το ‘Ηθος και τη Θέληση να δαμάσει τις Ορμές . Υπερβαίνοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τη Ζωώδη του Πρωταρχή.

Τα Ηρωικά πρότυπα των νέων, συνέβαλλαν θετικά σ’ αυτή την εξέλιξη. Οι Συμβολισμοί των Θεοτήτων επίσης.

[7] Η   Βιοχημεία στα 2010  με την έρευνά της, καταγράφει  έκκριση ουσιών στον οργανισμό κατά τις επαναλήψεις συμπεριφορών. Ουσίες που δεν αποβάλλονται .Οι συγκεντρώσεις  τους, προσομοιάζουν με εσωτερικό κτίσιμο. Εθιζόμενοι σε συμπεριφορές παρόμοιες, δομείται κατ’ αυτόν τον τρόπο ένα εσωτερικό οχυρό. Σμιλεμένο από την επανάληψη, από τον εθισμό ή από το Ήθος. Αυτό που ονόμασαν οι Έλληνες στην εποχή της μεγάλης Ακμής, Αξία.

Με άλλα λόγια, με εργαλείο με μυστρί αν θέλετε, την επανάληψη ή τον έθισμό δηλαδή  με το Ήθος, ο οργανισμός κτίζει μέσα μας κάτι που δεν φαίνεται με τα μάτια, αλλά υπάρχει, και ήρθε ο καιρός να προσδιοριστεί με τις μεθόδους της επιστήμης .Να μετρηθεί. Η Αξία. Σαν το  σύνολο των αιτιολογικών στηριγμάτων  των πράξεων.

(Πόσο σωστά στόχευσε ο Πλάτωνας όταν υποστήριζε ότι ο εθισμός των νέων σε συμπεριφορές αρετής θα οδηγήσει τη κοινωνία στο αγαθό. Και πόσο ανέντιμοι φαίνονται σήμερα όλοι αυτοί οι δήθεν, που απομάκρυναν τη Παιδεία από τα θεμέλια του Ήθους και των Αξιών. )

‘Όταν για παράδειγμα ένα παιδί  κατά τη παιδική του ηλικία νουθετείται συστηματικά, κατ’ επανάληψη, μόνιμα  με τον δρόμο του φόβου, τότε ένα τρομερό οχυρό σκοτεινιάς θα το συνοδεύει σ’ όλη του τη ζωή. Απαισιοδοξία ,θλίψη κατάθλιψη, φοβίες και κρίσεις πανικού είναι πιθανές .

Η  Ψυχιατρική οφείλει να ανακαλύψει τις μεθόδους θραύσης αυτού του οχυρού. Για να επαναφέρει στη ζωή του προσβεβλημένου  από την απαξία του φόβου ανθρώπου, την αισιοδοξία, το χαμόγελο, τη χαρά  και την αυτοπεποίθηση.

Όταν το παιδί εθίζεται σε υπομονή και επιμονή, τότε κτίζεται μέσα του ένα οχυρό που θα του επιτρέψει να υπομένει και να επιμένει, για να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες στη ζωή.

‘Όταν το παιδί εθίζεται σε συμπεριφορές Ελευθερίας και Δικαίου, τότε το οχυρό που κτίζεται μέσα του στέκεται ολόρθο και γράφει με αίμα όποτε χρειαστεί Θερμοπύλες . Όπως στο Φωτεινό  μας παρελθόν. Αλλά και στο  παρόν και στο μέλλον.

Θερμοπύλες με το ίδιο πάντοτε νόημα, ότι ο Άνθρωπος δεν γεννιέται .Γίνεται . Με το Ήθος της Λευτεριάς και του Δικαίου να  κτίζει, να  δομεί και να σμιλεύει μέσα του αυτό το οχυρό .

Το οχυρό που θα  επιτρέψει να παλέψουμε και να νικήσουμε τη  βία των ισχυρών της εξουσίας και τη σύγχυση των ιδεών που μας επιβάλλουν. Αποτρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο το σχέδιο    της  δουλείας που ετοιμάζουν για μας.

 Το οχυρό που δεν είναι άλλο από τα Πρέπει στη ζωή του Ανθρώπου. Τις Αξίες .  Αυτές που ολοζώντανες στην εποχή της ακμής, άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους, δείχνοντας στις γενιές που θα έρθουν τον Δρόμο.

Σημάδια που προσπάθησαν  απεγνωσμένα οι εξουσιαστές των ανθρώπων να  σβήσουν.  Όπως με το κλείσιμο των Σχολών στα 529. Τότε που   δημιούργησαν   τον τρομερό για την Ανθρωπότητα Μεσαίωνα. Και νόμιζαν πώς τα κατάφεραν.

Τα σημάδια όμως ήσαν εκεί. Λαμπερά διαμάντια φωτός, Ελευθερίας και Δίκιου. Να οδηγούν τους Λαούς οκτώ αιώνες μετά στην Αναγέννηση και στο Διαφωτισμό. Να συντρίβουν τις αλυσίδες της Δουλείας με επαναστάσεις στην Αμερική στη Γαλλία, στην Ελλάδα .Και  με την Άνοιξη των Λαών να φτάνουν  στην αλλαγή  του 1917. Κι όμως..

Παρόλα αυτά. Σήμερα πάλι οι εξουσιαστές των ανθρώπων έχουν το πάνω χέρι.

Δεν κλείνουν τις Σχολές, αλλά πετούν τη Γνώση απ’ έξω. Αφαιρώντας από το μέσο πολίτη το κριτήριο της Επιστήμης.

Με ψέματα, παραπληροφόρηση, απόκρυψη, με Συντάγματα Ολιγαρχικά και ισχυρές κομματικές οργανώσεις επιτυγχάνουν  το σκοπό του ελέγχου. Τα Δικαιώματα, προ-πολιτικές κατακτήσεις  στην Αρχαία Ελλάδα να ρίχνονται στη πυρά. Και ένας τρόμος ανασφάλειας, ανεργίας και φτώχειας ν’ απλώνεται παντού.  Να σκηνοθετούν  Κρίσεις, όπου τί περίεργο. Όλα τα κράτη να  χρωστούν. Μα σε ποιόν ;……..

Τα σημάδια όμως παραμένουν στη θέση τους. Χιλιάδες χρόνια εκεί. Λάμποντας και δείχνοντας  το Δρόμο. Της Γνώσης για Ελευθερία και Δίκιο. Της Γνώσης που θα πυρπολήσει ξανά  τις ψυχές των Ανθρώπων και θα τους οδηγήσει να  ανατρέψουν για μια ακόμη φορά τα σχέδια των ισχυρών..

[8] Εάν το Πολίτευμα ήταν Δημοκρατία , έστω με αντιπροσώπους, θα έπρεπε το Σύνταγμα να προβλέπει:

1.Τη δυνατότητα του Λαού να αποφασίζει  στα μεγάλα προβλήματα. Άρα  να μπορεί ο Λαός να προκαλεί Δημοψήφισμα.

2. Την απαίτηση να πραγματοποιούν οι  αντιπρόσωποι τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

3.Τη δυνατότητα του Λαού να επιβάλλει ποινές στους αντιπροσώπους που δεν τηρούν τις προεκλογικές τους υποσχέσεις.

Αντί γι αυτά όμως προβλέπει:

Με το άρθρο 44 .Να μη μπορεί ο Λαός να προκαλέσει Δημοψήφισμα για σημαντικό πρόβλημα. Παρά μόνο οι βουλευτές. (Δηλαδή Γιάννης κερνάει ,Γιάννης πίνει)

Με το άρθρο 60. Να ψηφίζει ο βουλευτής κατά συνείδηση.(Δηλαδή να μπορεί να γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τις προεκλογικές του υποσχέσεις, δηλαδή το Λαό. Πάντα για κάποιο σοβαρό λόγο. Π. χ για τη κρίση

 Ή για  την απειλή από τη Τουρκία ή για το Δημόσιο Χρέος.. ή… ή … κλπ  )

Και με το άρθρο 61. Να μην διώκεται ποινικά ο αντιπρόσωπος για τη ψήφο του.(Δηλαδή εκ των προτέρων  αθωώνει τον βουλευτή, όταν μη τηρώντας τις υποσχέσεις εξαπατά το Λαό που τον έστειλε στη Βουλή , πληρώνοντάς τον πλου-σιοπάροχα για να τον εκπροσωπήσει .. Και κατ’ αναλογία αθωώνει και τα κυβερνώντα κόμματα όταν δεν πραγματο-ποιούν τη Περιβόητη Πολιτική για την οποία εξελέγησαν ..)….

Θαυμάστε….. ήθος  ….

---