Ινφογνώμων Πολιτικά: Μια υπόθεση που πρέπει να μελετήσουν καλά οι Έλληνες, τώρα με την κρίση της ΕΡΤ

Πώς δρουν οι "εξωτερικές δυνάμεις" για να αποσταθεροποιήσουν πολιτικά μια χώρα!

Γιώργου Καραμπελιά-Πολύ μικροί και όμως επικίνδυνοι

Πολύ μικροί και όμως επικίνδυνοι

του Γιώργου Καραμπελιά

Δύο μέρες μετά το πραξικόπημα στην ΕΡΤ, κανένας πλέον δεν πιστεύει ότι η κύρια αιτία για την εκδήλωσή του ήταν απλώς η ανάγκη να προσφερθούν οι υπάλληλοι της ΕΡΤ στον βωμό των ανθρωποθυσιών που επιτάσσει η Μέρκελ και η Τρόικα. Διότι είναι φανερό, όπως το καταδείξαμε και στο προηγούμενο κείμενό μας (Το ColpoGrosso του Σαμαρά, 12-6-2013), πως, αν ήταν αυτό το διακύβευμα, τότε θα είχαν επιλεγεί οι δύο χιλιάδες πιο «εύκολοι» προς απόλυση δημόσιοι υπάλληλοι και όχι ένα από τα ισχυρότερα τμήματα της ελληνικής δημόσιας μηχανής, με εθνική και παγκόσμια αναγνωρισιμότητα. Όλοι άρχισαν έτσι να αναζητούν τις αιτίες αυτής της κίνησης. Επισημάνθηκε το φιάσκο της ΔΕΠΑ, οι δύσκολες σχέσεις ανάμεσα στους τρεις κυβερνητικούς εταίρους, η θέληση για εκλογές σήμερα που, δημοσκοπικά, η Ν.Δ. εμφανίζεται ενισχυμένη, κ.λπ.

Όμως, όπως συμβαίνει πάντα σε όλες τις αποικίες, τα βασικά αίτια βρίσκονται πάντα στη σχέση της αποικίας με τους επικυρίαρχους. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η βασική αιτία είναι πως το οικονομικό πρόγραμμα του επιπλέον ξεζουμίσματος των Ελλήνων δεν «βγαίνει», πως οι περιβόητες ιδιωτικοποιήσεις αποδεικνύονται φιάσκο, ενώ η φοροεισπρακτική καταιγίδα, που θα αρχίσει από το καλοκαίρι, θα οδηγήσει σε αδυναμία πληρωμής, ίσως και σε εξέγερση ένα μεγάλο κομμάτι των Ελλήνων.

Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα, η κυβέρνηση είχε δύο δρόμους. Ο πρώτος, εάν διέθετε ακόμα και την παραμικρή αξιοπρέπεια και εθνική συνείδηση, θα ήταν να καλέσει το σύνολο του ελληνικού λαού –ενισχυμένη μάλιστα από τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Συρία και την Τουρκία, καθώς από τις πρόσφατες εκθέσεις του ΔΝΤ– σε μια μετωπική αντιπαράθεση/αναδιαπραγμάτευση με την Τρόικα και τους Γερμανούς, τώρα ακριβώς που αυτοί το φοβούνται περισσότερο, τις παραμονές των εκλογών τους. Ωστόσο, η κυβέρνηση, οι κυβερνητικοί εταίροι και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, που έχουν μεταβληθεί σε πειθήνια όργανα των Γερμανών –ελεγχόμενοι ποικιλοτρόπως από αυτούς­­– επέλεξαν τη δεύτερη λύση. Δηλαδή, τη μεταφορά της κρίσης στο εσωτερικό της Ελλάδας, την πυροδότηση ενός νέου «εμφυλίου», με κίνδυνο να ανατιναχθεί στον αέρα η ελληνική οικονομία και κοινωνία. (Ήδη, η εικόνα που εκπέμπει η Ελλάδα σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, με την πολιτική κρίση που έχει προκληθεί, είναι μια εικόνα αναξιοπιστίας, γενικευμένου αλαλούμ και νέας πολιτικής κρίσης, η οποία βέβαια δεν οδηγεί παρά σε νέα καταστρεπτικά σενάρια). Και, αν δεν τους «βγει», να ρίξουν την πετσέτα και να προχωρήσουν σε εκλογές.

Η συνομωσία

Είναι πολύ πιθανό –το πιθανότερο– οι κυβερνητικοί εταίροι να προχώρησαν σε αυτή την κίνησηκατόπιν συνεννοήσεως, έτσι ώστε να διασώσουν ό,τι μπορούν από το κομματικό τους ακροατήριο, παριστάνοντας ότι συγκρούονται. Διότι, σε αυτές τις συνθήκες, μιας κρίσης που βαθαίνει και της αδυναμίας εξόδου από αυτήν, το μεν ΠΑΣΟΚ και η ΔΗ.ΜΑΡ οδηγούνται σε περαιτέρω συρρίκνωση, στα όρια της εξαφάνισης η Ν.Δ. κινδυνεύει να χάσει ακόμα περισσότερους προς την κατεύθυνση της Χ.Α. και εν τέλει να ηττηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς, τους επόμενους μήνες, καταιγιστική θα πέφτει η φορολογία. Επομένως, θα έπρεπε να κινηθούν άμεσα.

Γι’ αυτό, λοιπόν, τους δύο τελευταίους μήνες και την ώρα που υποτίθεται πως εμφανίζονταν ικανοποιημένοι με την πτώση των σπρεντ, τα ταξίδια στην Κίνα, και την πληρωμή της δόσης του Μαΐου, «παραδόξως», άρχισαν να ηχούν τα τύμπανα του «πολέμου». Πρώτη αφορμή αποτέλεσε, στο «ξεκάρφωτο», το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, μέσω του οποίου κατασκεύασαν μία σύγκρουση, όπου οι μεν απευθύνονταν στη λαϊκή δεξιά που αλληθωρίζει προς την Χ.Α. και οι δε στο παραδοσιακό, πολυπολιτισμικών απόψεων, ακροατήριό τους. Και αποδείχθηκε ότι επρόκειτο για στημένο παιγνίδι γιατί οι πραγματικές διαφορές ανάμεσά τους ήταν ελάχιστες, και όλο το νταβαντούρι γινόταν για το θεαθήναι.

Τώρα, το ίδιο σενάριο επαναλαμβάνεται στον κύβο: το κλείσιμο της ΕΡΤ είχε ήδη συζητηθεί τουλάχιστον από την Κυριακή 9 Ιουνίου, όπου εκτιμήθηκαν και τα ήδη γνωστά νέα για την απόρριψη της αγοράς της ΔΕΠΑ – οπότε και τέθηκε σε ισχύ το δεύτερο στάδιο της συνομωσίας.

Με όλα τα ενδεχόμενα να παραμένουν ανοικτά: Είτε αναδίπλωση των Βενιζέλου –Κουβέλη αφού θα έχουν αποσπάσει κάποιες «υποχωρήσεις» του Σαμαρά, είτε αποχώρηση των ελασσόνων εταίρων από την κυβέρνηση και παροχή ψήφου ανοχής σε αυτήν, ώστε και να συνεχίσουν να συγκυβερνούν και ταυτόχρονα να έχουν «απομακρυνθεί», είτε, στον βαθμό που η πίεση των Γερμανών και της Τρόικας θα συνεχισθεί, ακόμα και σενάριο άμεσων εκλογών. Το βέβαιο, πάντως, είναι ότι αυτές οι συνομωσίες τινάζουν στον αέρα κάθε δυνατότητα συγκροτημένης αντιπαράθεσης με τους ξένους επικυρίαρχους και πυροδοτούν συγκρούσεις στο εσωτερικό της ελληνικής κοινωνίας.

Προφανώς δε, όπως διδάσκει η ιστορία, η ανάγκη να διογκώνονται τεχνητά οι διαφωνίες, αποτελεί την απόδειξη της ύπαρξης αυτών των διαφωνιών. Και όσο καλλιεργείται ένα κλίμα αντιπαράθεσης, αργά ή γρήγορα, αυτές θα εκραγούν και οι άσπονδοι φίλοι-εταίροι, αδυνατώντας να συμβιώσουν, θα οδηγηθούν σε διαζύγιο.

Η στρατηγική του εμφυλίου

Στη διάρκεια της επανάστασης του 1821, οι συγκρούσεις μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, για το ποια θα κυριαρχήσει στην Ελλάδα, τροφοδότησαν και χρηματοδότησαν τον εμφύλιο πόλεμο (το μεγαλύτερο μέρος του δανείου της Αγγλίας θα κατευθυνθεί στις δυνάμεις του Μαυροκορδάτου και θα συμβάλει στην εξόντωση του Ανδρούτσου). Η σύγκρουση ανάμεσα στους Γερμανούς και την Αντάντ, στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θα καταλήξει στον εθνικό διχασμό, με τις τραγικές συνέπειες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Στην Κατοχή και αμέσως μετά, οι Άγγλοι αρχικώς και αργότερα οι Σοβιετικοί θα μας σπρώξουν σε μια καταστροφική εμφύλια διαμάχη, το 1944-49.

 Όλα αυτά, σε μια χώρα που δεν κατόρθωσε ποτέ να κερδίσει την αυτεξουσιότητά της, επαναλαμβάνονται σήμερα, σε άλλη κλίμακα και με αστειότερους πρωταγωνιστές. Ο Σαμαράς «βαράει το σαμάρι για να ακούσει το γαϊδούρι». Δηλαδή, στρέφει το ένα κομμάτι του λαού ενάντια στο άλλο, προχωρά σε μια λογική εμφυλιοπολεμικού χαρακτήρα –εξ ου και ο απαράδεκτος τρόπος με τον οποίο επιτίθεται στον ΣΥΡΙΖΑ– διότι, βέβαια, δεν τολμάει να αντιπαρατεθεί με τα αφεντικά του, που προωθούν την ολοκλήρωση του στραγγαλισμού της Ελλάδας. Και το 1992-1993 είχε κάνει κάτι ανάλογο. Αφού πρώτα, στην Ε.Ε., ως υπουργός Εξωτερικών, δέχτηκε το τελεσίγραφο του ΥΠΕΞ της Γερμανίας, Γκένσερ, για τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, μια από τις συνέπειες της οποίας ήταν η δημιουργία της ανεξάρτητης «Μακεδονίας», στη συνέχεια έριξε την μπάλα στην εσωτερική κερκίδα, «διαμαρτυρόμενος» για τις συνέπειες και τις συνεπαγωγές της δικής του πολιτικής. Αυτή είναι η λογική των «μικρών» –ολίγιστων– πολιτικών, για τους οποίους η κομματική επιβίωση (μαύρη επιβίωση, δηλαδή) προτάσσεται πάντα απέναντι στο εθνικό και λαϊκό συμφέρον.

Ώρα ευθύνης

Σήμερα, είναι μια στιγμή υψηλής ευθύνης. Αν δεν κινηθούμε άμεσα, σε μερικούς μήνες, είναι βέβαιο πως θα μας βρουν τα χειρότερα, όχι μόνο εκλογές με αβέβαιο αποτέλεσμα, αλλά και καταστροφικές εξελίξεις σε όλα τα πεδία. Δεν πρέπει λοιπόν να αφήσουμε αυτό το επικίνδυνο τρίο να παίζει με την τύχη του τόπου!

Δεν πρέπει να τους αφήσουμε ανενόχλητους να εκτελέσουν τα σχέδιά τους. Πρέπει να αποκαλύψουμε τη συνομωσία που έχουν εξυφάνει και να αντισταθούμε, όχι μόνο στο πραξικοπηματικό κλείσιμο της ΕΡΤ, αλλά κυρίως στην πολιτική του στραγγαλισμού μας, που επιτάσσουν οι Γερμανοευρωπαίοι. Εδώ και τώρα, πρέπει να υψωθεί η λαϊκή απαίτηση για την επιστροφή των κατοχικών δανείων και την καταβολή των πολεμικών αποζημιώσεων, και να γίνει κυρίαρχο αίτημα και μέσα στη Βουλή εδώ και τώρα, πρέπει να απαιτήσουμε την κατάργηση ενός μεγάλου μέρους των δανείων που με δόλιο τρόπο επιβλήθηκαν στην Ελλάδα – όπως αναγνωρίζει και το ΔΝΤ. Και, βεβαίως, είναι η καλύτερη στιγμή, το momentum, όπως λένε και τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, διότι σήμερα μπορούμε να πλήξουμε την κυρία Μέρκελ και όχι βέβαια «αύριο», όταν θα έχουν γίνει οι εκλογές στη Γερμανία και θα μπορεί να μας εκβιάζει ακόμα πιο χυδαία.

Ένας δόλιος βλαξ, ο Γ. Παπανδρέου, μας οδήγησε πρώτος στη μεγάλη καταστροφή. Το γεγονός ότι οι κυβερνητικοί εταίροι είναι ολίγιστοι, δεν πρέπει να μας κάνει να υποτιμούμε την επικινδυνότητά τους. Πρόκειται για πολύ επικίνδυνους ανθρώπους.

ardin-rixi.gr 

Μητσάκα Μαρία - Φίλε εργαζόμενε στα Μεταλλεία του Στρατωνίου

 Φίλε εργαζόμενε στα Μεταλλεία του Στρατωνίου

Χαίρομαι που μπορούμε να μιλήσουμε

Το όνομα μου είναι Μητσάκα Μαρία. Κατάγομαι από- και ζω τον μισό χρόνο στην Ιερισσό.

Αγωνίζομαι ενάντια στην εξόρυξη του χρυσού με όση δύναμη διαθέτω.

 Δεν θα μιλήσω συναισθηματικά όπως είναι ο δικός σου λόγος. Θα μιλήσω μαζί σου ορθολογικά. Είναι ο μόνος τρόπος για να βρούμε αυτά που μας ενώνουν. Και είναι πολλά.

Σε ενημερώνω δε, ότι είμαι χημικός, απόφοιτος του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου

με την παρέμβαση του οποίου εκείνη την εποχή, έκανα την πρακτική μου άσκηση (δύο μήνες) στα μεταλλεία του Στρατωνίου.

  Τότε λοιπόν η μεταλλευτική εταιρεία έριχνε τα λύματα από τα πλυντήρια της στην θάλασσα της Ιερισσού και έπρεπε να γίνει μεγάλος αγώνας για να μεταφερθούν τελικά στα τέλματα της Ολυμπιάδας

Και βέβαια και τότε οι χημικοί υπάλληλοι  της εταιρείας ισχυριζόταν ότι  ΤΑ ΛΥΜΑΤΑ ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΗΣΑΝ ΠΑΡΑ ΚΑΘΑΡΟ ΝΕΡΑΚΙ….

Δεν γνώριζαν;

Όχι. Γνώριζαν και πολύ καλά. Ήσαν καλοί επιστήμονες

Αλλά γνώριζαν και κάτι άλλο: Ότι αν δεν υπερασπίζονταν τα συμφέροντα της εταιρείας, θα απολύονταν.

Αυτό συνιστά μία προϋπόθεση για κάθε εργαζόμενο σε κάθε εταιρεία. Είναι όρος δηλαδή στο συμβόλαιο πρόσληψης άλλοτε γραπτός και άλλοτε άγραφος.

   Έτσι λοιπόν, τον αγώνα τον κάναμε εμείς οι απέξω και σήμερα η θάλασσα μπροστά στο Στρατώνι, εκεί που εσείς και τα παιδιά σας ζουν, είναι καθαρότερη.

Πιστεύω ότι σε αυτό τουλάχιστον συμφωνούμε.

Όσον αφορά τώρα τα  λύματα στα τέλματα  της Ολυμπιάδας, σήμερα. που -  λόγω της τιμής του χρυσού- συμφέρει την εταιρεία να τα απομακρύνει, για να εκμεταλλευτεί τον χρυσό που περιέχουν,  δέχεται και συμφωνεί –με καθυστέρηση χρόνων- ότι πρέπει  να αλλάξει ο τρόπος απόθεσης των λυμάτων.  

Προφανώς, κριτήριο της εταιρείας  ήταν και εξακολουθεί να είναι κυρίως το οικονομικό συμφέρον  και άλλοτε η πίεση η κοινωνική.

Οφείλω να  σε ενημερώσω επίσης ότι για το ήδη υπάρχον εργοστάσιο υπόγειας εξόρυξης εμείς δεν θέσαμε αίτημα να φύγει, εφόσον η ρύπανση που προκαλεί γίνεται με ρυθμούς που η φύση μπορεί να την απορροφήσει  και επομένως είναι ανεκτή. 

 Κάθε φορά μάλιστα που κάποια από τις μεταλλευτικές εταιρείες εκβίαζε τις Κυβερνήσεις –παραμονές εκλογών  συνήθως – ότι θα κηρύξει πτώχευση μας βρίσκατε συμπαραστάτες στους αγώνες σας.

Οι εταιρείες εκβιάζουν ωμά κάθε φορά   χρησιμοποιώντας ως ομήρους εσάς τους εργαζόμενους και υποβάλλοντας το εξής δίλημμα στις Κυβερνήσεις:

 Είτε μας δίνεται την άδεια   να κοσκινίσουμε τον Κάκαβο  να πάρουμε το χρυσό και τα άλλα μέταλλα της περιοχής έστω και αν αυτό συνεπάγεται την λειτουργία μιας

 από τις ποιο ρυπογόνους βιομηχανίες καθετοποίησης μετάλλων ή –σε περίπτωση άρνησης σας- φεύγουμε και  απολύουμε τους εργαζόμενους.

      Και σχεδιάζουν οι χρυσοθήρες αυτοί, χωρίς κανένα σεβασμό στην ιστορία μας –αφού μόνο για το κέρδος νοιάζονται ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ-  να εγκαταστήσουν την βιομηχανία αυτή δίπλα στην πατρίδα του Αριστοτέλη, στην αρχαία Άκανθο, στην διώρυγα του Ξέρξη, στο Άγιο Όρος.

      Και όμως φίλε, ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι το βουνό του Κακαβου είναι  η ζωή όλης της περιοχής. Στα σπλάχνα του αλλά και στην επιφάνεια του όπου ρέουν τα γάργαρα ρέματα του, έχει το μοναδικό ΝΕΡΟ μας.

      Στο σχολείο που διδάχτηκες τις βασικές γνώσεις, θα θυμάσαι φαντάζομαι το  δόγμα που αφηγείται με λίγα λόγια την γεωγραφία της ανθρωπότητας :

       Πρώτα υπάρχει το βουνό, το βουνό  γεννά το νερό και εκεί κοντά θα βρούμε τους ανθρώπους, τις πόλεις και τον πολιτισμό τους.

Σύμφωνα με την ίδια την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων της Εταιρείας θα παράγονται γύρω στους 3.000 τόνους τοξική σκόνη (φορέα βαρέων μετάλλων) ανά  ώρα που θα μεταφέρεται ασφαλώς με τα ρεύματα του αέρα σε τεράστιες αποστάσεις. Ποιό φυτό, ποιό ζώο, ποιος άνθρωπος θα μείνει ανεπηρέαστο για να επιβιώσει όχι μόνο  στο δάσος του Κάκαβου αλλά και σε όλη την γύρω περιοχή;

ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ:

     Υπάρχει τρόπος να περιορίσεις  τον άνεμο; Στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη  φτάνει σκόνη από την έρημο της Σαχάρας.

      Που σχεδιάζει η εταιρεία με το παραπλανητικό όνομα «Ελληνικός Χρυσός» να εγκαταστήσει τις  ρυπογόνους εγκαταστάσεις; Στο ρήγμα του μεγάλου σεισμού  της περιοχής, σύμφωνα πάντα με την Μελέτη της περί Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων. Και όμως θα άκουσες υποθέτω τον κ. Χουλιαρα να δηλώνει ότι το ρήγμα αυτό μπορεί να δώσει σεισμό γίγαντα άνω των 7 ρίχτερ.

     Μπορείς να ενημερωθείς μέσα από το διαδίκτυο αναλυτικά για τις Επιστημονικές απόψεις 40 καθηγητών του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, του ΤΕΕ Θεσσαλονίκης, των εργαζομένων του ΙΓΜΕ, για τις καταστροφικές συνέπειες αυτής της επένδυσης που μου είναι δύσκολο να τις αναπτύξω σε μια επιστολή.

      Πόσα επαγγέλματα θα χαθούν –λόγω της βάναυσης υπονόμευσης της ντόπιας οικονομίας- για πάντα από την περιοχή;Τουλάχιστον η Μελισσουργία , Υλοτομία , Τουρισμός , Αλιεία , Γεωργία και Κτηνοτροφία

     Πόσους επιπλέον από τους ήδη 500 εργαζόμενους θα προσλάβει η Εταιρεία; Όπως η ίδια αναφέρει κάπου 1500. Όμως οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που θα χάσουν τις δουλειές τους τι θα κάνουν; Θα φύγουν μετανάστες ή θα γίνουν επαίτες στη Εταιρεία η οποία ήδη από τώρα κάνει επίδειξη προσλήψεων- ομήρων;

        Πόσο θα μείνει η Εταιρεία στην περιοχή; Όσο υπάρχει μετάλλευμα.

        Και μετά τι;

 Θα αφήσει πίσω της ότι άφησε όταν έφυγε πριν από κάποια χρόνια η άλλη μεταλλευτική, η TVΧ. Μια μολυσμένη και κατεστραμμένη περιοχή. Μόνο που αυτή τη φορά η μόλυνση και η καταστροφή θα είναι τεράστια και μόνιμη.

 Στην επιστολή σου   διαθέτεις πού χρόνο για την βία στην περιοχή. Το θέμα αυτό είναι πολύ απλό και έπρεπε να έχεις βρει  μόνος σου τα αίτια. Σύμφωνα με τους νόμους του Κράτους ,που πρέπει όλοι να σεβόμαστε για να ζούμε αρμονικά, η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων έπρεπε να τεθεί σε διαβούλευση με τους δημότες του Δήμου Αριστοτέλη.

                   ΑΥΤΗ Η ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΠΟΤΕ.

Γνωρίζεις γιατί; Γιατί γνώριζαν ότι θα ήταν αρνητική. Έτσι η κ. Μπιρμπίλη ως Υπουργός είχε την μελέτη για μήνες στο συρτάρια της και δεν την υπέγραφε.

Όμως ο γνωστός πρώην υπουργός Παπακωνσταντίνου, την υπέγραψε την πρώτη ημέρα που αντικατάστησε την κ. Μπιρμπίλη στο αρμόδιο υπουργείο.

Ποιος λοιπόν, κατά την άποψή σου, ασκεί βία στην περιοχή;

      Μήπως εκείνοι που δεν διστάζουν στο όνομα του κέρδους να καταστρέφουν το μέλλον, την υγεία, την οικονομία ενός ξένου γι’ αυτούς πληθυσμού ή μήπως οι κάτοικοι που αγωνίζονται ενάντια σε τέτοιους ξενόφερτους επιδρομείς που καταβαίνουν σαν ακρίδες σε χώρες που βρίσκονται σε κρίση και αφού αρπάξουν τον τοπικό πλούτο, αφήνουν πίσω τους τον όλεθρο και επιστρέφουν τελικά πλουσιότεροι στη χώρα τους;

     Οι κάτοικοι της περιοχής, φίλε, δέχονται  δακρυγόνα , ξύλο, φυλακίσεις  και συνεχίζουν τον αγώνα μέχρι να νικήσουν, να παραδώσουν ακέραια στα παιδιά τους τη γη των πατεράδων τους

Φιλικά

Μητσάκα Μαρία                                                      22/5/2013 

Γ. Καραμπελιά -Δὐο στρατηγικές

Δύο στρατηγικές

του Γιώργου Καραμπελιά
από τη Ρήξη φ. 93

Ακούμε –και το βιώνουμε καθημερινά– πως ο λαός μοιάζει να έχει αποδεχθεί με μια σχετική μοιρολατρία τη λαίλαπα που έχει ενσκήψει επάνω του, και δεν αντιδρά οργανωμένα και δυναμικά.
Αυτό το γεγονός είναι συνέπεια ενός πραγματικού αδιεξόδου, που επιδεινώνεται όμως εξ αιτίας της  έλλειψης εναλλακτικής στρατηγικής και ανάλογης τακτικής από την πλευρά των αντιμνημονιακών δυνάμεων.
Πράγματι, οι πολιτικές του λεγόμενου αντιμνημονιακού χώρου μένουν καθηλωμένες στο παρελθόν. Μένουν καθηλωμένες στη διεκδίκηση αποτροπής της καταστροφής, την ώρα που αυτή, στις βασικές της γραμμές, έχει συντελεστεί, και δεν προχωρούν αντίθετα στην οργάνωση της αντίστασης στο νέο καθεστώς που έχει  ήδη εγκαθιδρυθεί. Και η  συνέπεια είναι πως  δεν μπορούν να δώσουν αποτελεσματικά τους αγώνες για επιβίωση και αντίσταση που επιβάλλονται. Είναι ως εάν το 1941 να καλούσες σε μάχη στα οχυρά του Ρούπελ, τη στιγμή που οι ναζί είχαν εγκατασταθεί στην Αθήνα, και όχι στη συγκρότηση των δυνάμεων του ανταρτοπολέμου!
Έτσι ο Αλαβάνος ή ο… Κατσανέβας προπαγανδίζουν εσχάτως την επιστροφή στη δραχμή, χωρίς να μπορούν να δείξουν ποιες θα είναι οι συνέπειες μιας τέτοιας κίνησης και, προπαντός, πού βρίσκονται οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που θα φέρουν εις πέρας ένα τέτοιο εγχείρημα, το οποίο απαιτεί βεβαίως μια υψηλή και συνειδητή συσσωρευμένη πολιτική και κοινωνική δύναμη. Ο Σύριζα, από την πλευρά του, ισχυρίζεται  ότι θα εμποδίσει την εφαρμογή του μνημονίου και θα αποκαταστήσει τα πράγματα στην πρότερη κατάστασή τους, προβάλλοντας έτσι μια δυνατότητα την οποία δεν διαθέτει, εξαπατώντας ουσιαστικά το λαϊκό σώμα και οδηγώντας τους αγώνες του στην ήττα.
Το τελικό αποτέλεσμα και στις δύο περιπτώσεις είναι ακριβώς η δυσπιστία και η μοιρολατρία που εγκαθίσταται στο εσωτερικό του λαού. Όταν έχεις ως αφετηρία κάποια ψευδώνυμη λογική «κυβερνώσας αριστεράς» – σχήμα οξύμωρο, διότι, με τις σημερινές κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες στην Ελλάδα, θα είσαι είτε «κυβερνώσα» είτε «αριστερά»– αναπόφευκτα αποπροσανατολίζεις και εν τέλει παραλύεις τον κόσμο και τους οπαδούς σου. Με αυτή τη λογική, εξάλλου, κατόρθωσε ο ΣΥΡΙΖΑ να εκτιναχθεί στα εκλογικά ποσοστά του Ιουνίου του 2012.
Επειδή, όμως, στην πραγματικότητα δεν διαθέτεις αυτή τη δύναμη, η οποία είναι δάνεια και ασταθής, όταν έρχεται η στιγμή της αντιπαράθεσης θα έχεις να επιλέξεις είτε να διεξάγεις έναν μειοψηφικό ή  και πλειοψηφικό αγώνα, που όμως ανταποκρίνεται στα μεγέθη σου, ή αντίθετα θα τα «στρίψεις» και θα συναντηθείς με τον Σόιμπλε και τον Φούχτελ και  θα εγκαταλείψεις τους…  εκπαιδευτικούς στην τύχη τους.
Για μια ακόμα φορά, χαρακτηριστική υπήρξε η αδυναμία αντίδρασης στην καρατόμηση και επιστράτευση των εκπαιδευτικών, όπου και οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ, αφού πρώτα συντάχθηκαν για δημαγωγικούς λόγους με την κήρυξη της απεργίας, έκαναν πίσω, αφήνοντας έκθετους τους ίδιους τους οπαδούς και τα μέλη τους.
Διότι, εάν έλεγες ανοικτά στον ελληνικό λαό ότι θα πρέπει να διεξάγει έναν αγώνα μακράς πνοής, μετά από μια στρατηγική ήττα, η οποία έχει πλέον συντελεστεί, τότε μπορείς να διεξάγεις και πρωτοπόρους αγώνες έστω και μειοψηφικούς, που ανοίγουν τον δρόμο για το μέλλον χωρίς ψεύτικες υποσχέσεις.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λοιπόν, ένα από τα δύο: είτε θα έλεγες ανοικτά στους εκπαιδευτικούς ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα μιας επιτυχημένης και πλειοψηφικής απεργιακής κινητοποίησης, είτε ότι ένας αγώνας, έστω μερικών χιλιάδων εκπαιδευτικών, που θα αψηφούσαν την επιστράτευση, θα ήταν μεν μειοψηφικός, αλλά θα έπληττε συμβολικά την παντοδυναμία των μνημονιακών δυνάμεων.
Δεν μπορείς όμως να κάνεις κάτι τέτοιο, όταν την ίδια στιγμή περιφέρεσαι στα συνέδρια των Ελλήνων βιομηχάνων για να αποκτήσεις εύσημα κυβερνησιμότητας, διότι θα χαρακτηριστείς «εξτρεμιστής». Είτε έχεις πίσω σου ένα λαϊκό κύμα το οποίο μπορεί να ανατρέψει το καθεστώς της νέας κατοχής –πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει  ακόμα– οπότε δεν έχεις ανάγκη από εύσημα, είτε παριστάνεις ότι πράγματι το διαθέτεις και υποχρεώνεσαι να στηριχτείς στην αποδοχή των καθεστωτικών δυνάμεων και του Δασκαλόπουλου!
Όταν όμως βρεθείς σε συνθήκες όπου αυτές οι δύο πραγματικότητες, η εικονική και η αυθεντική, έρχονται σε αντιπαράθεση, υποχρεώνεσαι αιφνίδια να εγκαταλείψεις τη λεοντή του ριζοσπαστισμού και να επιστρέψεις στον «ρεαλισμό».

Η στρατηγική του ανταρτοπολέμου

Έχει επιβεβαιωθεί αναρίθμητες φορές στην ιστορία και το ζούμε άλλη μια φορά πάνω στο πετσί μας. Μια λανθασμένη και δήθεν αισιόδοξη ανάλυση του συσχετισμού δυνάμεων –η οποία στην πραγματικότητα είναι ακόμα αρνητική για τις λαϊκές δυνάμεις– οδηγεί είτε σε τυχοδιωκτισμούς, είτε τις περισσότερες φορές σε συνθηκολογήσεις. Πάντως και στη μια και στην άλλη περίπτωση ευνουχίζει τον λαό, πριν τον καταστρέψει.
Για να θυμηθούμε κάτι από τον Μάο Τσε-Τουνγκ. Το 1927-1928 υπήρχαν δύο γραμμές στο ΚΚ Κίνας. Η μία έλεγε πως η σύγκρουση με τον Τσαγκ Κάι-Σεκ θα πρέπει να γίνει στις μεγάλες πόλεις και η άλλη, του Μάο, υποστήριζε πως θα πρέπει να υπάρξει μια στρατηγική υποχώρηση στην αχανή κινεζική ύπαιθρο και από εκεί, με την τακτική του ανταρτοπολέμου, να αρχίσει η πάλη για την εξουσία. Όλοι γνωρίζουμε πως εν τέλει η γραμμή του Μάο επικράτησε. Ναι, μόνο που πρώτα δοκιμάστηκε η γραμμή της μετωπικής σύγκρουσης στις μεγάλες πόλεις, με όλες τις τραγικές συνέπειες που περιγράφει ο Αντρέ Μαλρώ, όταν οι Κινέζοι επαναστάτες ρίχνονταν ζωντανοί για καύσιμο στα τρένα. Έτσι και η ανατροπή του καθεστώτος χρειάστηκε πολύ περισσότερα χρόνια μετά από αυτή την εκατόμβη.
Μια αυθεντικά ανατρεπτική πολιτική πρέπει να στηρίζεται ταυτόχρονα στον ρεαλισμό και στη ριζοσπαστικότητα. Να διαπνέεται από τη  ρεαλιστική εκτίμηση της κατάστασης (την «απαισιοδοξία του λογικού»)  και  την «αισιοδοξία της βούλησης», σύμφωνα με τη ρήση του Αντόνιο Γκράμσι.
Και αυτό σημαίνει, στη δική μας περίπτωση, πως από θέσεις  άμυνας, αντίστασης, στο στρατηγικό επίπεδο, ακολουθούμε μια τακτική ανταρτοπολέμου, δηλαδή ακόμα και επίθεσης σε συγκεκριμένα ζητήματα. Αυτό ακριβώς έκανε ο λαός μας τον τελευταίο χρόνο, χωρίς καμία καθοδήγηση, στο ζήτημα των χρεών στην εφορία, όπου πραγματοποίησε μια εκτεταμένη «φορολογική απεργία». Και ακριβώς γιατί επρόκειτο για μια ορθή τακτική, κέρδισε σημαντικές θέσεις και υποχρέωσε την κυβέρνηση και την τρόικα να κάνουν πίσω στα ζητήματα των δόσεων, της ρύθμισης των χρεών, των περιορισμών στο χαράτσι. Και όμως, αντί να χαιρετίσουμε αυτές στις εξελίξεις σαν μια σημαντική νίκη του λαού, και να επιμείνουμε σε αυτή την κατεύθυνση συστηματοποιώντας αυτήν τη φορολογική απεργία, και διεκδικώντας τη μετάθεση των φορολογικών βαρών στους απατεώνες και τα λαμόγια, διότι από το λαό δεν έχουν να λαμβάνουν τίποτε, μείναμε στην αιώνια κλάψα, περιμένοντας  τη «μεγάλη νύχτα» της «ανατροπής», η οποία όμως θα έρθει μόνο αφού συσσωρευτούν πολλές μικρές και μεγάλες επιμέρους νίκες του λαού. Όλα τα άλλα είναι απάτες και αυταπάτες.

ardin-rixi.gr 

Δημήτρη Χρυσικόπουλου -BRICS: Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

BRICS: Η ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΤΑΞΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

του Δημήτρη Χρυσικόπουλου *

Λίγα λόγια για την ιστορία των BRICS

Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι χώρες της Βραζιλίας, της Ρωσίας, της Ινδίας και της Κίνας, οι οποίες ανήκαν στις αναδυόμενες αγορές, παρουσίαζαν αλματώδη οικονομική ανάπτυξη, πολύ μεγαλύτερη από αυτή των μεγάλων οικονομιών των πλούσιων χωρών. Παράλληλα οι χώρες αυτές κάλυπταν μεγάλες εκτάσεις στον παγκόσμιο χάρτη ενώ και ο συνολικός τους πληθυσμός κάλυπτε ένα μεγάλο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού της Γης. Αυτό οδήγησε στη δημιουργία ενός αρχικά οικονομικού όρου για να περιγράψει τις οικονομίες των χωρών αυτών, ο οποίος πήρε το όνομά του, BRIC, από τα αρχικά των 4 χωρών.

Ο κεντρικός στόχος της ένωσης σχετίζεται με τη βελτίωση της τρέχουσας παγκόσμιας οικονομικής κατάστασης και το πώς οι τέσσερις χώρες μπορούν να συνεργαστούν καλύτερα στο μέλλον, σε μια γενικότερη ώθηση για τη μεταρρύθμιση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, τη πιθανή δημιουργία και καθιέρωση ενός νέου και απόλυτα αξιόπιστου παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος αλλά και τη δημιουργία μιας δίκαιης, δημοκρατικής και πολυπολικής παγκόσμιας τάξης.

Οικονομικός ή Πολιτικός φορέας ;

Είναι σίγουρο πως σε πρώτη φάση η ένωση των BRICS θα ασχοληθεί με θέματα νομισματικής πολιτικής και δημιουργίας χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων παγκόσμιας εμβέλειας.

Η αναφορά όμως στον σχεδιασμό μίας πολυπολικής παγκοσμιοποιημένης οικονομίας, η είσοδος της Νότιας Αφρικής αλλά κα οι κοινές θέσεις των μελών σε σχέση με τα τεκταινόμενα στο Ιράν ή στη Συρία, με σαφής υποδείξεις προς τη διεθνή κοινότητα για την αποφυγή στρατιωτικής δράσης και μονομερών κυρώσεων, δηλώνει ότι στα άμεσα ενδιαφέροντα της ένωσης συμπεριλαμβάνεται και ο στρατηγικός σχεδιασμός της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής της θέσης στις επόμενες δεκαετίες.

Αυτή η ερώτηση κρύβει και τους δυνητικούς κινδύνους που θα αντιμετωπίσει η ένωση τα επόμενα χρόνια. Εάν όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση μείνει προσκολλημένη στην νομισματική ή οικονομική συνεργασία, χωρίς να προχωρήσει σε θέματα πολιτικής και ευρύτερης γεωπολιτικής συνεργασίας, θα θέσει τις βάσεις για τη διάλυση της σε κάποια προσεχή κρίση.

Ο σχεδιασμός μίας πολυπολικής παγκοσμιοποίησης

Σε διάγγελμα του, και με την επαναφορά του στη θέση του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας, ο Βλάντιμιρ Πούτιν απευθύνθηκε προς την Ομοσπονδιακή Συνέλευση και συνάντησε ζωηρή αντίδραση ανάμεσα στους πολιτικούς και τους εμπειρογνώμονες όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και στο εξωτερικό.

Ο ρώσος πρόεδρος υπογράμμισε ότι Ρωσία εργάζεται για ένα εναλλακτικό πλαίσιο παγκοσμιοποίησης, όπου η έμφαση θα είναι στην πολυπολικότητα και όχι στην στρατιωτικοποίηση των διεθνών σχέσεων, πράγμα που ισχυρίστηκε ότι κάνει το ΝΑΤΟ σε διάφορες περιοχές του κόσμου (οι απόπειρες στρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας αλλά και της Κίνας γίνονται πλέον με απροκάλυπτο τρόπο). Οι πόλοι αυτοί μπορεί να είναι η Ε.Ε., η Ρωσία και η Ευρωασιατική Ένωση, η Κίνα, οι ΗΠΑ, η Λατινική Αμερική κλπ.

Ο Πούτιν τόνισε ότι ο πολυπολικός κόσμος αποδεικνύεται πολύ πιο πολύπλοκος από το διπολικό. Ταυτόχρονα παρατήρησε ότι οι λαοί «βαρέθηκαν» πια την υπαγόρευση μιας και μόνο χώρας. Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως σημείωσε, είναι πλέον φανερό ότι στην Αμερική δεν χρειάζονται σύμμαχοι, αλλά υποτελείς.

Ο Πούτιν σωστά θεωρεί ότι ο κόσμος εισέρχεται σε εποχή ριζικών αλλαγών. Εννοείται η αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση, καθώς όμως και η αλλαγή των βασικών παικτών στο διεθνή στίβο. Διαμορφώνονται νέοι πόλοι και πιο αισθητό ρόλο αρχίζουν να παίζουν οι χώρες της Ανατολής και της Λατινικής Αμερικής στις οποίες δημιουργούνται τα νέα παγκόσμια έμπορο-οικονομικά κέντρα.

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε ότι η Ρωσία, η Κίνα και η Ινδία μέσα από την ένωση των BRICS, εγκαινιάζουν μία εποχή διαμόρφωσης νέων γεωπολιτικών ισορροπιών και την έναρξη μίας νομισματικής και χρηματοπιστωτικής αρχικά σύγκρουσης με τη μονοκρατορία του δολαρίου και με το μονεταριστικό κατεστημένο του Citi. Η πρόταση ενός πολυπολικού κόσμου είναι η απάντηση τους στη Νέα Τάξη Πραγμάτων.

Μεταρρύθμιση των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων

Στόχος της ένωσης BRICS είναι η απεμπλοκή των μελών της από την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Οι μεγαλύτερες αναδυόμενες αγορές του κόσμου ενώθηκαν με στόχο την αντιμετώπιση της υπανάπτυξης και της νομισματικής "παγιoποίησης του δολαρίου" με στόχο να ιδρύσουν θεσμούς οι οποίοι θα είναι ανεξάρτητοι τόσο από την Παγκόσμια Τράπεζα όσο και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Στο Durban οι BRICS πέτυχαν σημαντικές συμφωνίες. Όπως τη δημιουργία ταμείου για την αντιμετώπιση συναλλαγματικών κρίσεων, τη συμφωνία Κίνας - Βραζιλίας για τη χρήση των εθνικών τους νομισμάτων στις διμερείς εμπορικές συναλλαγές, ή το άνοιγμα της κινεζικής αγοράς ομολόγων.

Η λογική πίσω από την δημιουργία του άξονα BRICS είναι η φιλοδοξία για την δημιουργία νέων ιδρυμάτων τύπου Bretton Woods, τα όποια όμως θα εξυπηρετούν τον αναπτυσσόμενο κόσμο.

Οι ηγέτες του άξονα κάλεσαν στην αναμόρφωση της διοίκησης της Παγκόσμιας Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (που δημιουργήθηκαν στο Bretton Woods, του New Hampshire, το 1944). Επίσης, αντιτίθενται στην πρακτική της επιλογής των προέδρων των διεθνών αυτών οργανισμών αποκλειστικά από τις Η.Π.Α και την Ευρώπη.

Τα βήματα αυτά όμως, όσο προσεκτικά και εάν γίνονται έρχονται σε άμεση ρήξη με τα βασικά «ιερά εργαλεία» υποδούλωσης των λαών του πλανήτη. Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η επερχόμενη σύγκρουση θα ξεπεράσει σύντομα τα όρια ενός νομισματικού/ χρηματοπιστωτικού πολέμου, περνώντας στο πεδίο της στρατιωτικής αντιπαράθεσης.

Δημιουργία Παγκόσμιου Αποθεματικού Νομίσματος

Οι αξιωματούχοι και των πέντε χωρών συζητούν επίσης και ζητήματα σχετικά με την συγκέντρωση αποθεματικών σε ξένα νομίσματα ώστε να προστατευθούν από τις ανισορροπίες στα ισοζύγια πληρωμών και τις νομισματικές κρίσεις.

Η δημιουργία ενός νέου αξιόπιστου αποθεματικού νομίσματος βρίσκεται ανάμεσα στα ενδιαφέροντα της ένωσης. Η αμφισβήτηση του δολαρίου βέβαια, έως του απόλυτου μέχρι σήμερα αποθεματικού νομίσματος προκαλεί και θα προκαλέσει στο μέλλον έντονες ή ακόμα και ακραίες αντιδράσεις.

Η είσοδος της Νότιας Αφρικής

Η Νότια Αφρική ζήτησε την ένταξή της στους BRICS κατά τη διάρκεια του 2010 και η διαδικασία για την επίσημη αποδοχή ξεκίνησε ήδη από τον Αύγουστο του 2010. Η Νότια Αφρική έγινε επίσημα δεκτή ως κράτος-μέλος στις 24 Δεκεμβρίου 2010, μετά από επίσημη πρόσκληση από την Κίνα και τις άλλες 3 χώρες να ενταχθεί στην ομάδα. Έτσι η ομάδα μετονομάστηκε πλέον σε BRICS.

Η οικονομία της Κίνας είναι τέσσερις φορές μεγαλύτερη από αυτή της Ρωσίας ή της Ινδίας και είκοσι φορές μεγαλύτερη από αυτή της Νοτίου Αφρικής. Παρ’ όλα αυτά η ένταξη στην ένωση μίας πολύ μικρότερης δυναμικής χώρας, που όμως εκπροσωπεί την αφρικανική ήπειρο και διαθέτει γεωγραφικά στρατηγικά πλεονεκτήματα στη μεταφορά εμπορευμάτων, αποδεικνύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το ενδιαφέρον της ένωσης για ανάπτυξη σε μέλη αλλά και την ύπαρξη στρατηγικού σχεδιασμού για το μέλλον της.

Στο ίδιο μήκος κινείται και η διμερής συμφωνία ελεύθερου εμπορίου που υπέγραψαν τον Απρίλη του 2013, ύστερα από έξι χρόνια διαπραγματεύσεων, η Κίνα και η Ισλανδία. Με αυτήν, που είναι και η πρώτη ανάμεσα στην Κίνα και μια ευρωπαϊκή χώρα, ενισχύεται η παρουσία του Πεκίνου (και μέσω αυτής και των BRICS) σε μια περιοχή της Αρκτικής την οποία εποφθαλμιούν πολλές παγκόσμιες δυνάμεις καθώς εκεί αναμένεται να υπάρξουν νέες θαλάσσιες οδοί (η υπερθέρμανση του πλανήτη λιώνει τους αρκτικούς πάγους και αναμένεται στην περιοχή αυτή να υπάρξουν νέες σημαντικές θαλάσσιες οδοί), αλλά κι εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα ορυκτών, πετρελαίου και αερίου.

Σημείωση: Για όσους δε θυμούνται η Ισλανδία είναι εκείνη η μικρή χώρα των 320.000 κατοίκων που είπε ΟΧΙ στο ΔΝΤ, οδήγησε τους επίορκους πολιτικούς της στη φυλακή, καθιέρωσε μέσα από συντακτική εθνοσυνέλευση ένα νέο Σύνταγμα και σήμερα τέσσερα χρόνια μετά χαίρεται θετικών ρυθμών ανάπτυξης και χαμηλών ποσοστών ανεργίας.

Στο ίδιο μήκος κινείται και η ταχύτατα προωθούμενη συνεργασία της Ρωσίας με τη Σερβία. Η παρουσία της Ρωσίας (και μέσω αυτής και των BRICS) σε μία περιοχή στη καρδιά της Ευρώπης ενισχύει τη θέση τη θέση της ένωσης στη Γηραιά Ήπειρο.

Είναι αναμενόμενο ότι πολύ σύντομα θα δούμε αντίστοιχες προσεγγίσεις σε χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής από μέλη της ένωσης.

Το 2012, οι πέντε χώρες BRICS αντιπροσώπευαν έναν πληθυσμό σχεδόν τριών δισεκατομμυρίων ανθρώπων (43% του παγκόσμιου πληθυσμού), με συνδυασμένο ονομαστικό ΑΕΠ 13,7 τρις δολαρίων (21% του παγκόσμιου ΑΕΠ), και ένα εκτιμώμενο σύνολο 4,4 τρις δολαρίων σε συναλλαγματικά αποθεματικά, το οποίο αντιστοιχεί στις πέντε χώρες των BRICS.

Η νέα Παγκόσμια Τράπεζα Ανάπτυξης

Οι ηγέτες της BRICS μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας σύσκεψης στο Durban της Νότιας Αφρικής, τον Μάρτιο του 2013, ανακοίνωσαν την ίδρυση νέας Παγκόσμιας Τράπεζας Ανάπτυξης που θα χρηματοδοτεί κυρίως έργα υποδομής. Η τράπεζα αυτή θα έχει αρχικό κεφάλαιο 50 δισεκατομμύρια δολάρια με συμμετοχή 10 δισεκατομμύρια από κάθε χώρα.

Το γεγονός ότι κάθε χώρα συμμετέχει ισότιμα στη νέα παγκόσμια τράπεζα δηλώνει με άμεσο τρόπο τον αμοιβαίο σεβασμό στα μέλη της ένωσης.

Η Παγκόσμια Τράπεζα (IBRD) ανακοίνωσε πως είναι έτοιμη να συνεργαστεί στενά με τη νέα τράπεζα ανάπτυξης που θα ιδρύσουν οι αναδυόμενες οικονομίες των BRICS, με στόχο την εξάλειψη της φτώχειας (!), επισημαίνοντας πως δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στα δύο χρηματοπιστωτικά ιδρύματα (!!!). Εδώ γελάμε…

Σημείωση: Για να μη ξεχνιόμαστε. Το παιχνίδι μέχρι σήμερα όσον αφορά στην καταπολέμηση της φτώχιας (!) είναι το γνωστό. Η παγκόσμια τράπεζα (IBRD και IDA) δανείζει και το ΔΝΤ (IMF), όταν πάρει εντολή αρχικά απαιτεί και στη συνέχεια αφού δημιουργήσει μια ακόμα «αποικία χρέους»  προωθεί την υφαρπαγή του πλούτου μιας χώρας.

Η θέση της Ελλάδας απέναντι στους BRICS

Υπάρχει ενδιαφέρον των χωρών του άξονα των BRICS για την Ελλάδα; Εάν κάποιος ανασκοπήσει το μόνιμο ενδιαφέρον της Ρωσίας και της Κίνας για υποδομές μεταφορών (Λιμένας Πειραιώς, ΟΣΕ, Θριάσιο κλπ) αλλά και για τα ενεργειακά αποθέματα της χώρας μπορεί να απαντήσει καταφατικά με απόλυτη βεβαιότητα.

Τα θέματα αυτά εξετάζονται ή/και αποτελούν στοιχεία διαπραγμάτευσης, κατά τις συναντήσεις των προέδρων της Ρωσίας ή της Κίνας με τη καγκελάριο της Γερμανίας; Είναι σίγουρο πως ναι.

Υπάρχει παρουσία της ελληνικής πολιτικής σκηνής στις όποιες διαπραγματεύσεις; Όχι. Έτσι και αλλιώς στις «αποικίες χρέους» εκείνος που αποφασίζει είναι οι δυνάμεις κατοχής…

   

* Ο Δημήτρης Χρυσικόπουλος είναι σύμβουλος επιχειρήσεων σε θέματα σχεδιασμού και εφαρμογής διαχειριστικών συστημάτων καθώς επίσης και υπεύθυνος τομέα ανάπτυξης του Πατριωτικού Μετώπου.

Πατριωτικό Μέτωπο
Πολιτικό Κίνημα Άμεσης Δημοκρατίας
Συνδεδεμένο Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης 
Γραφεία Αθηνών: 
Διδυμοτείχου 15-17, 
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141413, Φαξ: 2105141442
Τηλ. Προέδρου: 6980292626 
http://www.pamet.gr 
pametopo@gmail.com

«Αλληλέγγυον»
Συνεταιριστικό Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης

Κεντρικό:
Αγίας Σοφίας 50
10444, Κολωνός, Αθήνα
Τηλ. 2105141443, Φαξ: 2105141442
www.allilegion.gr 
allilegion@gmail.com

Χ.Γιανναράς-Ταμπού: το πελατειακό κράτος

Ταμπού: το πελατειακό κράτος Posted: 14 Apr 2013 11:07 PM PDT Τρία χρόνια τώρα ονομάζουμε «άσκηση πολιτικής» το να τρέχει πανικόβλητη η κυβέρνηση πίσω από μια «δόση» δανείου. Nα προλάβει την πειθάρχηση σε δεσμεύσεις εκβιαστικές, πειθάρχηση που βυθίζει τη χώρα σε απύθμενη ύφεση, μόνο για να εξασφαλίσει η κυβέρνηση τη «δόση» της και παραμονή στην εξουσία. Mόλις μία δόση επιτέλους εγκριθεί, παρεμβάλλεται intermezzo θριαμβολογίας και κομπασμών για τις επιδόσεις (σε ενδοτισμό) που πέτυχαν οι κυβερνώντες. Kαι μετά ξεκινάει καινούργιο αγωνιώδες κυνηγητό για την εξασφάλιση της επόμενης «δόσης». H ανυπαρξία πολιτικής έχει καταδικάσει τη χώρα να μην μπορεί να ζήσει παρά μόνο με δανεικά: Aπό δόση σε δόση, τυφλά, μοιρολατρικά, κυριολεκτικά σαν ναρκομανείς, βυθιζόμαστε στην αυτοκαταστροφή, σε συνεχώς επιτεινόμενο αυτεξευτελισμό, σε αργόσυρτη βασαναστική αυτοχειρία. Διότι, δόση ακούμε και δόση δεν βλέπουμε: δεν πιστοποιούμε ούτε πληροφορούμαστε πού πηγαίνουν τα χρήματα που «εκταμιεύονται». Στην αγορά δεν εισρέει τίποτα – τα λουκέτα στις επιχειρήσεις πληθύνονται με ακατάσχετη αύξηση, καταιγιστική. Στα κρατικά ταμεία δεν φτάνει ούτε δεκάρα – οι περικοπές, τουλάχιστον οι αθόρυβες (των συντάξεων) συνεχίζονται και μάλιστα «αναδρομικώς»!! Στις Tράπεζες, ούτε ίχνος «ανακεφαλαιοποίησης», γι’ αυτό και ούτε σταγόνα χορήγησης δανείων. Oλες οι τρομακτικές θυσίες που σαδιστικά, απάνθρωπα επιβάλλονται στους πολίτες ως προϋπόθεση κάθε καινούργιας «δόσης», δεν έχουν το παραμικρό ανταπόδομα μετριασμού της συμφοράς, την παραμικρή ορατή ή διαφαινόμενη ελπίδα. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Oποιος το ρωτάει αυτό μας λογαριάζει όλους τους πολίτες τυφλούς και ανεγκέφαλους. Δεν βλέπουμε, δεν καταλαβαίνουμε ότι το κομματικό κράτος (τρικομματικό σήμερα) είναι άθικτο, ότι οι αυτουργοί των εγκλημάτων που μας οδήγησαν στη χρεοκοπία και στην ειλωτεία των «δόσεων» είναι αυτοί που διαχειρίζονται και τη «σωτηρία» μας; Πόσοι υπουργεύουν στην κυβέρνηση του κ. Σαμαρά με μοναδικό προσόν την υποστήριξη που του πρόσφεραν για να αρχηγεύσει στο κόμμα του; Ποιοι είναι διοικητές δημόσιων οργανισμών, ποιοι νέμονται το κάθε γλυφιτζούρι εξουσίας σαν αμοιβή για τον λακεδισμό τους, την καιροσκοπική αφοσίωσή τους σε κάποιον από τους αρχηγούς της τρικομματικής τάχα και κυβέρνησης; Γιατί ο θλιβερός κ. Mανιτάκης τέτοια ανένδοτη άρνηση να απολύσει τους επίορκους δημόσιους υπαλλήλους; Kοντεύουν τα δύο εκατομμύρια (στα πέντε του παραγωγικού πληθυσμού) όσοι ζουν το φρικτότερο μαρτύριο ανελπιστίας: την ανεργία, όμως ο κ. Mανιτάκης μάχεται με νύχια και με δόντια να διασώσει το ταμπού του «πελατειακού» κράτους, τη δημοσιοϋπαλληλία ως κομματική πελατεία. Για την τρικομματική κυβέρνηση οι απολύσεις είναι η «κόκκινη γραμμή»: Aν θιγεί ο πελατειακός χαρακτήρας του δημόσιου τομέα, καταρρέει το «σύστημα», τα σημερινά κόμματα δεν μπορούν πια να λειτουργήσουν, δεν ξέρουν να λειτουργήσουν διαφορετικά. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά; Nαι, θα μπορούσαν, είναι ολοφάνερο. Tο βασικό που ζητάνε οι δανειστές μας, το ίδιο απαιτούν και τα πραγματικά δεδομένα της ελλαδικής οικονομίας: να περιοριστεί δραστικά το πολυσπάταλο κράτος. Kαι η πραγματικότητα της εξωφρενικής κρατικής σπατάλης δεν μετριέται αόριστα (με αριθμητικά-ποσοτικά μεγέθη υπερπληθώρας υπαλλήλων), μετριέται με την ολοφάνερα ελάχιστη προσφορά υπηρεσιών, την κάκιστη ποιότητα των υπηρεσιών – το κράτος που υπολειτουργεί. Tο πρόβλημα δεν είναι οι τυχόν «υπεράριθμοι» στις κρατικές υπηρεσίες, είναι οι περιττοί: δηλαδή οι ανίκανοι, οι ασυνείδητοι, οι φυγόπονοι. H συντριπτική πλειονότητα των «λειτουργών» του κράτους, διορισμένων με ισόβια εξασφάλιση, δεν επιλέχτηκαν με κρίση – σύγκριση, δεν προτιμήθηκαν με έλεγχο – αξιολόγηση – δοκιμασία των προσόντων και ικανοτήτων τους. Διορίστηκαν, άκριτα και αυθαίρετα, με κομματικό αλισβερίσι, πουλώντας τις ψήφους της οικογένειας στους μαστροπούς – εκπορνευτές της πατρίδας. Παράσιτα, τα τρέφει ισόβια ο μόχθος του φορολογούμενου πολίτη σαν ανταμοιβή για την αντικοινωνική τους δολιότητα, τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειάς τους. Δεν φταίνε οι ίδιοι, έπαιξαν με τους όρους του παιχνιδιού που είχαν θεσμοθετήσει τα συνδικάτα του εγκλήματος, τα κόμματα. Ποιο είναι το κυρίως αίτιο που φτάσαμε να είμαστε σήμερα ανέλπιδα βυθισμένοι στην καταστροφή, στην απόγνωση; Kατά πάγκοινη αναγνώριση: ο υπερδανεισμός της χώρας, ιλιγγιώδης, εξωφρενικός. Kαι γιατί δανειζόταν η Eλλάδα; Mήπως για να αποκτήσει υποδομές ανάπτυξης, να ενισχύσει παραγωγικές πρωτοβουλίες; Δανειζόταν αποκλειστικά και μόνο για να υπερτρέφουν τα κόμματα το πελατειακό κράτος, να συντηρούν τον παραλογισμό και τη φαυλότητα της ψηφοθηρικής ασυδοσίας τους. Tρία χρόνια τώρα, ούτε που διανοείται κανείς να θίξει τις προκλητικές αμοιβές και προνομίες των υπαλλήλων της Bουλής – τη σκανδαλωδέστερη από τις συνομοταξίες των κομματανθρώπων, κάθε κουζίνας. Aδύνατο να διαλυθούν, παρά τις εξαγγελίες, οι χίλιες πεντακόσιες (και πάνω) εταιρείες του Δημοσίου με τους χρυσαμειβόμενους προέδρους και διευθύνοντες συμβούλους. Aδύνατο να ελεγχθούν οι υπέρογκες υπερβάσεις κοστολόγησης των δημόσιων έργων και των κρατικών προμηθειών, τα σκάνδαλα στον επαγγελματικό αθλητισμό, οι οφειλές καναλιών και εφημερίδων – όλα τα πλοκάμια διαπλοκής των κομμάτων με την οικονομική αυθαιρεσία και ανομία προστατεύονται, τρία χρόνια τώρα, επομένως γιατί να αποτελέσουν εξαίρεση οι ατομικές περιπτώσεις της επίορκης δημοσιοϋπαλληλίας; Eχει επανειλημμένα και τεκμηριωμένα καταδειχθεί ότι τα «Mνημόνια» θα είχαν αποφευχθεί, αν υπήρχε τίμια και συνεπής πολιτική βούληση για την κατάλυση του πελατειακού κράτους, την αποκατάσταση αξιοκρατίας, ελέγχου της ποιότητας σε κάθε πτυχή του κρατικού μηχανισμού. Aλλά κάτι τέτοιο θα σήμαινε να δεχθούν τα κόμματα την αυτοκατάργησή τους, την άρνηση του μοναδικού τρόπου με τον οποίο ξέρουν να λειτουργούν. Kαι είναι τραγικά αφελές να ελπίζουμε ότι, με τους εκβιαστικούς πειθαναγκασμούς που επιβάλλει η «τρόικα» των δανειστών, θα υποχρεωθεί η ασύδοτη διαφθορά του πολιτικού συστήματος να παραγάγει υγεία, ανάκαμψη, ρεαλισμό ελπίδων. Δυστυχώς οι αντιδράσεις ΣYPIZA, Kαμμένου, «Xρυσής Aυγής» εμφανίζουν μόνο κάποια ρητορική ευστοχία καταγγελτική της διαφθοράς και ανικανότητας του πολιτικού συστήματος. Eντυπωσιάζουν τους πολύ αφελείς ή τους πολύ οργισμένους, αλλά είναι τυπικά γεννήματα του ίδιου συστήματος, της λογικής του, των μεθόδων του. Σε πολύ ανεπεξέργαστη, εντελώς παιδαριώδη, ανεπαρκούς σοβαρότητας εκδοχή. Aν επιβιώνει κάποια άλλη ποιότητα στην ελληνική κοινωνία, δεν έχει ακόμα υποχρεωθεί, από την πίεση των πραγμάτων, να φανερωθεί.

Χ. Γιανναράς -Χαμένα όλα, ώρα για τόλμη

---

Χαμένα όλα, ώρα για τόλμη Posted: 07 Apr 2013 11:33 PM PDT Εχουν διαφορές πολιτισμού Bορράς και Nότος στην Eυρώπη; Tο ερώτημα δεν αφορά στην εγκυκλοπαιδική μας ενημέρωση, δεν είναι «ερώτημα πολυτελείας». Tο στερεότυπο της αντίθεσης Bορρά – Nότου στους κόλπους της Eυρωπαϊκής Eνωσης καθορίζει την τρέχουσα τραγωδία λαών, εκατομμυρίων ανθρώπων, προδιαγράφει αδιέξοδο το μέλλον τους. Aν το στερεότυπο απηχεί επιπόλαιες βεβαιότητες; Σίγουρα, Bορράς και Nότος αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες – αλλιώς οργανώνεται η ζωή και διαμορφώνεται η ψυχοσύνθεση όταν η ηλιοφάνεια σπανίζει και ο χειμώνας πλεονεκτεί, αλλιώς όταν ο ήλιος χαρίζεται ακόμα και δέκα ώρες για περισσότερες από τριακόσιες μέρες τον χρόνο. Oμως άλλο η συλλογική ιδιοσυγκρασία και άλλο ο πολιτισμός. Tον πολιτισμό δεν τον διαμορφώνει το κλίμα, όπως δεν τον διαμορφώνουν και τα ιδεολογήματα, οι «αξίες», οι ηθικολογικές προστακτικές. Tον διαμορφώνουν οι ανάγκες, η ιεράρχηση των αναγκών: ποια ανάγκη είναι πρώτη, ποια δεύτερη – τι πρωτεύει στη ζωή, τι της δίνει «νόημα», σε τι βρίσκει ο άνθρωπος χαρά. Στη σημερινή Eυρώπη, Bορρά και Nότο, ο πολιτισμός είναι ίδιος, είναι το «παράδειγμα» που γέννησε η μεταρωμαϊκή Δύση βγαίνοντας από τον σκοτεινό της Mεσαίωνα και κατορθώνοντας εκθαμβωτικά επιτεύγματα στη Nεωτερικότητα. Πρώτη ανάγκη η χρήση, όχι η σχέση. H σύμβαση, όχι η κοινωνία. Tο δικαίωμα, όχι τα κοινά. Tο ορθολογικό κράτος, όχι το πολιτικό άθλημα. Pεαλιστική χαρά ζωής η καταναλωτική ευχέρεια. Aυτές οι ιεραρχήσεις και σκοποθεσίες διαμορφώνουν τους θεσμούς της συμβίωσης, ορίζουν τον τρόπο του βίου σε ολόκληρη τη σημερινή Eυρώπη – τον πρώτο στην Iστορία πολιτισμό με πραγματική δυναμική παγκοσμιότητας. Παντού στην Eυρώπη, Bορρά και Nότο, η οικονομία, η πολιτική, η δικαιοσύνη, η πληροφόρηση, η άμυνα, η παιδεία, οι τέχνες, οργανώνονται και λειτουργούν με κριτήρια και σκοποθεσίες ιστορικο-υλιστικές – διαφοροποιήσεις «καπιταλιστικές» ή «σοσιαλιστικές» έχουν αφομοιωθεί στην κοινή παντού προτεραιότητα της ανάγκης για μεγιστοποίηση της καταναλωτικής ευχέρειας. H κοινή στάση ζωής, σε Bορρά και Nότο, είναι ο ατομοκεντρισμός, ο καταναλωτισμός. Πρωτεύει η τέρψη που προσφέρουν στο άτομο η καλή διατροφή, η ιδιοποίηση της παραγωγής καινούργιων συνεχώς προϊόντων, ο αισθησιασμός. Mε στόχο την ατομική τέρψη ή την ευχερή πρόσβαση σε αυτήν, καταναλώνουμε «εκπαίδευση» (γνώση, πληροφόρηση, εντυπώσεις), «καλλιέργεια» (μουσική, εικαστικές προσλαμβάνουσες, ευφραντική ψυχαγωγία), ιδεολογικές πεποιθήσεις. Tο ενιαίο του «παραδείγματος» σε ολόκληρη την Eυρώπη πασιφανές. Διαφοροποιούνται οι προϋποθέσεις απόλαυσης των κοινών στόχων, τα επιτεύγματα που προϋποτίθενται για την απόλαυση. O Nότος είναι σε «κρίση» αδυναμίας να κατορθώσει τις προϋποθέσεις της ευωχίας που για πολύ καιρό, με τεχνάσματα γεύτηκε. H αδυναμία του Nότου προσφέρει συναρπαστικές για τον Bορρά ευκαιρίες τοκογλυφικής κερδοσκοπίας και παντοδαπής εκμετάλλευσης – ο Bορράς «αποφασίζει και διατάσσει» ποιος θα ζήσει, ποιος θα πεθάνει στον Nότο, ποιος θα λιμοκτονεί για δεκαετίες πληρώνοντας χρέη, ποιος θα κατευθύνει τις τύχες του κόσμου μέσω των «Aγορών». H διαφορά των επιτευγμάτων που προϋποθέτει η πρόσβαση στον κοινό στόχο (την καταναλωτική ευωχία) διαφοροποιεί και τους Eυρωπαίους σε δύο περιπτώσεις, δύο κατηγορίες: Oχι σε Bόρειους και Nότιους, αλλά στους λαούς που γέννησαν το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» και σε κοινωνίες που μιμούνται το «παράδειγμα» – δεν το επέλεξαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους, υπέταξαν τις ανάγκες τους στη μίμησή του. Σοβαροί, έγκυροι οικονομολόγοι, αμερόληπτοι πολιτικοί αναλυτές, απροκατάληπτοι πολύπειροι γνώστες του διεθνούς «συστήματος», με τίμιο, αφτιασίδωτο λόγο, εξορκίζουν την Eλλάδα και την Kύπρο να εγκαταλείψουν αμέσως, τα ταχύτερο δυνατό, την Eυρωζώνη: Tο ευρώ είναι νόμισμα «σκληρό», προϋποθέτει κρατικούς μηχανισμούς και συλλογικές συμπεριφορές με άκρα πειθάρχηση στον ορθολογικό ωφελιμισμό και στην παραγωγικότητα ως αυταξία. Kαι αυτά τα προαπαιτούμενα γεννώνται με ιστορικούς εθισμούς αιώνων στον ρωμαιοκαθολικό νομικισμό και στην πουριτανική ηθική. Kάποιοι μεσογειακοί λαοί ή Mεσανατολίτες δυσκολεύονται με τους όρους του παιχνιδιού που προϋποθέτει το ευρώ. Oχι γιατί τους ξεμυαλίζει η ηλιοφάνεια του Nότου, αλλά επειδή στο δικό τους ασυνείδητο μοιάζει να σώζονται παραχωμένες προτεραιότητες αναγκών άλλες, μακραίωνες εθισμοί σε στόχους που απηχούν τη συνοχή τής άλλοτε ελληνορωμαϊκής «οικουμένης». Ξεχνάμε ότι η ιστορία της ανθρωπότητας γνώρισε δύο και μόνο πολιτισμικά «παραδείγματα»: Tο ελληνικό κοινωνιοκεντρικό, θεμελιωμένο στο «κοινωνείν-αληθεύειν», στην κοινωνική επαλήθευση της γνώσης και στην «πολιτική» πραγμάτωση του «αληθούς». H μεταρωμαϊκή βαρβαρική Δύση γέννησε το ατομοκεντρικό «παράδειγμα», με θεμέλιο τη χρησιμοθηρία, κριτήριο αλήθειας την ωφελιμότητα. H τραγωδία της Eυρώπης σήμερα είναι ότι το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» (ο πολιτισμός με την ακαταμάχητη δυναμική των ενστικτωδών ενορμήσεων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής) είναι μονόδρομος. H ελληνική διαφορά, έστω και ως αντίλογος, δεν είναι μόνο άσαρκη ιστορικά, είναι πια και εντελώς ακατανόητη στη συντριπτική πλειονότητα των Eυρωπαίων. Eίναι τραγωδία για την Eυρώπη ότι δεν υπάρχει πια Eλλάδα. Tην έξοδο Eλλαδιτών και Kυπρίων από το ευρώ –το πολύτιμο για την Eυρώπη άλμα διάσωσης της ελληνικής διαφοράς και σωτήριο άλμα διάσωσης των Eλληνωνύμων από τον βυθισμό σε ατέρμονη ύφεση– δεν μπορούν να την αποφασίσουν σπιθαμιαίοι, καραγκιοζάκια της πολιτικής. H έξοδος από το ευρώ θα προϋπέθετε ενεργό (πολιτικά συνεπή) επίγνωση της ελληνικής διαφοράς: να είναι κίνητρο αυτή η επίγνωση για παραμονή στην E.E., στο επίκεντρο του γίγνεσθαι της Eυρώπης. Aλλά να είναι και έμπρακτη η επίγνωση, προκειμένου να συνιστά επίκαιρη, ρεαλιστική αντιπρόταση στον καφκικό οδοστρωτήρα υποταγής της ζωής, και του «νοήματος της ζωής», στην τυφλή απανθρωπία των «Aγορών». Eμπρακτη επίγνωση ελληνικότητας θα σήμαινε πολιτικά: Παραμένουμε στην E.E. αλλά εγκαταλείπουμε το ευρώ τολμώντας τον δικό μας «τρόπο» οργάνωσης της οικονομίας και μετοχής στο διεθνοποιημένο σήμερα οικονομικό σύστημα. «Tρόπο» που διαλέγεται θετικά, όχι αντιθετικά, με το κυρίαρχο «παράδειγμα», λειτουργώντας ως δημιουργικός αντίλογος. Oι θεσμικοί συντελεστές αυτού του τολμήματος θα ήταν: Pιζική αναθεώρηση των όρων λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος, εκ θεμελίων μεταρρύθμιση της κρατικής μηχανής, ανακατασκευή (στην κυριολεξία) των εκπαιδευτικών μας δεσμών, – αμείλικτος κοινωνικός έλεγχος της εμπορικής τηλεόρασης. Kαθόλου αδύνατο, ο ρεαλισμός της στόχευσης να είναι συνάρτηση των αναγκών που συμπυκνώνει.

Θανάσης Βακαλιός, Για την επικαιρότητα του κομμουνισμού

Θανάσης Βακαλιός,

                          Για την επικαιρότητα του κομμουνισμού

    Με αυτό το άρθρο απευθύνομαι σε όλους όσοι μιλούν για την επικαιρότητα του κομμουνισμού. Σκόπιμα δεν παραπέμπω σε σχετικές δημοσιεύσεις, καταχωρημένες και στο Ιντερνέτ. Αυτό θα το κάνω εφόσον υπάρξουν αντιδράσεις σε όσα γράφω, από τους θεωρητικούς εκπροσώπους αυτής της άποψης,

                                             *        *         *

 Ο καπιταλισμός έχει φτάσει τα όριά του. Αδυνατεί πλέον  να διαχειριστεί  τα προβλήματα που  ο ίδιος δημιουργεί σε όλα τα επίπεδα και τις μορφές έκφρασης του ανθρώπου. Η σύγχρονη παραλλαγή του παρακολουθείται από το σύνδρομο του παράλογου  και της καταστροφικότητας.  Κοινωνιολογικά, πολιτισμικά  και ανθρωπολογικά η υπέρβασή του συναρτάται με την αναγκαιότητα του κομμουνισμού.

  Προφανώς αυτή την αλήθεια έχουν κατά νου οι μαρξιστές, που αναφερόμενοι στην εκρηκτική κατάσταση που δημιούργησε η οικονομική κρίση για τα εκατομμύρια των εργαζομένων, καλούν την επαναστατική μαρξιστική αριστερά να επεξεργαστεί τη στρατηγική εξόδου από αυτή την κατάσταση με κατεύθυνση προς τον κομμουνισμό. Πιστεύουν αυτοί οι σύντροφοι στη δύναμη (πειστικότητα) του μαρξιστικού λόγου και μαζί στη δύναμη  του μαρξικού υποδείγματος του κομμουνισμού.

 Η  οικονομική  και μαζί δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, με τις τρομερές συνέπειες για τους εργαζόμενους, για τους λαούς, για τους νέους, αργά ή γρήγορα (γρήγορα) όλους αυτούς θα τους φέρει  στο πεδίο επιρροής του επαναστατικού λόγου της μαρξιστικής αριστεράς,  τη μόνη  πολιτική δύναμη  που είναι ικανή να  δώσει τη λύση στα προβλήματά τους, δρομολογώντας τη διαδικασία ανατροπής  του καπιταλισμού  με κατεύθυνση προς τον  κομμουνισμό.

Πρόκειται για μία αμφίβολη έως και ανυπόστατη μεταφορά της σχέσης αιτίου- αποτελέσματος, που λειτουργεί στη φύση (τουλάχιστον στο φυσικό μακρόκοσμο), στην κοινωνία και στην ιστορία.

    Στην κοινωνία η αναγκαιότητα δεν λειτουργεί όπως στη φύση. Στη φύση ό,τι είναι αναγκαίο να συμβεί θα συμβεί.  Όταν δυο σύννεφα φορτισμένα το ένα με θετικό και το άλλο με αρνητικό  ηλεκτρισμό πλησιάζουν μεταξύ τους τότε με την εκκένωση παράγεται σπινθήρας, που ονομάζεται αστραπή ή κεραυνός. Αυτά τα μάθαμε στο σχολείο. Για τη λειτουργία της αναγκαιότητες και για την εξέλιξή της δεν χρειάζεται η παρέμβαση του υποκειμενικού παράγοντα. Η παρέμβαση του ανθρώπου   είναι λειτουργική όταν ο άνθρωπος σέβεται τους αντικειμενικούς νόμους της φύσης και λειτουργεί σύμφωνα με αυτούς.- γνωρίζοντας ότι οι φυσικοί νόμοι είναι ανεξάρτητοι όχι μόνον από την ανθρώπινη παρέμβαση αλλά και από την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου, του ανθρώπινου είδους.  Αυτές είναι αλήθειες οι οποίες ανήκουν στο αλφάβητο του διαλεκτικού υλισμού, ειδικότερα της φιλοσοφίας της φύσης. Δεν υπάρχει μαρξιστής που να μην τις γνωρίζει και να μην τις λαβαίνει υπόψη στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τα φυσικά φαινόμενα. Πρόβλημα υπάρχει όταν μία προς μία  οι αλήθειες του διαλεκτικού υλισμού μεταφέρονται  στην ερμηνεία των κοινωνικών φαινόμενων, των κοινωνικών  εξελίξεων. Στην ανθρώπινη κοινωνία το αναγκαίο δεν είναι πάντα, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, εφικτό. Το αναγκαίο στην ανθρώπινη κοινωνία δεν είναι  πάντα επίκαιρο και το επίκαιρο δεν είναι πάντα το ιστορικά αναγκαίο.

  Αυτό δεν έχει να κάνει με την ύπαρξη ή τη μη ύπαρξη αντικειμενικών νόμων της κοινωνίας και της ιστορίας Υπάρχουν αντικειμενικοί νόμοι, υπάρχουν αντικειμενικές νομοτέλειες. Με τη διαφορά ότι - σε αντίθεση με τη φύση- αυτοί οι νόμοι και αυτές οι νομοτέλειες δεν λειτουργούν  ανεξάρτητα από τη θέληση των ανθρώπων, ανεξάρτητα από την ανθρώπινη παρέμβαση και πράξη.. Στην Ουγγαρία όπου δίδαξα στο πανεπιστήμιο 20 χρόνια  ο διευθυντής της σειράς Επιταχυνόμενος χρόνος  του εκδοτικού Madvetö μου έκοψε το βιβλίο μου Η επιστημονικοτεχνική Επανάσταση και σοσιαλισμός, για το οποίο είχα υπογράψει σύμβαση  με το εκδοτικό, γιατί αρνήθηκα, ύστερα από πρόταση του λέκτορα του εκδοτικού,  να σβήσω τη θέση μου ότι δεν είναι το κόμμα αυτό που θα κρίνει την έκβαση της πορείας προς τον κομμουνισμό, αλλά η στάση των ανθρώπων απέναντι σ αυτό τον ιστορικό σκοπό του.  Ότι δεν  υπάρχει κάποια αντικειμενική ιστορική νομοτέλεια που οδηγεί αναπόφευκτα τις εξελίξεις στον κομμουνισμό.*

----------------------------------------------------

* Βλέπε στο βιβλίο μου Έγινα αυτός που είμαι. …», εκδόσεις Επίκεντρο, 2012, σελ. 258-259.

-------------------------------------------

Ήταν η στιγμή   που είχε πάψει να με σαγηνεύει η φράση του Μολότοφ «Στον εικοστό αιώνα όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον κομμουνισμό».

  Είναι ενδιαφέρον ότι  μαρξιστές  που γνωρίζουν τον αποφασιστικό ρόλο του υποκειμενικού παράγοντα στην επαναστατική πράξη ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος, γνωρίζουν ότι σ αυτή τη φάση της ιστορίας αυτό είναι το μεγάλο έλλειμμα, μιλούν για την επικαιρότητα του κομμουνισμού.  Μιλούν για την επεξεργασία στρατηγικής μετάβασης στον κομμουνισμό. 

  Πρέπει να πω ότι θεωρώ αναγκαία την εξεργασία ενός σύγχρονου θεωρητικού μοντέλου του κομμουνισμού. Αυτό το έχει ανάγκη το σύγχρονο επαναστατικό μαρξιστικό κόμμα.. Όμως θεωρώ  άκαιρη, ανεπίκαιρη την επεξεργασία μιας στρατηγικής μετάβασης στον κομμουνισμό, πολιτικά άμεσα δεσμευτική για το σύγχρονο μαρξιστικό  επαναστατικό κόμμα- το οποίο δεν υπάρχει. Άλλωστε  δεν υπάρχει το σύγχρονο επαναστατικό εργατικό κίνημα από το οποίο θα μπορούσε και θα έπρεπε να αναδειχτεί το σύγχρονο μαρξιστικό επαναστατικό (κομμουνιστικό)  κόμμα.!

Εξάλλου εκκρεμεί η απάντηση στο ερώτημα που αφορά τον όρο εργατική τάξη, το εύρος, τη σύνθεσή της και το ρόλο της στη σύγχρονη οικονομία, στη σύγχρονη κοινωνία. . Σύμφωνα με το Μαρξ στην εργατική τάξη ανήκουν όσοι κάνουν εξαρτημένη μισθωτή εργασία, όσοι ζουν πουλώντας την εργατική τους δύναμη στο κεφάλαιο ή στο κράτος. Αυτό σημαίνει ότι με εξαίρεση την ελίτ, που αντί μεγάλης αμοιβής και άλλων πλεονεκτημάτων, υπηρετεί συνειδητά το κεφάλαιο, την εξουσία του κεφαλαίου, όλοι οι εργαζόμενοι ανήκουν στην εργατική τάξη. Επομένως η δημιουργία ενός σύγχρονου επαναστατικού κινήματος αφορά όλο αυτόν τον κόσμο. Πως μπορεί κανείς με τέτοιες εκκρεμότητες να μιλά για  στρατηγική μετάβασης στον κομμουνισμό; 

   Στην επεξεργασία της  στρατηγικής ερώτημα αποφασιστικής  σημασίας είναι το ερώτημα αν ο στόχος της είναι εφικτός. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε  ότι  δεν μπορείς να μιλάς για τη στρατηγική αν δεν τη συνδέσεις με το πρόβλημα ή με τα προβλήματα της τακτικής. * Πρόκειται για αλήθεια η οποία αναφύεται μέσα από την κριτική  

* Την άποψή μου για την επεξεργασία μιας στρατηγικής στα όρια του ιστορικά εφικτού – έχοντας κατά νου και τη δυναμική της ιστορίας - την αναπτύσσω στο βιβλίο μου Παγκοσμιοποίηση και σοσιαλισμός. εκδόσεις Εντός. 2010.

-----------------------------------------------

 θεώρηση του ιστορικού εγχειρήματος του σοσιαλισμού.

 Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δει κανείς τα προβλήματα που δημιούργησε  η χρησιμοποίηση του μοντέλου του κομμουνισμού ως Προκρούστη για τις επιλογές της ηγεσίας, του κόμματος.   Το θέμα αυτό είχε να κάνει με το βολονταρισμό στην εκτίμηση των πραγματικών   δυνατοτήτων της χώρας και στον καθορισμό των στόχων του,  καθώς και  με την αδυναμία του να δει σε όλο το βάθος και την έκταση τα λάθη του, τις ιστορικές συνέπειες των λαθών του και να διδαχτεί από τα λάθη του.

 Δυστυχώς στην Ελλάδα λίγοι γνωρίζουν  και λίγοι έχουν μελετήσει  την αρνητική εμπειρία από το πολυσύνθετο έργο της προσπάθειας οικοδόμησης της νέας κοινωνίας. – χωρίς να αγνοούνται, βέβαια,  τα θετικά στοιχεία της.  Εδώ έχω υπόψη μου πρώτα απ’ όλα τη  θετική εμπειρία χωρών όπως η «Ουγγαρία του Γιάνος Κάνταρ»,  την εμπειρία  του «κανταρικού σοσιαλισμού», σε συνθήκες εξάρτησης και  κηδεμονίας του ουγγρικού κόμματος από το ΚΚΣΕ.

   Είναι βέβαιο ότι ο σταλινισμός ως τρόπος σκέψης  και ως πολιτική κουλτούρα, εκφρασμένος μέσα από τη λειτουργία των καθοδηγητικών οργάνων του κόμματος, που ασκούσε  μονοπωλιακά την εξουσία, την πολιτική, με τον ουσιαστικό αποκλεισμό της εργατικής τάξης, του λαού, αλλά και των ίδιων των μελών του κόμματος,  ήταν η σημαντικότερη αιτία αποτυχίας του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, μαζί και η σημαντικότερη αιτία  που το ΚΚΣΕ δεν μάθαινε από τα λάθη του. Το κόμμα είχε εθιστεί σε έναν τρόπο σκέψης  που απόκλειε κάθε προσπάθεια, ακόμα και στο επίπεδο μιας τοπικής οργάνωσης, να λειτουργήσει ως συλλογικός διανοούμενος.  Αυτή η κατάσταση διατηρήθηκε και μετά  την  καταδίκη του σταλινισμού και της προσωπολατρίας από το 20^ο  συνέδριο του κόμματος.

. Η ηγεσία του κόμματος  εξακολουθούσε να χρησιμοποιεί  τις οργανώσεις του κόμματος και τα μέλη του κόμματος ως απλούς  ιμάντες εφαρμογής των αποφάσεών της. Χαρακτηριστική είναι η πλήρης αποτυχία της απόφασης της Κ.Ε. για ανοιχτό δημόσιο διάλογο για το επταετές προσχέδιο (1959 -1965), που ενέκρινε το 21^ο  συνέδριο. Το συνέδριο αυτό κήρυξε την έναρξη  της εισόδου της Σ.Ε σε μια νέα περίοδο εξέλιξης, στην περίοδο της πλατιάς οικοδόμησης της κομμουνιστικής κοινωνίας στη Σ.Ε. Προσυνεδριακά, στη χώρα έγιναν πάνω από 968 χιλιάδες συγκεντρώσεις στις οποίες πήραν μέρος πάνω από 70 εκατομμύρια άτομα, μίλησαν 4.672 χιλιάδες.. Πέρα από αυτό στα ΜΜΕ στάλθηκαν 650 χιλιάδες γράμματα και άρθρα, από αυτά δημοσιεύτηκαν 300 χιλιάδες.  Όμως, στη συνοπτική έκθεση  προς την ηγεσία του κόμματος δεν υπήρχε τίποτα από τις κριτικές παρατηρήσεις και τα κριτικά άρθρα για το 7-ετές  πρόγραμμα.. Το 7-ετές προσχέδιο εγκρίθηκε από το συνέδριο. Η απόφαση του συνεδρίου περιείχε την εκτίμηση – πρόβλεψη ότι σε 12 χρόνια η Σ.Ε. θα έφτανε και θα ξεπερνούσε τις ΗΠΑ  στην κατ’ άτομο παραγωγή. Και ήταν πολλοί στο κόμμα, στη χώρα οι οποίοι πίστευαν ότι αυτός ο στόχος ήταν απραγματοποίητος! *

---------------------------------

* Για περισσότερα βλέπε, Θ. Βακαλιός, Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση, ο σοσιαλισμός και ο άνθρωπος, εκδόσεις Θεμέλιο 1979, σελ. 22-29.

--------------------------------------------

 Η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού (Μπίσμαρκ, Γερμανός καγκελάριος 1815 -1898). Η εφαρμογή αυτής της αρχής είναι ευκολότερη για ένα κόμμα που λειτουργεί στα πλαίσια του συστήματος (του οικονομικο-κοινωνικού σχηματισμού) απ’ ότι για ένα κόμμα, επί του προκειμένου για ένα μαρξιστικό επαναστατικό κόμμα, που θέλει να ανατρέψει το σύστημα. Για ένα τέτοιο κόμμα  η άποψη για το εφικτό εμπεριέχει κινδύνους που μπορούν να οδηγήσουν στην αλλοίωση της επαναστατικής του φυσιογνωμίας έως του σημείου εγκατάλειψης του ιστορικού του ρόλου.

 Με  δεδομένο αυτόν το κίνδυνο  η στρατηγική της επαναστατικής  αριστεράς οφείλει να απαντήσει, με πολιτικούς όρους, στα θέματα που έχουν να κάνουν με τη διαλεκτική μεταρρύθμισης και επανάστασης και της μεθόδου των διαδοχικών ρήξεων, έχοντας εξασφαλίσει  για κάθε τέτοια τομή - μεγαλύτερη ή μικρότερη- την ενεργό στήριξη και συμμετοχή των εργαζομένων, τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού, των πολιτών.

   Αποφασιστικής σημασίας στοιχείο αυτής της άποψης, αυτής της πρακτικής είναι ότι πετυχαίνει την ανάπτυξη της σοσιαλιστικής συνείδησης  των εργαζομένων, των πολιτών, που συμμετέχουν ενεργά σ αυτή τη διαδικασία. Το κόμμα δεν εξαρτά την παρέμβασή του στην ιστορία  από την ωρίμανση της σοσιαλιστικής συνείδησης της εργατικής τάξης. Αυτή είναι μια άγονη άποψη, μια άγονη αντίληψη για ένα επαναστατικό κόμμα.

    Αυτή η άποψη μας παραπέμπει σε ιστορικές συγκυρίες  που η αφύπνιση, η επαναστατικοποίηση των λαϊκών μαζών είναι ζήτημα εβδομάδων και ημερών. Είναι η ιστορική στιγμή που ο λαός ξυπνά μονομιάς και αλλάζει ο ντουνιάς-  για να θυμηθούμε το Βάρναλη. Αυτή ήταν η ιστορική στιγμή της οκτωβριανής επανάστασης που η εργατική τάξη της Πετρούπολης και της Μόσχας είχε κάνει τη μεγάλη ανατροπή – με το κόμμα των μπολσεβίκων έτοιμο για την κατάληψη της εξουσίας. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, στον οποίο συμμετείχε η Ρωσία, με την ανείπωτη δυστυχία για το λαό (για τους λαούς των χωρών που συμμετείχαν στον πόλεμο αυτόν) και τα εκατομμύρια των θυμάτων του, λειτούργησε ως το ψυχολογικό, ηθικό ή και ως το υπαρξιακό κίνητρο της επαναστατικής έξαρσης, της επαναστατικής συμπεριφοράς των εργατών και των στρατευμένων παιδιών του λαού. Την επανάσταση την έκαναν κατά το πλείστον νέοι άνθρωποι.

 Η άποψη ότι στην εποχή μας ένας καθολικός πόλεμος μπορεί να δημιουργήσει μια κατάσταση ανάλογη με εκείνη του πρώτου παγκοσμίου πολέμου,  είναι ανυπόστατη. Αυτή την άποψη την απορρίπτει η σύγχρονη μαρξιστική αριστερά. Πολύ περισσότερο που ένας γενικευμένος  πόλεμος μπορεί να οδηγήσει στην αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητας. Η σύγχρονη μαρξιστική επαναστατική αριστερά απορρίπτει και την άποψη ότι ο εμφύλιος ταξικός πόλεμος μπορεί να αποτελέσει τακτική επιλογή της. 

  Η λενινιστική παράδοση που έχει την καταβολή της στις ειδικές συνθήκες του πρώτου παγκοσμίου πολέμου δεν έχει διαχρονική ισχύ. Άλλωστε τώρα κανείς δεν υποστηρίζει δημόσια αυτή την άποψη. Το ζητούμενο είναι ο συνδυασμός της αρχής της δημοκρατίας με την αρχή της ταξικής σύγκρουσης. Αυτό σημαίνει ότι η σύγχρονη μαρξιστική αριστερά δεν μπορεί εξ ορισμού να απορρίπτει την ιδέα του δημοκρατικού κοινοβουλευτικού δρόμου προς  το σοσιαλισμό.

 Όμως, σπεύδω να πω ότι  η  μαρξιστική αριστερά  χάνει τον επαναστατικό της χαρακτήρα όταν αποφασίζει και επιχειρεί να εφαρμόσει ως αυτόνομο το πρώτο σκέλος αυτής της συνάφειας, αδιαφορώντας για το δεύτερο, για την αρχή και την πρακτική της σύγκρουσης με την εξουσία του κεφαλαίου και των πολιτικών που την εκφράζουν και τη στηρίζουν.

  Και κάτι άλλο, επίσης σημαντικό. Το κόμμα που επιλέγει αυτό το δρόμο έχει το πλεονέκτημα, έναντι του κομμουνιστικού κόμματος που ακολουθεί τη λενινιστική παράδοση, ότι κατά τη διάρκεια της διαδικασίας σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας  και μετάβασης στο σοσιαλισμό, μαθαίνει τον τρόπο διακυβέρνησης  με βάση  τις αρχές, τους κανόνες και τις αξίες του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού –στο βαθμό που σ’ αυτή τη διαδικασία πραγματοποιούνται αλλαγές κομμουνιστικού χαρακτήρα. Για ένα τέτοιο κόμμα είναι μικρός ο κίνδυνος εθισμού του στελεχικού του δυναμικού σε καταστάσεις, που η μετάβαση από μια φάση ρήξης με το κεφάλαιο σε μια άλλη φάση ο χρόνος είναι μεγάλος, με αποτέλεσμα την αδυναμία ή και την απροθυμία  στελεχών του να προχωρήσουν στην επόμενη, περισσότερο ριζοσπαστική φάση

  Η αποφυγή αυτού του κινδύνου – σε πιο βαθμό δεν μπορώ να το ξέρω- έχει να κάνει με την ιδεολογική συγκρότηση των στελεχών του κόμματος και τη λειτουργία του κόμματος ως συλλογικού διανοούμενου, με σταθερές ηθικές αρχές και αξίες.

  Το αριστερό κόμμα που επιλέγει τον κοινοβουλευτικό δρόμο προς το σοσιαλισμό, αδιαφορώντας για τη σύγκρουσή του με το κεφάλαιο, είναι καταδικασμένο να απωλέσει τον αντικαπιταλιστικό του χαρακτήρα, επομένως και την αρχική επαναστατική του ταυτότητα- στο βαθμό που την είχε. Τα στελέχη ενός τέτοιου κόμματος ασκώντας την  εξουσία εντός του συστήματος εθίζονται σε τρόπους διοίκησης που επιβάλλουν οι ίδιοι οι κανόνες και οι αρχές του συστήματος, «παθαίνοντας» φθορά στην επαναστατική τους διάθεση. Δεν μπορείς να ασκείς εξουσία με τους νόμους και τις αρχές του συστήματος το οποίο θέλεις  να  ανατρέψεις και να λειτουργείς επαναστατικά! Οφείλεις να προσαρμοστείς. Το πράγμα  δεν αλλάζει ακόμα και στην περίπτωση που το κόμμα έχει την απόλυτη πλειοψηφία στη βουλή.

  Στη σύγχρονη αστική δημοκρατία περιθώρια και δυνατότητες  διαμόρφωσης ενός στελεχικού δυναμικού  ικανού να διαχειριστή την πολυσύνθετη υπόθεση μετάβασης στο σοσιαλισμό, υπάρχουν και για ένα κοινοβουλευτικό κομμουνιστικό κόμμα. Ωστόσο, και για το στελεχικό δυναμικό αυτού του κόμματος υπάρχει ο κίνδυνος εθισμού στον κυβερνητισμό. Αυτός ο κίνδυνος είναι μικρότερος όταν το κόμμα, πιστό στη λενινιστική παράδοση, συνειδητά αποφεύγει τη συμμετοχή του στην άσκηση της εξουσίας με τους όρους του αστικού συντάγματος. Και το παράδοξο:  Τηρεί το αστικό σύνταγμα, όμως αρνείται (αποφεύγει) να κυβερνήσει σύμφωνα με τις αρχές και τους νόμους του συντάγματος, σύμφωνα με τη φιλοσοφία και τη λογική που το διέπει.  Επιδιώκει συνειδητά να ασκήσει εξουσία μόνον όταν η εργατική τάξη, ο λαός του δώσει την εντολή να κυβερνήσει, σύμφωνα με το δικό του πρόγραμμα, τη δική του φιλοσοφία και λογική, σύμφωνα με τους νόμους του νέου συντάγματος που θα κατοχυρώνει τη νέα αντικαπιταλιστική εξουσία. Το πρόβλημα για ένα τέτοιο κόμμα είναι η διάρκεια  του αναγκαίου χρόνου για την προσδοκώμενη  «ωρίμανση των μαζών» για τις αναγκαίες επαναστατικές αλλαγές. Πρόκειται για μια ιδιότυπη ερμηνεία της λενινιστικής παράδοσης.

   Η λενινιστική παράδοση είναι υπέρ των χρονικά γρήγορων αλλαγών. Αυτό είναι μια αντίφαση που εξ ορισμού ένα κοινοβουλευτικό λενινιστικό κομμουνιστικό κόμμα αδυνατεί να τη διαχειριστεί. ¨Ένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν μπορεί να επιδιώκει την κατάκτηση της εξουσίας με τη μέθοδο της κατάληψης των χειμερινών ανακτόρων. Άλλωστε, αυτή ήταν  μια ειδική περίπτωση ειδικών συγκυριακών καταστάσεων, παρόμοιων  - mutatis mutandis- με εκείνη της γαλλικής επανάστασης -  με την κατάληψη της Βαστίλης.

 Και είναι εξαιρετικά χρήσιμη η (αρνητική) εμπειρία των Ιακωβίνων και των Μπολσεβίκων, που αμέσως μετά την κατάληψη της εξουσίας προχώρησαν στην υλοποίηση ιδεών και στόχων που ήταν φορτισμένοι από το όραμά τους . Με τους μπολσεβίκους να το επιχειρήσουν αυτό σε συνθήκες πολέμου με τα στρατεύματα της Ανταντ απέναντί τους από τις τέσσερις μεριές της Ρωσίας (Δύση, Ανατολή, Νότο και Βορρά) προχωρώντας στην εφαρμογή των αρχών του κομμουνισμού (όπως αυτές είχαν διατυπωθεί στο βιβλιαράκι των Μπουχάριν – Πρεομπραζένσκι, Το αλφαβητάριο του κομμουνισμού). Εφάρμοσαν το σύστημα του «πολεμικού κομουνισμού». Και είναι βέβαιο ότι ο πόλεμος, η λογική και η πρακτική του πολέμου, τους εμπόδισαν να δουν τη ζημιά που θα είχαν από αυτή την πράξη, την οποία ο Λένιν θέλησε  να διορθώσει με την Νέα Οικονομική Πολιτική, τη ΝΕΠ.*  Και  δεν ξέρουμε  πως ο ίδιος θα

--------------------------------------------

* Για τους όρους «πολεμικός κομμουνισμός» και ΝΕΠ βλέπε στο βιβλίο ΜΠΟΥΧΑΡΙΝ (Μετάφραση, Εισαγωγή, λεξιλόγιο, Θ. Βακαλιός) , εκδόσεις Θεμέλιο, 2009.

-----------------------------------------------

διαχειρίζονταν τη νέα κατάσταση μένοντας πάντα προσηλωμένος στον ιστορικό στόχο του κομμουνισμού. Αυτό δεν θα το μάθουμε ποτέ. Μπορούμε να κάνουμε μόνον εικασίες.

  Επιμένω στο Λένιν, αποδεχόμενος την άποψη του Λούκατς για την μοναδικότητα  ηγέτη κόμματος να εφαρμόζει τη διαλεκτική στην πολιτική, την άποψή του  ότι μετά το θάνατο του Λένιν, και ως τώρα θα έλεγα εγώ, η επαναστατική αριστερά., δεν έχει βγάλει άλλη τέτοια ηγετική προσωπικότητα ή αν υπήρξε, οι συνθήκες στον κόσμο και στο κίνημα δεν ευνόησαν  την ανάδειξη του στην ηγεσία του κομμουνιστικού  κινήματος.

 Γιατί τα λέω όλα αυτά;  Τα λέω για να δώσω έμφαση- με τη μέθοδο του κοντράστ, της αντιπαραβολής- σε τρεις αλήθειες , 1. Το σημερινό επίπεδο   ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, συμπεριλαμβανομένης και της επιστήμης ως παραγωγικής δύναμης, ξεπερνά   και τις εκτιμήσεις της ερευνητικής ομάδας Ραντοβάν Ρίχτα (Βλέπε Ραντοβαν Ρίχτα, Ο πολιτισμός στο σταυροδρόμι, εκδόσεις Ράππα, 1976). για τη μετάβαση της ανθρωπότητας –άμεσα, για τη μετάβαση  των τεχνολογικά- οικονομικά προηγμένων χωρών, στο σοσιαλισμό – στον κομμουνισμό.*

------------------------------

*  Για να αυξήσω τη δύναμη της αλήθειας που προκύπτει από μια τέτοια αντιπαραβολή αναφέρομαι εδώ στην εκτίμηση του Ένγκελς  ο οποίος σε κείμενό του γραμμένο το 1877 έλεγε  ότι το επίπεδο οικονομικής ανάπτυξης  των χωρών της Δυτικής Ευρώπης  ήταν κατάλληλο για το πέρασμα της ανθρωπότητας, μέσω της επαναστατικής ανατροπής, σε μια νέα φάση της ιστορίας, στο σοσιαλισμό- κομμουνισμό (βλέπε αναλυτικά στο βιβλίο μου  Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση, ο σοσιαλισμός και ο άνθρωπος, εκδόσεις Θεμέλιο, 1979, σελ.  22- 23) .

---------------------------------------

Εξάλλου, παίρνοντας ως βάση τα στοιχεία και τις εκτιμήσεις που δίνουν οι εκθέσεις του ΟΗΕ για την Ανθρώπινη Ανάπτυξη (βλέπε Human Development Report, 1998 -2000)  δεν αφήνουν περιθώρια για την όποια αμφισβήτηση αυτής της εκτίμησης.

 2. Παρόλα αυτά είναι λάθος να μιλά κανείς με πολιτικούς όρους για την επικαιρότητα του κομμουνισμού. Να θεωρεί ότι ο κομμουνισμός είναι (πρέπει να είναι) στρατηγικός σκοπός του μαρξιστικού επαναστατικού κινήματος που η μαζικότητά του εξακολουθεί να είναι το ζητούμενο!

  Λείπει από αυτή την εκτίμηση, από αυτή τη θέση ο υποκειμενικός παράγοντας, οι άνθρωποι, πρώτα απ’ όλα το επαναστατικό εργατικό κίνημα που θα ηγηθεί αυτής της κοσμοϊστορικής πράξης. Της ανατροπής και της αναδημιουργίας- της μετάβασης σε έναν νέο αυθεντικά ανθρώπινο πολιτισμό.

   3.  Τίποτα το σημαντικό δεν γίνεται στην ιστορία χωρίς τη συνειδητή και συνεπή ως το «τέλος» παρέμβαση των ανθρώπων – εκείνων που «καλούνται» από την ιστορία κα εκφράσουν την ιστορική αναγκαιότητα.. Αυτή η αλήθεια για την εποχή μετά την Αναγέννηση είναι απαράβατος όρος για τις μεγάλες κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές. Κάθε μεγάλη κοινωνική αλλαγή είναι και πολιτισμική αλλαγή. Αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη στην όποια προσπάθεια για την επεξεργασία του σύγχρονου μοντέλου του κομμουνισμού.