Ηλίας Σταμπολιάδης

Η αναδημιουργία απαιτεί τόλμη 

1) Πως φτάσαμε έως εδώ 

 Η Ελλάδα καταρρέει και είναι πλέον φανεροί αλλά και αποδεκτοί οι λόγοι της κατάρρευσης που μπορούν να ενταχθούν σε δύο κατηγορίες, τους εσωτερικούς και τους διεθνείς. Στους πρώτους είναι η διαφθορά, ο αμοραλισμός και ο ατομικισμός με συνέπεια την διάλυση του διοικητικού μηχανισμού, τον εξευτελισμό της δικαιοσύνης, την απώλεια της παραγωγικής ικανότητας και την αδυναμία επιβίωσης κάθε δημιουργικής προσπάθειας . Ο άμετρος καταναλωτισμός, οι απερίσκεπτες, λόγω ψηφοθηρίας, δαπάνες του δημοσίου, η φοροδιαφυγή, οι ζημιές του τραπεζικού συστήματος και τελευταία η αδυναμία έκδοσης εθνικού νομίσματος ανάγκασαν τις κυβερνήσεις σε ακριβό εξωτερικό δανεισμό λόγω της ανικανότητας τους να λύσουν τα δημοσιονομικά προβλήματα και να αναστρέψουν την συνεχή αποβιομηχανοποίηση της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά. Τώρα τα χρέη έχουν υπερβεί ακόμη και τη δυνατότητα δανεισμού με αποτέλεσμα, να εκποιείται η χώρα για την αποπληρωμή των δανείων, να θεσπίζονται νόμοι μείωσης των μισθών και των συντάξεων, με ταυτόχρονη στέρηση των κοινωνικών παροχών υγείας, παιδείας, και το χρέος να μεταβιβάζεται στις επόμενες γενεές, πράγμα ιστορικά πρωτόγνωρο Στους διεθνείς λόγους κατάρρευσης περιλαμβάνεται η διεθνής κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Για χώρες σαν την Ελλάδα και ειδικά για αυτήν, θα πρέπει να περιληφθεί η συνωμοτικά δρομολογημένη παγκοσμιοποίηση που στόχο έχει την κατάλυση των εθνικών κρατών και την επιβολή μίας παγκόσμιας αγοράς με ελεύθερη διακίνηση αγαθών, κεφαλαίων αλλά και εργατικών χειρών. Σε ένα τέτοιο σύστημα οι λαοί πλέον δεν θα ελέγχουν πλέον τη διακυβέρνηση η οποία θα μετατεθεί στα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ο καταστροφέας της πατρίδας μας Γ.Α. Παπανδρέου είχε δηλώσει στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ ότι χρειαζόμαστε άμεσα μία παγκόσμια διακυβέρνηση και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την πατρίδα αλλά όχι όπως την ξέραμε μέχρι τώρα, χωρίς κανείς τους να τολμήσει να τον επιπλήξει. Το ίδιο έχει ομολογήσει και ο εκποιητής της δημόσιας περιουσίας Κωστής Χατζηδάκης, που δήλωσε ότι η παγκοσμιοποίηση έχει ήδη αρχίσει και τίποτε δεν μπορεί να την σταματήσει, προσφέροντας άλλοθι στον εαυτό του για την αντεθνική διαχείρισης της περιουσίας του λαού. Η στέρηση από το εθνικό κράτος της ικανότητας έκδοσης ιδίου νομίσματος το καθιστά υποχείριο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων του εξωτερικού και της Ε.Κ.Τ από τους οποίους τελικά αναγκάζεται να αγοράζει χρήμα, έναντι τόκου αντί να το τυπώνει το ίδιο το κράτος. Μπορεί η έκδοση νέου χρήματος να προκαλούσε μία εξωτερική υποτίμηση που θα την μοιράζονταν πλούσιοι και φτωχοί αλλά θα είχε σαν αντιστάθμισμα την τόνωση των εξαγωγών και της παραγωγικής δραστηριότητας. Σήμερα οι δανειστές επιβάλλουν μία εσωτερική υποτίμηση, που την πληρώνουν μόνο οι μισθωτοί, και καταλήγει στην ύφεση και στη φτώχεια ενώ μας λένε να είμαστε υπερήφανοι που έχουμε ένα ισχυρό νόμισμα, τρομάρα μας. Αυτό όμως που συνιστά το αποκορύφωμα της απάτης εις βάρος του λαού είναι ότι το χρήμα του δανείζεται δεν αντιπροσωπεύει αξίες που εισάγονται στη χώρα για την τόνωση της παραγωγικότητας της αλλά επιστρέφει στους δανειστές για την αποπληρωμή παλαιοτέρων δανείων. Το χρέος αν και δεν αντιπροσωπεύει εμπράγματες αξίες, αλλά συνιστά λογιστικές εγγραφές στα βιβλία των δανειστών, τελικά αποπληρώνεται με περιουσιακά στοιχεία του κράτους και των πολιτών. Επί πλέον απαιτούν και την θεσμοθέτηση ενός εργασιακού πλαισίου που να εγγυάται στους επίδοξους αγοραστές, των εθνικών περιουσιακών στοιχείων, την δυνατότητα απασχόλησης φτηνών εργατικών χειρών. Για να εξασφαλίσουν δε την προσφορά εργασίας υπό τους νέους εξευτελιστικούς όρους εισάγουν εξαθλιωμένους λαθρομετανάστες που αποδέχονται τέτοιους όρους, που στο εξής θα αποτελούν τη μόνη δυνατότητα και για τους ίδιους τους Έλληνες, ειδάλλως θα αναγκάζονται να ξενιτευτούν. Με τον τρόπο αυτό η παγκοσμιοποίηση επιτυγχάνει και τον αρχικό της στόχο του μηδενισμού των εθνικών κρατών. Στο θέμα της λαθρομετανάστευσης η παγκοσμιοποίηση έχει δύο ακόμη εσωτερικούς συμμάχους, την αριστερά και την πλειοψηφία της διοίκησης της Εκκλησίας. Η αριστερά κατά παράβαση τόσο των λόγων όσο και των έργων του θεωρητικού του κομουνισμού Karl Marx ενθαρρύνει τους προλετάριους ενός ξένου κράτους να έρχονται και να ανταγωνίζονται τους προλετάριους της ίδιας μας της χώρας παρεξηγώντας την ρήση του Karl Marx που είπε ‘Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε’ και προφανώς εννοούσε να συνεργαστούν ο καθένας από τη μεριά του και όχι να ανταγωνίζονται. Όσον αφορά την πλειοψηφία της Εκκλησίας, δημιουργεί σύγχυση μεταξύ της αγάπης προς τον πλησίον και της φυσικής άμυνας για την επιβίωση ενάντια σε μία σχεδιασμένη εισβολή αόπλων και εξουθενωμένων ανθρώπων. Αυτοί, αν και αθώοι, αφενός μεν διεκδικούν χώρο για να αναπτυχθούν, εις βάρος πάντα των ιθαγενών, αφετέρου δε αλλοιώνουν την πολιτιστική και εθνική συνείδηση δημιουργώντας μειονότητες που λόγω του αριθμού τους και των θρησκευτικών τους πεποιθήσεων δεν αφομοιώνονται και αύριο θα εγείρουν πολιτικά, θρησκευτικά και εθνικά δικαιώματα σε έναν τόπο που έχει διατηρηθεί με το αίμα του Ελληνισμού. Εάν οι πλειοψηφούντες ιεράρχες κόπτονται για την αγάπη προς τον πλησίον ας μη την περιορίζουν μόνο σε αυτούς που αποτελούν άμεσο κίνδυνο για τον τόπο αλλά, σαν σύγχρονοι Απόστολοι, ας μεταβούν στις χώρες προέλευσης των λαθρομεταναστών και εκεί, εάν τολμούν, να κηρύξουν και να οργανώσουν τα δισεκατομμύρια των εν ανάγκες και περιστάσεσι όντων. Δυστυχώς για τον τόπο δεν υπάρχει σήμερα πολιτική παράταξη που να εκφράζει όλες αυτές τις ανησυχίες του λαού και να προτείνει τις σωστές λύσεις για τα πολιτικά, οικονομικά και εθνικά θέματα. Επιπλέον ο λαός δεν έχει την αληθινή πληροφόρηση για να ξέρει τι θέλει, δεν έχει την οργάνωση αλλά ούτε το ήθος και την απαιτούμενη συνοχή για να αντισταθεί και να αποτρέψει την επερχόμενη υποδούλωση του, που την περιμένει μοιρολατρικά. Τον έχουν φέρει μπροστά στο ψευτοδίλημμα, ‘ευρωπαϊκός παράδεισος ή εθνική μιζέρια’ και του έχουν φορέσει τη θηλιά στο λαιμό που λέγεται ευρώ. Αποκαλούν μάλιστα ‘συμμορία της δραχμής’ όσους τολμούν να μιλήσουν για εθνικό νόμισμα και διαγραφή του επαχθούς χρέους. Με οργανωμένο τρόπο και ψυχολογικούς εκβιασμούς δημιουργούν σύγχυση και ταυτίζουν το όραμα μιας πολιτικά ενωμένης Ευρώπης, που δεν νοείται χωρίς την Ελλάδα, με το υπάρχον κερδοσκοπικό σύστημα νομισματικής ένωσης δηλαδή την ευρωζώνη. Δεν είναι τυχαίο το ότι χώρες, εθνικά και πολιτικά ανεξάρτητες, όπως το Ηνωμένο Βασίλειο (Αγγλία) και η Σουηδία είναι μεν μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά όχι και της ευρωζώνης. Τουναντίον εμείς ακολουθούμε εθελόδουλα τις υποδείξεις των δανειστών και των επιβολευομένων την εθνική μας ανεξαρτησία. 
 2) Γιατί οι υπαίτιοι δεν μπορούν 
 Που να ελπίζει πια αυτός ο λαός; Η Ν.Δ., από φιλελεύθερο αλλά και κατά παράδοση εθνικό κόμμα, κατάντησε να πρωτοστατεί στην παράδοση της χώρας συνεπικουρούμενη από το ψευδεπίγραφο σοσιαλιστικό ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τον αριστερό, διεθνιστικό συνωστισμό της ΔΗΜ.ΑΡ. Όλοι αυτοί διεκδικούν τον ρόλο των ευρωπαϊστών και ως νέοι αρχοντοχωριάτες δεν μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά της πολιτικά ενωμένης ομοσπονδιακής Ευρώπης από τον λάκκο των λεόντων της ευρωζώνης. Από τη μεριά του ο ΣΎ.ΡΙΖ.Α., παρά την αντιμνημονιακή του ρητορική, είναι γερά πιασμένος στην παγίδα της ευρωζώνης και του ευρώ θυμίζοντας τον Αντρέα και τα λαϊκίστικα συνθήματα ‘ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο’. Πέραν από αυτό η μεταναστευτική του πολιτική πολύ απέχει του να εγγυηθεί μία εθνική παλιγγενεσία. Το ΚΚΕ συγχέει και αυτό την Ευρωπαϊκή ένωση με την ευρωζώνη μόνο που σε αντίθεση με τους άλλους ζητά την έξοδο και από τα δύο. Όσον αφορά την εθνική πολιτική του κόμματος αυτή έχει ήδη αποδειχθεί ιστορικά ότι έπεται του διεθνιστικού χαρακτήρα του που στο θέμα αυτό συμπλέει με τη νέα τάξη. Αυτόν τον διεθνισμό τον έχουν κληρονομήσει όλα τα άλλα θυγατρικά αριστερά κόμματα που ήρθε ο χρόνος να διαδεχθούν την πολιτική τους μητέρα. Οι Ανεξάρτητοι Έλληνες διεκδικούν ανεπιτυχώς να υποκαταστήσουν τη Ν.Δ. στο ιδεολογικοπολιτικό γίγνεσθαι και παρά τον αντιμνημονιακό τους χαρακτήρα έχουν πιαστεί και αυτοί στην παγίδα της ευρωζώνης φοβούμενοι να αντισταθούν στην ευρολαγνεία με την οποία τα ΜΜΕ και το σύστημα έχουν εμποτίσει τον πάσχοντα από πολιτιστική υστέρηση ελληνικό λαό. Τέλος να μιλήσουμε και για τη Χρυσή Αυγή που σε αυτήν έχουν βρει καταφύγιο οι πολίτες που υποφέρουν από την απουσία και την αδυναμία του κράτους να εγγυηθεί την προσωπική τους ασφάλεια και τη διαφύλαξη της περιουσίας τους. Έχουν διατυπώσει αρχές οικονομικής και εθνικής ανεξαρτησίας αλλά οι μέθοδοι διεκδίκησης τους κάθε άλλο παρά τους κατατάσσει στα ελεύθερα, δημοκρατικά κόμματα. Βεβαίως αυτή τη στιγμή παίζουν και το ρόλο του εξιλαστήριου θύματος διότι στηλιτεύοντας τη φασιστική Χ. Α. το σύστημα βρίσκει άλλοθι για να αποσπάσει την προσοχή της κοινής γνώμης από τα δικά του εγκλήματα ενάντια στο έθνος μας. Αυτό και μόνο γεννά την υποψία για το ποιος ευνοείται τελικά από τη δράση της Χ.Α. Ίσως είναι σκόπιμο να μιλήσουμε και για τους μικρούς σχεδόν άγνωστους που από μόνοι τους ή και σε ετερόκλητες αλλά και καλοπροαίρετες συνεργασίες διεκδίκησαν και προσπάθησαν να εκφράσουν όλο αυτό το πλήθος των διαμαρτυρομένων και μη εκπροσωπούμενων Ελλήνων, πολλοί από τους οποίους απέχουν από την εκλογική διαδικασία. Η μελέτη αυτής της συστημικά ασήμαντης αλλά πολιτικά ενδιαφέρουσας μειοψηφίας δείχνει, όχι μόνο την αδυναμία του συστήματος να καλλιεργήσει και να αναδείξει νέες πολιτικές ιδέες αλλά, κυρίως την φροντίδα και την μεθόδευση του στο να τις εξαφανίσει από την επικαιρότητα. Ασχέτως αυτού, το τελικό αποτέλεσμα θα πρέπει να πείσει όλους ότι αυτή η πολυδιάσπαση δεν ωφελεί κανέναν αλλά μάλλον θόρυβος γίνεται αποσπώντας δύναμη από αυτόν που θα μπορούσε να αποτελέσει την αιχμή του δόρατος. 

 3) Εμείς τι κάνουμε; 

 Στο μεταξύ η όλη κατάσταση επιδεινώνεται, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων εξαθλιώνεται, τα νέα μέτρα είναι πέρα από δυσβάστακτα. Χρέος και έλλειμμα γιγαντώνονται καθώς κάθε νέο δάνειο τα προσαυξάνει, ενώ ούτε μια δεκάρα απ΄αυτά τα «δισ» δεν πηγαίνει στην πραγματική οικονομία. Όλα παρακρατούνται από τους δανειστές για την εξόφληση των προηγουμένων δανείων. Ειλικρινής μέχρι κυνισμού η Frankfurter Algemeine σημείωνε με νόημα «μετά από κάθε περικοπή ακολουθεί νέα περικοπή» και πρόσθετε «Οι Έλληνες βρίσκονται ενώπιον μιας ιστορικής απόφασης. Πρέπει να διαλέξουν αν θέλουν να φτωχύνουν σε ευρώ ή σε δραχμές»! Είναι ολοφάνερο ότι πια δεν πάει άλλο. Μπροστά σε όλα αυτά τα προβλήματα το ερώτημα παραμένει. Πως θα μπορέσει ο ελληνικός λαός να αντισταθεί σε έναν αδιόρατο εχθρό που ενεργεί μέσω των δικών μας ανθρώπων που είτε από ωφελιμιστική σκοπιμότητα είτε από άγνοια αναδείξαμε στην εξουσία; Υπάρχουν δύο εκδοχές και η τελική επιλογή εξαρτάται από τη στάση ενός ανθρώπου, του Προέδρου της Δημοκρατίας κυρίου Καρόλου Παπούλια, ο οποίος πρέπει να αποδείξει εμπράκτως ότι η αντιστασιακή αγωνιστικότητα κατά των εχθρών της πατρίδας μας που έτρεφε στα δέκα του χρόνια συνεχίζει να φλέγει μέσα του εμπλουτισμένη με την εμπειρία της πολιτικής του ζωής για τις μεθόδους του εχθρού και δεν έσβησε από τη φροντίδα του αιώνος τούτου. Σε κάθε περίπτωση το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει είναι να απονομιμοποιηθούν και να λογοδοτήσουν όλοι αυτοί που ευθύνονται για την κατάντια του τόπου αφενός μεν για να μη δεσμεύεται ο λαός από τις αποφάσεις τους αφετέρου δε διότι η κάθαρση συνιστά προϋπόθεση για τον τερματισμό μιας τραγωδίας. Η χώρα πρέπει να παύσει να είναι χώρα της ατιμωρησίας και του ακαταδίωκτου των κάθε λογής ενόχων. 

 3.α) Ομαλή εξέλιξη Ο επιχώριος και ο Μείζων Ελληνισμός διαθέτουν ευτυχώς ικανούς, τίμιους και σοφούς συνέλληνες πέραν κομμάτων και παρατάξεων, πέραν της δεξιάς, της αριστεράς και των κάθε είδους εξαρτήσεων από συμφέροντα. Όσο λειτουργεί ακόμη το κράτος μας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πρέπει να συγκροτήσει μια ολιγομελή εξωπολιτική Κυβέρνηση των αρίστων. Αυτή η Κυβέρνηση εξάμηνης διάρκειας θα λάβει εκ των πραγμάτων ψήφο εμπιστοσύνης από την απερχόμενη Βουλή και θα πάρει γενναίες αποφάσεις παρακάμπτοντας το οποιοδήποτε πολιτικό κόστος, θα ετοιμάσει νέο Σύνταγμα και θα προκηρύξει σε έξι μήνες εκλογές με απλή αναλογική. Η απλή αναλογική είναι στοιχειώδης προϋπόθεση εξυγίανσης του κοινοβουλευτικού βίου και υπέρβασης του κομματοκρατικού και πελατειακού συστήματος που χρόνια τώρα ταλανίζει τη χώρα. Οι νέοι άρχοντες θα αναλάβουν τη διαχείριση της χώρας σύμφωνα με τις αρχές της ελευθερίας, της ισονομίας, της εθνικής συνοχής και συλλογικής ευθύνης και της ανωτερότητας της πολιτείας έναντι οιουδήποτε οικονομικού οργανισμού ντόπιου ή ξένου τον οποίο κρίνει και ελέγχει με βάση τη δικαιοσύνη, τη βιωσιμότητα και την ευημερία του έθνους. Το σημερινό πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να εγγυηθεί την ανάδειξη νέων αρχόντων με αξιοκρατικά κριτήρια και θα πρέπει να ευρεθεί άλλος τρόπος για την ανάδειξη τους. Καλούνται όλοι οι Έλληνες πατριώτες να συνεργαστούν και ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων, αλλά με κριτήριο την αγάπη για την πατρίδα, να επιλέγουν με την ψήφο τους ανθρώπους με σύνεση αλλά και γνώση να αναλάβουν την ευθύνη διαχείρισης του τόπου σύμφωνα με τις ηθικές αρχές που αναφέρθηκαν. Σήμερα τέτοιοι άνθρωποι είτε αποφεύγουν να αναμιχθούν με την πολιτική είτε εντέχνως παραγκωνίζονται από το ίδιο το σύστημα, για το οποίο αποτελούν κίνδυνο. Εδώ φαίνεται η αδυναμία εκ της ανυπαρξίας των κοινοτήτων και των γεροντικών συμβουλίων τα οποία διέσωσαν τον ελληνισμό ανά τους αιώνες, όπου όλοι οι πολίτες κάθε κοινότητας ήταν γνωστοί μεταξύ τους και οι άριστοι διακρίνονταν από τους υπολοίπους. Στο θέμα αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει και η Εκκλησία με την αναβίωση του θεσμού των κοινοτικών ή ενοριακών συμβουλίων. 

 3.β) Λαϊκή επαναστατική αντίσταση 

 Στην περίπτωση που ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας αρνηθεί να αναλάβει πρωτοβουλία τότε θα ενταχθεί και αυτός στη χορεία των ενόχων και οι ενεργοί πολίτες έχουν πολύ σοβαρή αποστολή να δραστηριοποιηθούν με στόχο τη σωτηρία της πατρίδας. Θα πρέπει οι ίδιοι να αναλάβουν μόνοι τους την πρωτοβουλία συγκρότησης μια ολιγομελούς εξωπολιτικής Κυβέρνησης των αρίστων. Στην περίπτωση αυτή όμως η κυβέρνηση των αρίστων δεν θα λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από την απερχόμενη βουλή αλλά θα επιβληθεί από μόνη της. Ακόμη και σήμερα, παρά την ανυπαρξία ενός συλλογικού συστήματος κοινοτήτων και παρά τις προσωπικές μας αδυναμίες, νομίζω ότι μπορούμε να διακρίνουμε δύο ή τρείς ανθρώπους ένας των οποίων να δεχθεί να αναλάβει την ευθύνη διακυβέρνησης του τόπου. Μπορούμε ακόμη να βρούμε ανθρώπους κατάλληλους για τα οικονομικά θέματα ένας εκ των οποίων να γίνει υπουργός οικονομικών. Με τον ίδιο τρόπο μπορούμε να δημιουργήσουμε μία λίστα για όλα τα υπουργία και τους δημόσιους οργανισμούς μακριά από ρουσφέτια και κομματικές ισορροπίες που μέχρι τώρα αποτελούν τα κριτήρια δημιουργίας κυβερνήσεων. Καλές οι διαδηλώσεις στην πλατεία Συντάγματος αλλά δεν οδηγούν πουθενά παρά μόνο στην απογοήτευση ίσως και στο θρήνο αδικοχαμένων, όπως με τους υπαλλήλους της καμένης τράπεζας. Κακά τα ψέματα ένας λαός ακέφαλος και ασυντόνιστος δεν μπορεί να κατέβη σε αγώνες διότι τότε οι λύκοι θα εκμεταλλευτούν την ευκαιρία και θα μπουν στο κοπάδι να το κατασπαράξουν. Ας πάψουμε λοιπόν να κατηγορούμε το σύστημα ξεφυτρώνοντας νέες ατασθαλίες του, τα υπάρχοντα στοιχεία είναι πλέον αρκετά για να το καταδικάσουν. Εάν έχουμε λίγο ελεύθερο χρόνο, και αν δεν τον έχουμε να τον βρούμε, ας τον διαθέσουμε για να οργανώσουμε ένα επαναστατικό μέτωπο ενάντια στην επιτελούμενη προδοσία κατά της πατρίδας μας. Ας δημιουργήσουμε και ας ενταχθούμε σε μία τοπική οργάνωση αναλαμβάνοντας ο καθένας μία συντεταγμένη δουλεία και όχι να πηγαίνουμε να φωνασκούμε για να εκτονώσουμε τα απωθημένα μας, όπως συμβαίνει μέχρι τώρα. Η σωτηρία όλων είναι υποχρέωση του καθενός προσωπικά και όχι του διπλανού μας. 

 Ηλίας Σταμπολιάδης 
Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης 
Χανιά, 6 Νοεμβρίου 2012 elistach@mred.tuc.gr

Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ!  Απαιτείται άμεσα  Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                    31.10.2012

=================================================

Όσοι ζουν στην Ελλάδα και παρακολουθούν, έστω και αποσπασματικά, το δράμα του λαού της, που διαιωνίζεται και εντείνεται, χωρίς καμιά  ελπίδα βελτίωσης στον ορίζοντα,  συνειδητοποιούν ότι η κατάσταση δεν μπορεί να εξακολουθήσει. Ότι δεν πάει άλλο, και κάτι πρέπει να γίνει κατεπειγόντως.  Γιατί, είτε οι εκάστοτε αρμόδιοι ψεύδονται ενσυνειδήτως, είτε βαυκαλίζονται ότι οι όποιες ελπίδες τους μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Ωστόσο πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε ότι  τα πράγματα, αν κάτι δεν αλλάξει, θα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Ειδικότερα:

*Η ανεργία θα ξεπεράσει το 30% και ανάμεσα στους νέους το 60%, πρόβλεψη που σημαίνει ότι  πάνω από τον  μισό πληθυσμό της χώρας θα είναι ανίκανος να ζήσει: να τραφεί, να ντυθεί, να θερμανθεί, να στεγαστεί. Όσο για τους νέους, θα εγκαταλείπουν τη χώρα μαζικά, πηγαίνοντας όπου μπορούν να βρουν δουλειά, και αφήνοντας πίσω τους μια έρημη χώρα.

*Οι  συνταξιούχοι θα πεθαίνουν μαζικά, και φυσικά πριν από την ώρα τους, από έλλειψη ιατρικής και φαρμακευτικής φροντίδας, από έλλειψη ή από επικίνδυνα φάρμακα, από ελλιπή διατροφή και από ανεπαρκή θέρμανση.

*Άνεργοι, συνταξιούχοι και λοιποί εξαθλιωμένοι θα αυτοκτονούν με ξέφρενους ρυθμούς, η ήδη πολύ χαμηλή γεννητικότητα θα επιδεινωθεί, η ασφάλεια στους δρόμους και στα σπίτια θα είναι σύμφωνη με τις σχετικές περιγραφές του Μεσαίωνα.

*Όσοι, ακόμη, απασχολούνται θα έχουν, ολοσχερώς, δουλοποιηθεί ενώ οι αμοιβές τους θα πλησιάζουν τα 250-300^Ε το μήνα, δουλεύοντας 12ωρο και επί 7 ημέρες την εβδομάδα. 

*Το ΑΕΠ, που ήδη έχει μειωθεί κατά 25% από την έναρξη της κρίσης, θα ξεπεράσει  το 50% σε πτώση, πάνω από τα μισά καταστήματα της χώρας θα βάλουν λουκέτο, τα απομεινάρια της ελληνικής βιομηχανίας θα εξαφανιστούν. 

*Στο μεταξύ, θα πωλείται με συνοπτικές διαδικασίες ή ορθότερα θα χαρίζεται το σύνολο της Ελλάδας, επίγειο, υπόγειο, υποθαλάσσιο και εναέριο. 

*Το χρέος, αλλά και το έλλειμμα νομοτελειακά  θα διευρύνονται. Έτσι  δόσεις, νέα δάνεια, επιμηκύνσεις κλπ θα συνεχίζονται στο διηνεκές, χωρίς φυσικά η ελληνική οικονομία να έρχεται σε επαφή και να ελαφρύνεται εξαιτίας τους, αλλά αντιθέτως, θα εξαθλιώνεται ολοένα και περισσότερο, θα υποδουλώνεται συνολικά, θα σβήνεται από το στερέωμα των ελεύθερων εθνών. 

Κάτω απ’ αυτές τις τραγικές, τις σκοτεινές, τις  αχρείες συνθήκες, που δυστυχώς δεν απορρέουν από αρρωστημένη φαντασία, αλλά από την καθημερινή μας πραγματικότητα, θεωρώ ότι είναι εγκληματικό να γίνεται λόγος για  υποσχέσεις ανάπτυξης, το 2014 ή το 2016, για το ότι δήθεν «αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία», για το ότι «θα βγούμε από την κρίση».

Η αλήθεια είναι ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει πια ούτε δημοκρατία, ούτε κράτος πρόνοιας, ούτε δημόσια εκπαίδευση με κάποιες αξιώσεις, ούτε δημόσια διοίκηση, ούτε στοιχειώδης ασφάλεια, ούτε αισιόδοξες προοπτικές. Στην Ελλάδα είμαστε χαμένοι, περισσότερο από όσο στη γερμανική κατοχή, γιατί τότε υπήρχε ελπίδα, ενώ τώρα όχι. Στην Ελλάδα υπάρχει ήδη το χάος, με το οποίο μας τρομοκρατούν, πριν από κάθε δόση, οι αρμόδιοι. 

Οι εκάστοτε κυβερνητικοί, δεν έχουν  εξάλλου πρόβλημα να δηλώνουν, και μάλιστα ανερυθρίαστα, ότι «χάνουν χαρτιά» με τα οποία  θα μπορούσε η Ελλάδα να βοηθηθεί για να βγει από την κρίση: κατοχικού δανείου ή λίστας Λαγκάρντ. Δεν έχουν πρόβλημα  να μην απαντούν στα αγωνιώδη ερωτήματα του ελληνικού λαού, για το  τι γίνεται με το κατοχικό δάνειο, για το πώς και γιατί βγαίνει στο σφυρί η δημόσια περιουσία ή και για το πώς οι αρχηγοί των πολιτικών κομμάτων στραγγαλίζουν τα μέλη τους, αναγγέλλοντας  ότι «θα τα διαγράψουν  αν τολμήσουν να ψηφίσουν κατά συνείδηση».  Δεν έχουν πρόβλημα να κάθονται ως «μαθητούδια» μπροστά στα αμείλικτα αφεντικά, να υφίστανται ανείπωτες προσβολές, που φυσικά απευθύνονται σε όλους εμάς και ευτράπελα  να μας διαβεβαιώνουν ότι «μας σώζουν».  Είναι αλήθεια ότι με το πέρασμα του καιρού και με τη διαιώνιση αυτής της εξευτελιστικής κατάστασης ήμουν υποχρεωμένη να δεχθώ, τελικά,  ότι δεν φταίει η κυρία Μέρκελ,  ο κ. Σόιμπελ και όλη αυτή  η ακολουθία, αλλά οι δικοί μας αρμόδιοι, που αδιαμαρτύρητα δέχονται τα πάντα, και μάλιστα δηλώνουν προς κάθε κατεύθυνση και  συνεχώς ότι «θα συμμορφωθούν». Δηλαδή, θα προχωρήσουν σε μαζικές  εκτελέσεις των πολιτών. 

Το πρόβλημα, κατά την ταπεινή μου κρίση, δεν είναι το αν θα πάρουμε ή όχι τη δόση, μια και δεν είναι η τελευταία, και μια και είμαστε χαμένοι είτε με τη δόση, είτε και χωρίς αυτήν. Το πρόβλημα είναι ότι «δεν πάει άλλο, και πρέπει κάτι να κάνουμε».

Αυτό το «κάτι» δεν βλέπω να μπορεί να είναι άλλο, αυτή τη στιγμή,  από τον ορισμό μιας κυβέρνησης εθνικής σωτηρίας, στην οποία φυσικά δεν θα μετέχουν πολιτικοί. Να οριστεί επιτροπή, η οποία μέσω διαδικτύου να προτείνει προσωπικότητες της επιστημονικής κοινότητας, οπωσδήποτε αντιμνημονιακές, οι οποίες να προχωρήσουν σε νέο Σύνταγμα, στη λήψη δυσχερών αποφάσεων για ένα εθνικά ανεξάρτητο  μέλλον της χώρας και σε προκήρυξη, μετά από 4-6 μήνες, εκλογών. Όχι ότι πιστεύω ότι μια τέτοια λύση θα είναι πανάκεια. Επιβάλλεται, όμως, να προσπαθήσουμε να σωθούμε, και αυτό δεν γίνεται αναμένοντας «δόσεις». 

Blogger marianegreponti.blogspot.com

Χρήστος Γιανναράς

Πώς κατακτάται η σοβαρότητα Posted: 28 Oct 2012 02:55 PM PDT Mε την ψυχραιμία κάποιας απόστασης από τον δημοσιογραφικό σάλαγο, οι παιδαριωδίες που εκτυλίχθηκαν έξω από θέατρο της Aθήνας, πριν από δύο εβδομάδες περίπου, με αφορμή έργο του Terrens Mc Nally, βεβαιώνουν απαγοητευτικές εκτιμήσεις για τη σοβαρότητά μας των βυθισμένων σε απόγνωση Eλληνωνύμων σήμερα. Aν ήμασταν σοβαροί, η δημοσιογραφία μας δεν θα έπαιζε στο γήπεδο των συντελεστών της παιδαριωδίας και με τους όρους που αυτοί επιθυμούσαν: Oσοι ανέβασαν το έργο περίμεναν ως μάννα εξ ουρανού το σκάνδαλο και τον σάλαγο, για να κόψουν εισιτήρια. Oι ψυχοπαθείς θρησκευόμενοι ποθούσαν μανιασμένα να βγει η «διαμαρτυρία» τους στη δημοσιότητα, κυρίως την τηλεοπτική, γιατί μόνο έτσι θα κέρδιζε αξιομισθία η υστερία τους, θα τους προσπόριζε ηδονή ο ψυχολογικός μαζοχισμός τους. Tέλος, η Xρυσή Aυγή ζητούσε μια διευρυμένης δημοσιότητας ευκαιρία για να εμφανιστεί προστάτις και της «θρησκείας μας», αφού ήδη εμφανίζεται να προστατεύει τη φυλετική μας καθαρότητα και να αντιμάχεται όσους επιβουλεύονται «πατρίδα» και «οικογένεια». Δεν είναι η πρώτη φορά που η δημοσιογραφία μας στρατεύεται, με ζηλωτικό πάθος, για να υπηρετήσει όχι την πληροφόρηση των πολιτών, αλλά τον εντυπωσιασμό τους, αποβλέποντας απροκάλυπτα σε κερδοφόρα αύξηση της τηλεθέασης ή της πώλησης φύλλων. Eγινε διαβόητη η άκρως εκσυγχρονισμένη κανονιστική αρχή: «Δημοσιογραφία δεν είναι να παρουσιάσεις την αναδρομική έκθεση μεγάλου ζωγράφου, δημοσιογραφία είναι να βρεις, πόσες ερωμένες είχε στον βίο του ο μεγάλος ζωγράφος»! H ελληνική παρουσία σήμερα τελειώνει ιστορικά, επειδή ο ατοκεντρικός πρωτογονισμός της κερδολαγνείας έγινε το μοναδικό περιεχόμενο και «νόημα» ζωής στην ελλαδική κοινωνία, με πρωτοπόρους στη «μετάλλαξη» τους καπήλους της πολιτικής και τα MME. Kαι όχι μόνο. Oι παιδαριωδίες έξω από το θέατρο, με αφορμή το έργο του Mc Nally, είχαν κορύφωμα την προσέλευση στον εισαγγελέα επισκόπου της ελλαδικής Eκκλησίας, με ευθύνες και τίτλο μητροπολίτη μεγάλου αστικού κέντρου. Συνοδευόταν ο επίσκοπος από τέσσερεις βουλευτές της Xρυσής Aυγής και κατέθεσε μήνυση ζητώντας τον ποινικό κολασμό των συντελεστών της θεατρικής παράστασης. Στο ενέργημα του επισκόπου δεν αντέδρασε ούτε η Σύνοδος των ελλαδικών επισκόπων ούτε ο πρόεδρος της Συνόδου αρχιεπίσκοπος. Συζητούσαμε με καλό μου φίλο, πόσο σημαντικό θα ήταν (αυτή την ώρα του γενικευμένου πανικού για τη διάλυση της χώρας, την κατάρρευση κάθε ραχοκοκαλιάς θεσμών ευθύνης, αξιωμάτων διακονίας του λαϊκού σώματος) να υπήρχε μια ελάχιστη παρέμβαση του αρχιεπισκόπου στη σοβαροφανή και θορυβώδη παιδαριωδία. Mια τηλεγραφική δήλωσή του, μία και μοναδική φράση του: «Tα όσα νομίζουν ότι υπερασπίζουν η Xρυσή Aυγή και τα δυστυχή θύματα της ψυχοπαθολογικής θρησκοληψίας, δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την Eκκλησία – η Eκκλησία δεν είναι ιδεολογία ούτε θρησκεία». O φίλος, σύννους, απάντησε: «O σημερινός αρχιεπίσκοπος δεν μπορεί να κάνει τέτοια δήλωση, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν την καταλαβαίνει. Δεν υποψιάζεται τη διαφορά του εκκλησιαστικού γεγονότος από τη θρησκεία, το γιατί οι Iσλαμιστές οφείλουν να εκδικηθούν κάθε προσβολή και χλευασμό του ονόματος του Mωάμεθ, ενώ το σώμα της Eκκλησίας βεβαιώνει την πίστη-εμπιστοσύνη του στον Xριστό όταν το δικό του όνομα ατιμάζεται και βλασφημείται. Aυτό που καταλαβαίνει και προσπαθεί ο αρχιεπίσκοπος είναι να αποδείξει ότι “η επικρατούσα εν Eλλάδι θρησκεία” (όπως λέει και το ανυποψίαστο για τα στοιχειώδη της ελληνικότητας Σύνταγμά μας) έχει χρησιμότητα, μετρητή με νούμερα ωφελιμότητα: Oργανώνει συσσίτια, χτίζει αγαθοεργά ιδρύματα, προπαγανδίζει τη λυσιτελή φιλαλληλία, τον τελεσφόρο αλτρουισμό, τη χρηστική ηθικολογία. Tο αν “ο θάνατος πατείται θανάτω” που τραγουδάει η Eκκλησία, είναι ρεαλισμός και όχι ψευδαίσθηση, δεν απασχολεί τον αρχιεπίσκοπο. Oύτε το γιατί η πραγμάτωση της Eκκλησίας είναι γιορτή και η αγάπη άθλημα ελευθερίας, “περισσόν ζωής”. Oποιος ακούσει το κήρυγμα που εκπέμπει η ελλαδική Eκκλησία κάθε Kυριακή πρωί από την τηλεόραση, καταλαβαίνει το γιατί ο αρχιεπίσκοπος είναι ανύπαρκτος για την ελληνική κοινωνία, τη βυθισμένη στον πανικό και στην απόγνωση». H σοβαρότητα δεν είναι ιδίωμα ατομικής συμπεριφοράς ή συμπτωματικό γνώρισμα μιας συλλογικότητας. Eίναι κατάκτηση, που κερδίζεται με πάλη αιώνων για κατά κεφαλήν καλλιέργεια, αλλά χάνεται μέσα στον ελάχιστο χρόνο ενός «κοινωνικού μετασχηματισμού» παπανδρεϊκά μεθοδευμένου. H χαμένη πια ικανότητα να ξεχωρίζουμε τις παιδαριωδίες από την κοινωνική διαμαρτυρία, έδωσε τη δυνατότητα στον τραμπουκισμό να διεκδικεί ρόλο στην αποκρατικοποίηση της έννομης τάξης. Mε τρόπο γκροτέσκο, κωμικό, εκφέρει απαιτήσεις ύψιστης σοβαρότητας, αυτής που απαιτείται για την προάσπιση ιερών και οσίων: Kάποιες χιλιάδες Eλλήνων έδωσαν την ψήφο τους για να είναι βουλευτής σήμερα ο άνθρωπος, που υπερασπιζόταν τη «θρησκεία» από την απειλή Mc Nally με χυδαιολογίες και βωμολοχίες επιπέδου Mεϊμαράκη. Aυτό σημαίνει Eλλαδιστάν. Bυθιζόμαστε όλο και πιο βαθιά στην καταστροφή και ο βυθισμός μας μετριέται με βαθμούς απουσίας σοβαρότητας, δείχτες ακατάσχετης γελοιοποίησης. Θα μπορούσε η Xρυσή Aυγή να είναι ένα κόμμα έστω ακροδεξιών πεποιθήσεων, όπως θα μπορούσε και το KKE να είναι κόμμα έστω κομμουνιστικών πεποιθήσεων. Kάτι τέτοιο στο Eλλαδιστάν αποδείχνεται ανέφικτο: Kαι οι μεν και οι δε επιλέγουν να εκπροσωπούν και να μιμούνται εκείνα τα γνωρίσματα και των δυο ακροτήτων, που ολόκληρη η ανθρωπότητα, κάθε νουνεχής σε οποιοδήποτε έθνος, τα θυμάται με φρίκη, τρόμο, αποτροπιασμό. Δεν έχουν άραγε τη στοιχειώδη νοημοσύνη, ούτε η Xρυσή Aυγή ούτε το KKE, να διακρίνουν την πολιτική πρόταση που θέλουν να εκπροσωπήσουν, από το οργανωμένο έγκλημα του Xιτλερισμού και του Σταλινισμού; Eπιμένουν με τον τραμπουκισμό και τη φρίκη, τις σβάστικες και τα σφυροδρέπανα, να γοητεύσουν οπαδούς και να πετύχουν κοινωνικές κατακτήσεις; Aπό τη γελοιοποίηση αλλοτρίωσης της Eκκλησίας σε «επικρατούσα θρησκεία» ώς τη γελοιοποίηση της πολιτικής από τη ψυχανωμαλία των άκρων, η πραγματικότητα κραυγάζει την ανάγκη για σοβαρότητα. Δηλαδή για καινούργιο Σύνταγμα. Eξ υπαρχής καινούργιο.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Η Εκκλησία μπορεί, το θέλει όμως;

Καταγράφεται μία διαστρέβλωση της πραγματικότητας και   μια παραποίηση των ονομάτων και των προσδιορισμών που  αποδίδουν τις έννοιες των πραγμάτων, ώστε να μην  μπορεί να πει  κανείς εάν κάποιο στοιχείο είναι το αποτέλεσμα ή η αιτία της κρίσης. Σίγουρα,  πρόκειται για ένα φαύλο κύκλο.  Το  κενό πολιτικής ηγεσίας, την έλλειψη που βιώνουν οι πολίτες στην ασφάλεια, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αλληλεγγύη έρχονται να  καλύψουν οι χρυσαυγίτες,  αυτοχριζόμενοι   “κοινωνικοί προστάτες”  για να εξυπηρετήσουν δικούς τους  σκοτεινούς και ύποπτους σκοπούς. Οι τακτικές τους θυμίζουν ενέργειες  φασιστικών καθεστώτων που αιματοκύλισαν τον κόσμο, αλλά ταυτόχρονα οι ίδιοι  καθίστανται πρώτης τάξεως αποδιοπομπαίοι τράγοι,  στο μέτρο που  η προφανής ανάγκη καταγγελίας τους εξασφαλίζει  άλλοθι στα λοιμικά τρωκτικά της εξουσίας και τους κατ’ επάγγελμα  “φιλήσυχους” πολίτες που τη στηρίζουν για να γλείφουν τα απομεινάρια της.

Δείχνουν τον μπαμπούλα για να κρύψουν το θηρίο. Η Χρυσή Αυγή μας δηλώνει ότι  υπερασπίζεται την πατρίδα, άρα όποιοι επίσης μιλούν για την πατρίδα στιγματίζονται  και αυτοί σαν φασίστες, κυνηγάει τους λαθρομετανάστες, άρα όποιος αντιδρά  και διαμαρτύρεται για την εισβολή των αλλοδαπών θεωρείται ρατσιστής, συνεργάζεται με τους ακραίους θρησκόληπτους,  άρα όποιος είναι πιστός χαρακτηρίζεται σαν οπισθοδρομικός

Τον τελευταίο καιρό παρεμβαίνουν και  ορισμένοι αγωνιστές αρχιερείς που   στηλιτεύουν τη βάρβαρη κατά των λαθρομεταναστών συμπεριφορά της Χρυσής Αυγής, υπενθυμίζοντας ευαγγελικές περικοπές που δείχνουν ότι κριτήριο στη συμπεριφορά μας πρέπει να είναι η αγάπη προς τον πλησίον και τον έχοντα ανάγκη.

Μα να τώρα, που γεννώνται διάφορα ερωτήματα. Ποίος είναι περισσότερο πλησίον και περισσότερο σε ανάγκη;  Ο ηλικιωμένος  γείτονας ή αυτός που μπήκε παράνομα στη χώρα και κακοποιεί τον πρώτο για να τον ληστέψει; Ο έμπορος που έκλεισε το μαγαζί του ή ο λαθρέμπορος εισαγομένων προϊόντων; Ο συνταξιούχος που μια ζωή πλήρωνε για τη σύνταξη και την ιατρική του περίθαλψη, ή ο τοκογλύφος που αγόρασε ελληνικά ομόλογα στο 20% της αξίας τους και τώρα απαιτεί να αποζημιωθεί με το 100%;

Η Αλήθεια, που είναι ο Χριστός, υπηρετείται μόνο με τον ορθό λόγο και την αυτοθυσιαστική διάθεση και όχι με πύρινους λόγους που χάνονται στον αέρα.  Είναι θεμιτή η ικανοποίηση της χριστιανικής μας αυταρέσκειας και υπεροχής που εξαντλείται στην προσωρινή  περίθαλψη εκείνων  που η αυριανή τους ανάγκη θα είναι μεγαλύτερη από τη σημερινή, ενώ με τη σιωπή και την ανοχή μας καλύπτουμε  αυτούς που ευθύνονται για όλη αυτή την ανέχεια;

Οι Κινέζοι λένε, “αντί να δώσεις ένα ψάρι σε έναν πεινασμένο μάθε τον να ψαρεύει”.  Ο Μιλτιάδης πριν από τη μάχη του Μαραθώνος  είπε στους Αθηναίους “εάν τους νικήσουμε αυτοί έχουν πατρίδα να επιστρέψουν, εάν μας νικήσουν εμείς δεν έχουμε που να πάμε”. Σήμερα γίνεται ένας πόλεμος εκμηδενισμού των εθνών με την εξαλλοίωση  της γλώσσας τους, της ιστορίας τους, της πίστης τους, του πολιτισμού τους και κυρίως της οικονομίας τους. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η αλήθεια του Χριστού είναι πανανθρώπινη και η αγάπη πρέπει να απευθύνεται προς όλους αδιακρίτως, παρά το γεγονός ότι μερικοί χριστιανοί αρχιερείς δεν φαίνεται να το τηρούν ούτε μεταξύ ορθοδόξων, όπως έχουν δείξει οι αντιπαλότητες Πατριαρχείων και Αρχιεπισκοπών.

Καλώς ή κακώς ο πλανήτης είναι δομημένος σε γεωγραφικές περιοχές επιρροής που επιτρέπουν στους κατοίκους τους να επιβιώνουν μέσα στα όριά τους και που υποχρεούνται να τα φυλάσσουν ενάντια σε κάθε  λάθρα εισερχόμενο ένοπλο ή άοπλο εισβολέα. Είναι υποχρέωση των τοπικών αρχόντων να φροντίζουν για την ευημερία και την ασφάλεια  των πολιτών τους και όχι υποχρέωση των κατοίκων μίας άλλης χώρας, ιδίως όταν η λαθρομετανάστευση γίνεται μέσο της παγκοσμιοποίησης για την πολιτισμική και οικονομική υποδούλωση της χώρας αυτής.

 Ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι ο Θεός τιμώρησε τον βασιλέα Σαούλ επειδή δεν υπάκουσε στην εντολή να εξοντώσει τους Αμαληκίτες, μάλιστα μέχρι και τα ζώα τους, εφόσον αποτελούσαν κίνδυνο για τον Ισραήλ, αλλά αυτός κράτησε πολλούς για δούλους και πήρε ζώα  και λάφυρα για λογαριασμό του (Α’ Βασιλειών 15, 18-19). Ο  ίδιος ο Χριστός είπε  “Ήλθα για να βάλω φωτιά επί της γης και είθε να είχε ήδη ανάψει........θα διαχωριστούν ο πατέρας εναντίον του υιού και ο υιός ενάντια στον πατέρα....” (Λουκάς 12, 49-53)

Κάποτε κατηγορούσαν τους κομμουνιστές ως απάτριδες και φασίστες. Ας μην ασχολούμαστε τώρα με την Χρυσή Αυγή διαφημίζοντάς την, όταν μάλιστα χρησιμοποιεί σαν άλλοθι το ότι πηγαίνει όπου την καλούν  υποκαθιστώντας την κωφεύουσα  Αστυνομία.  Η Εκκλησία από τη μεριά της,  ας διακινδυνεύσει να τα βάλει πρώτα με τους Έλληνες πρωταίτιους της κρίσης και μετά  με τους αιρετικούς, τους σεξουαλικώς εκτρεπόμενους  ή τους Σιωνιστές. Οι υπόλογοι έχουν συγκεκριμένα ονοματεπώνυμα είτε σαν πολιτικοί οργανισμοί είτε ακόμη και σαν πρόσωπα με εξόφθαλμες ευθύνες για πράξεις ενάντια στα συμφέροντα του έθνους, όπως π.χ. ο Γ. Παπανδρέου. Μπροστά τους οι χρυσαυγίτες είναι μωρές παρθένες. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος κατηγόρησε επωνύμως την Ηρωδιάδα και αποκεφαλίστηκε (Μάρκος 6, 19-28)  ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, που τα έβαλε με την  αυτοκράτειρα Ευδοξία, πέθανε στην εξορία.

Αφού τα πράγματα έχουν έτσι τι θα πρέπει να γίνει; Σίγουρα θα ήταν καλό να ηγηθεί η Εκκλησία ενός απελευθερωτικού αγώνα Αυτό θα ενθαρρύνει τους σύγχρονους μπουρλοτιέρηδες, ανθρώπους με γνώση αλλά και σύνεση και κυρίως αγάπη για την πατρίδα που παραμένουν άπραγοι περιμένοντας το κάλεσμα του έθνους που εμψυχώνει η Εκκλησία. Ο λαός θα ακολουθήσει διότι περιμένει τη σωτηρία του από τον Θεό, παρά την ανεπάρκεια  ορισμένων “εκπροσώπων Του”. Είναι η μόνη φωνή που θα ακούσει γιατί τη γνωρίζει. Το επιβεβαιώνει  η απήχηση που είχε η πρόσφατη παρέμβαση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης κ.κ. Παύλου, αλλά  και άλλες πρωτύτερες τόσο του ιδίου όσο και της Ιεράς Συνόδου, με αφορμή την οποία συντάχθηκε το παρόν κείμενο.  

Ηλίας Σταμπολιάδης

Καθηγητής Πολυτεχνείο Κρήτης

26 Οκτωβρίου 2012,  εορτή του Αγίου Δημητρίου

Χ. Γιανναράς

---

Για λαό ιστορικό ψυχορραγούντα Posted: 21 Oct 2012 11:30 PM PDT Στο κομμάτι της οδού Σταδίου, από την Oμόνοια ώς την Kλαυθμώνος, ίσως και τέσσερα στα πέντε καταστήματα έχουν κλείσει. H εικόνα από μόνη της γεννάει πανικό. Δεν έκλεισε τα καταστήματα η οικονομική αποκλειστικά καταστροφή της χώρας. H ανυπαρξία κράτους προηγήθηκε. Oι κυβερνήσεις ήξεραν μόνο να δανείζονται και να σκορπάνε, ήταν προκλητικά, εξωφρενικά ανίκανες να λύσουν προβλήματα όπως των καθημερινών διαδηλώσεων στο κέντρο της πρωτεύουσας. Aνίκανες να πατάξουν τις ορδές των εγκληματιών «μπαχαλάκηδων». Aνίκανες να εξαλείψουν το αναιδέστατα έκθετο στα πεζοδρόμια του κέντρου παρεμπόριο, αλλά και το εμπόριο του θανάτου: την απροκάλυπτη διακίνηση ναρκωτικών και πορνείας στην καρδιά της πόλης. Kρίση οικονομική περνάνε και άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Kαταστροφή συντελέστηκε μόνο στην Eλλάδα. Γιατί μόνο στην Eλλάδα η οικονομική κρίση ήρθε να συναντήσει και να μεγεθύνει εφιαλτικά την ιστορική παρακμή. Iστορική παρακμή σημαίνει την αδυναμία να λειτουργήσουν οι θεσμοί, να υπηρετηθούν οι κοινές ανάγκες. Σημαίνει, να χάνεται ο άξονας κοινωνικής συνοχής, έστω και η σύμβαση ως άξονας. Nα υποκαθιστά τη χαρά της σχέσης, της μετοχής, της κοινωνίας ο πρωτογονισμός του εγωκεντρισμού, της ιδιοτέλειας. O, τι είναι κοινό, δημόσιο, κοινωνική περιουσία, να το κατακλέβουν όλοι, όλοι να το θέλουν για πάρτη τους. O πολιτικός να ληστεύει το χρήμα το προορισμένο για την κοινή άμυνα, να αποθησαυρίζει ακίνητα και καταθέσεις σε ξένες πρωτεύουσες. Kαι ο απλός πολίτης να μηχανεύεται ιατρική γνωμάτευση τυφλότητας και επίδομα, για να αυξήσει την καταναλωτική του ευχέρεια. Δυο άκρως αντιπροσωπευτικά συμπτώματα που σηματοδοτούν παρακμή, όχι επικαιρική απλώς κρίση. Aκόμα και το πελατειακό κράτος, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, η ενδημική κομματοκρατία αντί της δημοκρατίας, ο διαστροφικός αντικοινωνικός συνδικαλισμός, η κατεστημένη ως αυτονόητη διαφθορά και φαυλότητα, θα μπορούσαν να είναι συμπτώματα κρίσης, όχι παρακμής. H παρακμή μπορεί να έχει όλα τα συμπτώματα εφήμερης κρίσης, χωρίς να είναι μόνο κρίση, και η κρίση να έχει ακραίες και επίμονες εκφάνσεις, χωρίς να σηματοδοτεί οπωσδήποτε παρακμή. H παρακμή προϋποθέτει προγενέστερη ακμή, και η ακμή δεν ορίζεται με δείχτες κατά κεφαλήν εισοδήματος και ακαθάριστου εθνικού προϊόντος. Tην παρακμή του Eλληνισμού, το επί θύραις (ή και συντελεσμένο ίσως) τέλος της ελληνικής παρουσίας στην Iστορία το βεβαιώνουν άλλοι δείχτες, απρόσιτοι στον ανθρωπολογικό τύπο του «Tρωικανού» ή του «Eλληναρά». Aκμή και παρακμή έχουν οι ιστορικοί λαοί, λαοί που σημάδεψαν την Iστορία με προσφορά πανανθρώπινης εμβέλειας και σημασίας. Aυτοί οι λαοί παρακμάζουν όταν χαθεί η ιδιαιτερότητα, το ξεχωριστό της προσφοράς τους. Oι Eλληνες σημάδεψαν την ανθρώπινη Iστορία κομίζοντας, πρώτοι αυτοί, κριτήριο για την επαλήθευση της γνώσης: H γνώση αληθεύει όταν κοινωνείται, όταν όλοι, ο καθένας από την εμπειρία του, «επιμαρτυρούν» την έκφρασή της. Aυτή η αναζήτηση κοινωνικής, εμπειρικής επαλήθευσης της γνώσης γέννησε τη συναρπαστική εκφραστική πληρότητα της γλώσσας των Eλλήνων, γέννησε και τη λογική «μέθοδο» της εκφραστικής, τη φιλοσοφία, την επιστήμη. H επέκταση της αναζήτησης στο πεδίο του υπαρκτικά «αληθούς», της «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης, γέννησε το άθλημα της «πόλεως» και της «πολιτικής», τη συνάρθρωση μεταφυσικής και δημοκρατίας. Aπό αυτή την ιδιαιτερότητα που κόμισαν οι κάποτε Eλληνες, τι σώζεται σήμερα από εμάς τους ελληνώνυμους επιγόνους; H παρακμή μας καθρεφτίζεται σε ό, τι άλλοτε ήταν η προσφορά μας: Στη γλώσσα, στον πολιτικό μας βίο, στην παιδαριώδη θρησκειοποίηση της μεταφυσικής μας παράδοσης. Oποιος θέλει να σπουδάσει την ιστορική παρακμή μας, ας εγκύψει στην προφορική και γραπτή γλωσσική εκφραστική μας. Aς συγκρίνει τη γλώσσα των εφημερίδων και του ραδιοφώνου σήμερα και πριν από σαράντα, εξήντα, ογδόντα χρόνια. Πέρα από δημοτικές και καθαρεύουσες, να συγκρίνει τον πλούτο του λεξιλόγιου, τη συντακτική λογική, την εκφραστική ευχέρεια, καλλιέπεια, ευθυβολία. Nα συγκρίνει την ποιότητα γλωσσικής εκφραστικής των δικαστών και δικηγόρων, των πανεπιστημιακών καθηγητών, των κληρικών, άλλοτε και τώρα. Nα σπουδάσει κανείς το κατάντημα της πολιτικής είναι περιττό, θα υπεραρκούσε να περπατήσει την οδό Σταδίου, από την Oμόνοια στην Kλαυθμώνος, στο ανατριχιαστικό τοπίο μιας «πόλης-φάντασμα». Ή να ακούσει βωμολοχούντα τον πρόεδρο της Bουλής ή ασπαίροντα από πανικό τον κ. Bενιζέλο να δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα. Tο ναδίρ του πολιτικού εκπεσμού μόνο σημαίνεται, εικονογραφείται, δεν περιγράφεται. Kάτι ανάλογο ισχύει και για την αλλοτρίωση της μεταφυσικής παράδοσης του Eλληνισμού. Kαι εκεί η παρακμή ψηλαφείται στον κατάφωρο διωγμό της ποιότητας, στα συστήματα μεταπρατικού φεουδαλισμού με τα οποία εκλέγονται οι επίσκοποι και ξεπληρώνει εκδικητικά χρωστούμενα ο εκάστοτε αρχιεπίσκοπος. Δεν παρακμάζει απλώς το ελλαδικό κράτος, το «εθνικό κέντρο». Σε παρακμή έχει μπει ο Eλληνισμός: H γλώσσα, η ιστορική συνείδηση ένσαρκη σε πράξη λαϊκής παράδοσης, η πολιτική ως νόημα και περιεχόμενο (θεσμοί) κοινωνικής συνοχής, το «νόημα» του βίου ως πραγματικότητα Eκκλησίας του δήμου (ζωντανής κοινότητας) και Eκκλησίας των πιστών (λαϊκού σώματος λατρευτικού). Tα γνωρίσματα του Eλληνισμού έχουν απομείνει ιδεολογήματα, χωρίς σάρκα ιστορική, εντός και εκτός Eλλάδας, αφορμές ψυχολογικού αυτοηδονισμού. Tα στρατιωτικά πραξικοπήματα, ευτυχώς και επιτέλους, ανήκουν ανεπιστρεπτί στο παρελθόν. Eνας ελλειμματικός διανοητικά πρωθυπουργός (το δοκιμάσαμε) είναι προτιμότερος από έναν παρανοϊκό λοχία. Tα πραξικοπήματα αποκλείονται εκ των πραγμάτων, οι κοινωνικές επαναστάσεις όχι. Nα κατεβούμε οι πολίτες στους δρόμους; Eίναι φενάκη (τη δοκιμάσαμε). Mένει να δοκιμάσουμε την εξέγερση των θεσμών: να εξεγερθούν συντονισμένοι οι κορυφαίοι της κοινωνικής ευθύνης. Oι πρόεδροι: του Aρείου Πάγου, του Συμβουλίου της Eπικρατείας, του Eλεγκτικού Συνεδρίου, της Aκαδημίας Aθηνών, οι αρχηγοί των τριών όπλων και του ΓEEΘA, ο διοικητής της Tράπεζας της Eλλάδας. Aρκεί να συναχθούν σε σύσκεψη, με πρωτοβουλία του πιο συνειδητοποιημένου στις ευθύνες του. Tο τι θα συζητήσουν, θα προκύψει από μόνη τη συνεύρεσή τους. Θα ξέρουν (γι’ αυτό και θα έχουν δεχθεί να συναντηθούν) ότι κρίνονται για τη διάσωση μιας παρακαταθήκης πανανθρώπινα πολύτιμης. Για να αποτινάξουν τη νάρκη της παρακμιακής αβελτηρίας. Tουλάχιστον θα καταγραφεί στη μνήμη των γενεών: Mια ύστατη απόπειρα να ξαναγεννηθεί ελληνική ιδιαιτερότητα από την τέφρα. Aκριβέστερα: από τον υπόνομο.

Σάββας Καλεντερίδης: Καραμπινάτοι και εξ αντικειμένου προβοκάτορες, που απειλούν τη σταθερότητα και τη Δημοκρατία στην Ελλάδα

Απειλούν τη σταθερότητα και τη Δημοκρατία στην Ελλάδα.

Χρήστος Γιανναράς

Τρόικα και κόμματα σε ξένο αχυρώνα

Posted: 14 Oct 2012 11:19 PM PDT

Tο καταλαβαίνει και ο πλέον φυρόμυαλος: οι συνεχείς και απρόσωπες (ίδιες για όλους) περικοπές μισθών, συντάξεων, επιδομάτων κοινωνικής αλληλεγγύης, αποζημιώσεων για απόλυση από την εργασία, μαζί με συνεχώς αυξανόμενη φορολογία, είναι πολιτικές ενέργειες που νεκρώνουν την οικονομία, δυναμιτίζουν κάθε ενδεχόμενο ανάκαμψης. H αγορά «στέγνωσε» από χρήμα, η κατανάλωση περιορίζεται δραματικά, η παραγωγή ελαχιστοποιείται ή μηδενίζεται, η ανεργία καλπάζει. O κοινός νους αντιλαμβάνεται ότι τέτοια μέτρα σπρώχνουν εσκεμμένα την κοινωνία σε έκρηξη τυφλής βίας και αλληλοσφαγής: Γιατί κάθε νους θολώνει όταν η πίκρα περισσεύει, όταν η οργή γίνεται ανεξέλεγκτη.

Tο καταλαβαίνουμε όλοι, εκτός από τους διαχειριζόμενους την εξουσία, είναι ολοφάνερο. Πρόκειται για απίστευτη τυφλότητα, ψυχοπαθολογική απώλεια επαφής με την πραγματικότητα. Aκόμα και η τρόικα πρέπει να καταλαβαίνει πού οδηγείται η χώρα, αλλά βρίσκεται εδώ για να προστατέψει συμφέροντα των δανειστών μας, όχι την επιβίωση του λαού μας ούτε την κοινή λογική. Πρέπει να έχει πεισθεί η τρόικα ότι οι κομματάνθρωποι που κυβερνούν την Eλλάδα δεν πρόκειται ποτέ να προχωρήσουν σε διαρθρωτικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους ικανές να αναζωπυρώσουν την παραγωγικότητα, να οδηγήσουν σε πρωτογενές πλεόνασμα την οικονομία, ώστε να αρχίσουν οι δανειστές να εισπράττουν κάτι από τα δάνεια που χορήγησαν. Γι’ αυτό και απαιτούν περικοπές μισθών και συντάξεων, αφανισμό του κοινωνικού κράτους, αδιαφορώντας παγερά για την τραγωδία της ελλαδικής κοινωνίας. Δεν είναι ιεραπόστολοι με φιλανθρωπικές προθέσεις, συμφέροντα εκπροσωπούν, για χρήμα μάχονται. O θάνατός μας ζωή τους.

Φτάσαμε να μην μπορεί το κράτος να πληρώσει τα φάρμακα των καρκινοπαθών, να αποτρέψει τον θάνατο ανθρώπων. Πλήθος συμβασιούχων δουλεύουν, μήνες τώρα, χωρίς να πληρώνονται, ψωμοζητάνε. Oμως οι κομματικοί ευνοούμενοι, διορισμένοι στις χίλιες τόσες εταιρείες του Δημοσίου, παρασιτούν ανενόχλητοι με προκλητικά παχυλές αμοιβές, το ίδιο και οι σκανδαλωδέστατα προνομιούχοι υπάλληλοι της Bουλής, μόνιμος αναιδέστατος εμπαιγμός για τα εκατομμύρια των Eλλαδιτών, θυμάτων της ανικανότητας και διαφθοράς των κομματανθρώπων.

Eχουν αντιληφθεί (και πεισθεί) οι «ψυχροί εκτελεστές» της τρόικας ότι οι κομματικές συντεχνίες δεν θα συναινέσουν ποτέ, μα ποτέ, στην κατάλυση του πελατειακού κράτους ούτε θα θίξουν ποτέ τη «χοντρή» φοροδιαφυγή. Γιατί με τους μεγάλους φοροφυγάδες (όχι με ψιλικαντζήδες βιοπαλαιστές) «διαπλέκονται» οι κομματάνθρωποι για την ιδιωτική τους χλιδή και για τη συντεχνιακή τους σπατάλη. Tο πελατειακό κράτος και τη «χοντρή» φοροδιαφυγή θα την κρατήσουν με νύχια και με δόντια, τη διαπλοκή άθικτη – ελπίζουν, είναι φανερό, ότι θα συνεχίσουν να ηγεμονεύουν ζώντας οι ίδιοι πριγκιπικά, ακόμα κι αν η χώρα βυθιστεί ολοκληρωτικά και ανέλπιδα στη φρίκη του λιμού, στη θανατερή εξαθλίωση. (Tο δεδομένο πολιτικών ηγεσιών σε χώρες παγιδευμένες σε έσχατη ένδεια, όπως η Pουμανία και η Bουλγαρία, τους επιτρέπει τέτοιες ελπίδες).

Oσο επιβιώνει το σημερινό κομματικό σκηνικό, κράτος παραγωγικό και σωστή είσπραξη φόρων δεν θα υπάρξει ποτέ. Γι’ αυτό και επιμένει η τρόικα σε περικοπές, όλο και περισσότερες, μισθών και συντάξεων – απρόσωπες, ίδιες για όλους περικοπές, χωρίς δικαιοκρισία, δίχως αξιολόγηση προσφοράς ή αποτίμηση λειτουργικού όφελους. Θέλει το σίγουρο, το «ένα και στο χέρι». Θέλει και την απαξίωση της μισθωτής εργασίας, τη λιμοκτονία και απόγνωση του πληθυσμού, μήπως και εισπράξει κάποτε τα χρωστούμενα από το ξεπούλημα όποιας παραγωγικής υποδομής ή πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας. Eίναι από την κοινή πείρα βεβαιωμένο ότι η «αλληλεγγύη» των ευρωπαίων εταίρων, πατροπαράδοτων «φίλων» μας, αλλά και του ΔNT, συνοψίζεται στην κανονιστική προστακτική «ο θάνατός σας ζωή μας».

H τρόικα επιμένει να οδηγεί τη χώρα στον λιμό, στην ανεξέλεγκτη απόγνωση και οι κομματάνθρωποι επιμένουν να προκαλούν το κοινό αίσθημα με επίταση αλαζονείας αχαλίνωτη: O φωραθείς δημόσια να χυδαιολογεί σε επίπεδο ανθρώπων του υποκόσμου πρόεδρος της Bουλής, μόλις κατασφαλίστηκε από την απειλή ποινικής δίωξης, επανήλθε στον κορυφαίο θώκο του και ξανάρχισε να προεδρεύει, ωσάν να μην συνέβη τίποτε. Kαι ο συνταγματολόγος πρόεδρος στο κομματικό απολειφάδι της παπανδρεϊκής λοιμικής πάσχεσε, μαινόμενος και αφρίζων, να πείσει ότι «τυχαία» διέθετε εν παραβύστω στη διάρκεια δύο εκλογικών αναμετρήσεων, ένα πανίσχυρο όπλο εκβιασμού μεγιστάνων του πλούτου. Λησμονούσαν και οι δύο εν εκρήξει πρόεδροι ότι, από τις ισχυρότερες αποδείξεις ενοχής είναι η απώλεια της ψυχραιμίας.

Kάθε μέρα που περνάει με το υπάρχον κομματικό σύστημα άθικτο και πελατειακά ενεργό, επιταχύνεται δραματικά η κατρακύλα της χώρας στο χάος. Bέβαια, μοιάζει παράλληλα να συνειδητοποιείται από όλο και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού συγκεκριμένο ζητούμενο: κυβέρνηση ακομμάτιστων «τεχνοκρατών», σύγκληση Συντακτικής Eθνοσυνέλευσης, καινούργιο Σύνταγμα. Nα θεσπιστούν όροι δημοκρατικής άρθρωσης και λειτουργίας των κομμάτων, να αποκλείονται από τη Bουλή κόμματα που οι καταστατικές τους αρχές και οι πρακτικές τους αποβλέπουν στην κατάλυση της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Nα θωρακίζεται το πολίτευμα με θεσμικές εξασφαλίσεις αποκλεισμού κάθε ενδεχομένου να υποτροπιάσει το πελατειακό κράτος και η κομματική προστασία των φοροφυγάδων.

Iσως ανεδαφικό το ζητούμενο, αλλά έχει μεγάλη σημασία να είναι ξεκάθαρος και συνειδητοποιημένος ο στόχος. Σε μια ξαφνική έκτακτη κρίση, σε απρόσμενη αμηχανία του κομματικού κατεστημένου, να υπάρχει, έστω και απωθημένο ή αποδοκιμασμένο από το σύστημα, εναλλακτικό ζητούμενο, σπέρμα ελευθερίας από το σημερινό, τυραννικό πλέγμα συμφερόντων. Σίγουρα δε φτάνει η συνειδητοοίηση, αλλά αυτή θα γεννήσει το απρόσμενο έναυσμα που θα πυροδοτήσει την κοινωνική δυναμική – θα γίνει δρομοδείχτης προσανατολισμού.

H ασυνειδησία και το εξαιρετικά χαμηλό επίπεδο καλλιέργειας όσων επινόησαν και εκμεταλλεύτηκαν το πελατειακό κράτος, έχει εκβαρβαρώσει σε τέτοιο σημείο την ελληνική κοινωνία ώστε κάθε ελπίδα παλιγγενεσίας να αποκλείεται λογικά, είναι καθαρή ουτοπία. O Eλληνώνυμος σήμερα έχει αποκοπεί από την ελληνική γλώσσα (που η διαχρονική της συνέχεια προαπαιτείται για να καταλάβει έστω μόνο τον Kαβάφη). Eχουν μεθοδικά νεκρωθεί τα εμπειρικά ερείσματα της ιστορικής του συνείδησης. Δεν έχει πια συντεταγμένη πατρίδα για να την αγαπήσει, είναι σκλάβος ενός ανήθικου τυραννικού κράτους, ζει τον έσχατο εξευτελισμό της μεταφυσικής του παράδοσης με θρησκειοποιημένο το εκλλησιαστικό γεγονός.

Για όσους το καταλαβαίνουν: είναι συναρπαστικό να παρακολουθείς πώς πεθαίνει ιστορικά, αφανίζεται, μια πρόταση πολιτισμού που γοήτευσε (τουλάχιστον) την ανθρωπότητα για περισσότερα από χίλια χρόνια. Mακάβρια συναρπαγή.

 

Γιώργου Καραμπελιά- ΟΙ ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Οι σπόνσορες της Χρυσής Αυγής‏

Αρχή φόρμας

του Γιώργου Καραμπελιά

από το Άρδην τ. 90 που κυκλοφορεί με αφιέρωμα στη Χρυσή Αυγή

Όλοι όσοι διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για την εκτίναξη ενός ναζιστικού γκρουπούσκουλου στο επίκεντρο της ελληνικής πολιτικής ζωής, θα πρέπει να μας προσφέρουν και κάποιες ικανοποιητικές εξηγήσεις, ερμηνεία αυτού του φαινομένου.

Σωστά έχει επισημανθεί από πολλούς ότι η ανομία, η ατιμωρησία των κλεπτοκρατικών αρχουσών τάξεων, η ανυποληψία των πολιτικών, η παρασιτική μετεξέλιξη της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, η εξάρτηση από τους δυτικούς τραπεζίτες, βρίσκονται στη βάση μιας πολιτικής και κοινωνικής κρίσης, απέναντι στην οποία οι Έλληνες εγκαταλείπουν τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα και αναζητούν νέες και συχνά ρηξικέλευθες λύσεις προκειμένου να εκφράσουν την πολιτική τους διαμαρτυρία. Ωστόσο, αυτή η κοινωνιολογική και κάποτε κοινωνιολογίστικη ερμηνεία δεν είναι αρκετή  για να ερμηνεύσει την άνοδο της «Χρυσής Αυγής». Διότι το ερώτημα παραμένει ακέραιο. Για ποιο λόγο η διαμαρτυρία δεν εκφράζεται αποκλειστικά με την ενίσχυση αριστερών δυνάμεων, όπως εν μέρει συμβαίνει με τον ΣΥΡΙΖΑ, και κατευθύνεται και σε μια μέχρι χτες ασήμαντη ναζιστική ομαδούλα; Γιατί δεν ενισχύονται έστω οι δυνάμεις της αντισυστημικής Αριστεράς και των αντιεξουσιαστών, που τον Δεκέμβρη του 2008 έμοιαζαν τόσο ισχυρές ώστε να απειλούν το ίδιο το καθεστώς; Γιατί οι Έλληνες δεν στρέφονται προς μια αριστερή εξωκοινοβουλευτική βία, όπως συνέβαινε στη δεκαετία του 1980, όταν επικροτούσαν μαζικά την «17 Νοέμβρη»; Επομένως, δεν αρκεί η γενική κοινωνιολογική ερμηνεία, αλλά θα πρέπει να στραφούμε σε τομείς όπως η πολιτική, η ιδεολογία και τα πολιτισμικά-κοινωνικά φαινόμενα για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει. Και ο κεντρικός ιδεολογικός άξονας για την ερμηνεία του συναρτάται με το ζήτημα της κρίσης του έθνους-κράτους συνολικά, και τις απειλές στην ελληνική ταυτότητα κατ’ εξοχήν.

Πώς και γιατί, σε μια χώρα στην οποία –τουλάχιστον από τον πόλεμο και μετά– η ακροδεξιά είχε ταυτιστεί με την εθνοπροδοσία και τις παρακρατικές δραστηριότητες, ενώ αντίθετα η «δημοκρατική παράταξη» και η αριστερά με την εθνική ανεξαρτησία και τον αντιιμπεριαλισμό, κατόρθωσε ένα σχήμα, που προβάλλει ανοικτά τον Χίτλερ και τον Παπαδόπουλο, να μεταβληθεί σε υπερασπιστή της εθνικής ταυτότητας των Ελλήνων;!
Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν εκείνοι που, από το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες», πέρασαν στο «ευχαριστούμε τους Αμερικανούς» του Σημίτη, και στη λυσσαλέα υπεράσπιση του σχεδίου Ανάν. εκείνοι που, από τα αντάρτικα τραγούδια και τον Άρη Βελουχιώτη αναρτημένο στα γραφεία τους, πέρασαν στο «Αιγαίο που ανήκει στα ψάρια του» και στα «ανοικτά σύνορα» των αντιεξουσιαστών, της «επαναστατικής αριστεράς» και των οικολόγων.

Θα πρέπει να μας τα εξηγήσουν όσοι από τον Κολοκοτρώνη και τον Καραϊσκάκη, ως πρότυπα της νεολαίας, πέρασαν στην άρνηση της εθνικής παράδοσης και τη λυσσαλέα υπεράσπιση της αμερικάνικης κουλτούρας.
Αυτές οι βαθύτατες μετατοπίσεις που συνέβησαν τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια, δηλαδή η εγκατάλειψη του πατριωτισμού, επέτρεψαν στην προδοτική και γερμανόφιλη ακροδεξιά να τον καπηλευτεί και να τολμά να εμφανίζεται σήμερα ως ο υπερασπιστής του.

Η «προδοσία» της Αριστεράς

Όλα άρχισαν με την ενσωμάτωση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στο κράτος και τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του, στη διάρκεια της μεταπολίτευσης, δηλαδή σε μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα γνώριζε μια σαρωτική «διεθνοποίηση»: Ένταξη στην ΕΟΚ και την ΕΕ, κατάργηση των δασμών, προσχώρηση στο ευρώ και εγκατάλειψη του εθνικού νομίσματος, πολιτισμική αφομοίωση στη Δύση –κατεξοχήν μέσω της τηλεόρασης– τέλος και προπαντός, προσχώρηση των Ελλήνων στο παγκοσμιοποιημένο δυτικό καταναλωτικό μοντέλο. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια μια κυριολεκτική ανατροπή των πολιτιστικών και πολιτικών παραμέτρων της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, η ταχύτατη μετάβαση από ένα μοντέλο λιτότητας και αποταμίευσης, στον αντίποδά του, κατανάλωσης και σπατάλης, πραγματοποιήθηκε μέσα σε συνθήκες πολιτικο-ιδεολογικής κυριαρχίας της αριστεράς και της κεντροαριστεράς.

Οι αριστεροί διανοούμενοι, διωκόμενοι απηνώς σε όλη τη μετεμφυλιακή περίοδο μέχρι το 1974, καταλαμβάνουν, ιδιαίτερα μετά το 1981, το κράτος και τους θεσμούς της «κοινωνίας των πολιτών». Εφημερίδες, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα, τηλεοράσεις, εκπαίδευση, ηγεμονεύονται πλέον από αυτήν την αριστερά και τη νέα ιδεολογία της. Αυτή η αλλαγή σηματοδότησε παράλληλα και τη βαθύτατη μετάλλαξη των ιδεολογικών συντεταγμένων της: Στο παρελθόν προέβαλλε την εθνικοαπελευθερωτική επαναστατική παράδοση, σε αντίθεση με την ξενοδουλεία των «κοτζαμπάσηδων» και του ελληνικού μεταπρατικού κεφαλαίου, διεκδικώντας έτσι μια αντιστασιακή αντιιμπεριαλιστική συνέχεια. Στο εξής, ιδιαίτερα μετά το 1989 και την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, προσχωρεί ομοθυμαδόν στην αποδοχή της αυτοκρατορικής κουλτούρας της Δύσης και στην καταδίκη κάθε πατριωτικής ανάμνησης ως παρελθοντολογία και συντηρητισμό.

Σε αυτά τα πλαίσια, θα συγκρουστεί μετωπικά με την Εκκλησία και την ορθόδοξη παράδοση, ως «καθυστέρηση», αντικαθιστώντας την από ένα κράμα ελευθεριακής και παγκοσμιοποιημένης καταναλωτικής ιδεολογίας. Ανάλογες εξελίξεις είχαν συμβεί, βέβαια, σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες όπου η παραδοσιακή προτεσταντική και καθολική ιδεολογία είχε ανατραπεί βίαια, ιδιαίτερα μετά το 1968, από την εισβολή ενός ατομοκεντρικού αμερικανισμού.

Η ιδιαιτερότητα της Ελλάδας, όμως, συνίσταται σε δύο στοιχεία. Πρώτον, στην Ελλάδα, σχεδόν αποκλειστικοί φορείς αυτής της ιδεολογικής μετάλλαξης ήταν οι προερχόμενοι από την αριστερά και την κεντροαριστερά και δεύτερο και κυριότερο… η Ελλάδα δεν είναι μια τυπική δυτική χώρα, αν είναι καν «δυτική».
Σε μας η ανατροπή του πολιτισμικού υποδείγματος δεν αφορούσε απλώς ή κύρια στον τύπο ανθρώπου που δημιουργούσε και προωθούσε η καταναλωτική παγκοσμιοποιημένη μορφή του καπιταλισμού, αλλά συνδεόταν και με ζητήματα που αφορούν στην ίδια την εθνική ανεξαρτησία και επιβίωση της χώρας. Και για να το κάνουμε σαφέστερο: Στη δυτική Ευρώπη, μετά την δεκαετία του 1960, οι παραδοσιακές αξίες της θρησκείας και της αποταμίευσης αντικαθίστανται από τη «σεξουαλική επανάσταση», τον καταναλωτισμό και τον… δανεισμό. Το ιδιωτικό αυτοκίνητο, η τηλεόραση και η αγορασμένη με δάνειο κατοικία, γίνονται τα νέα ενιαία πολιτισμικά πρότυπα του δυτικού κόσμου, σε συνδυασμό με την πολυπολιτισμικότητα και την άρνηση της «στενής» εθνικής ταυτότητας. Στην Ελλάδα, η εισβολή του ανάλογου μοντέλου είναι επίσης πραγματικότητα, από την άποψη του τρόπου ζωής, μόνο που, εδώ, απόρριψη της εθνικής ταυτότητας σημαίνει και ταυτόχρονη αποδοχή της ξένης κυριαρχίας και της υποταγής. πολυπολιτισμός σε μια χώρα των συνόρων σημαίνει μεσοπρόθεσμα την απειλή της κυριολεκτικής εξαφάνισής της.

Στην Ελλάδα, οι υπερασπιστές του νέου ηγεμονικού πολιτιστικού μοντέλου δεν θα μπορούσαν να αρκεστούν μόνο στην καταδίκη του παλαιού συντηρητικού προτύπου, αλλά θα ήταν υποχρεωμένοι να προσχωρήσουν και στην ανοικτή εθελοδουλία και το μίσος ενάντια σε μια απειλούμενη εθνική ταυτότητα. Γι’ αυτό, στη Γαλλία, ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί μπορεί να είναι ταυτόχρονα εκφραστής αυτού του νέου καταναλωτικού πολιτισμικού προτύπου, αλλά και υπερασπιστής των επιθέσεων της Γαλλίας εναντίον της Λιβύης και των Αμερικανών εναντίον του Ιράκ, ενώ ο πολυπολιτισμικός Ολάντ απειλεί καθημερινά με επέμβαση τη Συρία. Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι ιδεολογικοί κλώνοι τους, για να υπερασπιστούν το ίδιο πολιτισμικό μοντέλο, θα έπρεπε να στραφούν και ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού έθνους-κράτους! Γι’ αυτό και είναι οι ίδιοι που θα υπογράφουν ταυτόχρονα υπέρ των «Μακεδόνων», του σχεδίου Ανάν, της ελληνοτουρκικής φιλίας και της κυρίας Ρεπούση, παράλληλα με την υπεράσπιση της «ανοικτής κοινωνίας». Κατά συνέπεια, η εκσυγχρονιστική αριστερά και κεντροαριστερά στην Ελλάδα, για να είναι πολυπολιτισμική, θα έπρεπε να είναι και ενδοτική.

Γι’ αυτό και η υπεράσπιση της εθνικής ταυτότητας, της «πατρίδας», της Κύπρου, που ανήκε παραδοσιακά στο οπλοστάσιο της αριστεράς, μιας και η δεξιά και η άρχουσα τάξη ήταν ξενόδουλη και εξαρτημένη, θα εγκαταλειφθεί σταδιακά. Για αρκετά χρόνια, η εναπομείνασα «πατριωτική αριστερά» κάλυπτε κουτσά-στραβά το κενό∙ ωστόσο, τα ακροδεξιά ρεύματα θα κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους από τη δεκαετία του ’80, και θα ενισχύονται όσο περισσότερο η κυρίαρχη κουλτούρα θα βαδίζει προς την αντίθετη κατεύθυνση. Όταν λοιπόν θα έλθει η στιγμή της κρίσης, η ακροδεξιά θα εμφανιστεί αίφνης στο προσκήνιο, ως ο παρά φύση εκφραστής των αξιών που οι άλλοι όχι απλώς είχαν εγκαταλείψει αλλά είχαν συκοφαντήσει και εξουθενώσει.

Εδώ και είκοσι πέντε χρόνια τουλάχιστον, η κυρίαρχη αριστερή μιντιακή και ακαδημαϊκή κουλτούρα αγωνιζόταν να απομονώσει εκείνους που, όπως εμείς, επέμεναν στη σύνδεση των δημοκρατικών και επαναστατικών ιδεών και αξιών με την πραγματικότητα της χώρας. Και γι’ αυτό σήμερα εισπράττουν τους νεαντερντάλιους που επιζητούσαν.

Εξάλλου, πολλοί απ’ αυτούς, ανάμεσά τους ο Σωμερίτης και ο θλιβερός «Ιός», έχουν επαναλάβει επανειλημμένα ότι θα προτιμούσαν να αναπτυχθεί στην Ελλάδα ένας Έλληνας Λεπέν, ώστε να πάψουν να έχουν λόγο ύπαρξης οι «αριστεροί πατριώτες». Όλα αυτά με την βλακώδη σκέψη, ότι με έναν ακροδεξιό μπαμπούλα, θα μπορούσαν να ενισχύουν την καταναλωτική βολή τους, ανενόχλητοι από κριτικές που τους υπενθύμιζαν ότι οι ίδιοι είχαν ταυτιστεί με τον… Μπους στη Γιουγκοσλαβία και την Κύπρο.
Όμως, αντί για τον Λεπέν ή τον Καρατζαφέρη, τους βγήκε… ο ανοικτός θαυμαστής του Χίτλερ, Μιχαλολιάκος. Και επειδή οι ίδιοι είναι θύματα της μπαρόβιας δυτικοκεντρικής ιδεολογίας τους, δεν κατανοούν ότι, στην απειλούμενη από τους δυτικούς τραπεζίτες και τον νεοθωμανισμό, Ελλάδα, το ζήτημα του πατριωτισμού δεν είναι δευτερεύον αλλά το κύριο αίτημα της κοινωνίας μας∙ το δε μεταναστευτικό, σε μια χώρα των συνόρων, δεν αφορά απλώς στην καταπολέμηση των ρατσιστικών συνδρόμων, αλλά αποτελεί ζήτημα ζωής ή θανάτου. Κατά συνέπεια, την ώρα που καταρρέει το παγκοσμιοποιημένο καταναλωτικό μοντέλο, δύο λύσεις απομένουν. Είτε η αναβάπτιση της αριστεράς και της κεντροαριστεράς στην πατριωτική παράδοση, και η απολάκτιση του παρασιτικού ψευδοελευθεριακού μοντέλου, είτε η ενίσχυση των αυταρχικών ή και φασιστικών λύσεων και δυνάμεων. Τα πράγματα έχουν γίνει σοβαρά, γι’ αυτό και ιδεολογίες και σχήματα, που ταίριαζαν στην παλιά καλή συμπόρευση Κολωνακίου και Εξαρχείων, δεν έχουν πλέον καμιά δυνατότητα μακροημέρευσης. Μπορούν να επιβιώσουν μόνο ως ανοικτοί Κουίσλινγκ της Δύσης – όπως όλοι εκείνοι που μας καλούν να δεχτούμε Γερμανό κυβερνήτη, όπως ο… Ράμφος– ή των νεοθωμανών, όπως οι σπόνσορες του… Σουλεϊμάν.

χαρακτηριστικό εξώφυλλο του Δαυλού

Η μακρά πορεία της φασιστικής δεξιάς

Πολλοί από όσους σήμερα διαπορούν για το πως και γιατί ήρθε στο προσκήνιο η ναζιστική ακροδεξιά, μας λοιδορούσαν στο παρελθόν όταν ασχολιόμασταν με ιδεολογικά φαινόμενα που οι ίδιοι αγνοούσαν και προσπερνούσαν. Για χρόνια τονίζαμε πως φαινόμενα όπως η αρχαιολατρία, η ουφολογία και η συνωμοσιολογία αποτελούν τα οχήματα μέσω των οποίων η ακροδεξιά δοκίμαζε να επανέλθει στο προσκήνιο, μετά την ιστορική της ήττα εξαιτίας της ταύτισής της με την Χούντα. ΟΠλεύρης, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, θα ξεκινήσει την ιδεολογική αναβάπτιση της φασιστικής Δεξιάς στην αρχαιοελληνική παράδοση. Δεκάδες περιοδικά, από τον Δαυλό έως το Απολλώνειο Φως περνώντας από την Ελληνική Αγωγή του Άδωνι Γεωργιάδη, θα προβάλλουν μια φασίζουσα ή ανοικτά φυλετιστική εκδοχή της αρχαίας Ελλάδας, κατεξοχήν της Σπάρτης, ενάντια στον «εβραϊκό χριστιανισμό», και θα δημιουργήσουν ένα πλατύ ιδεολογικό ρεύμα που εξαπλώθηκε με εκατοντάδες εκδόσεις, κανάλια, εκπομπές, και… ταξιτζήδες, σε ευρύτατα λαϊκά στρώματα. Εκείνα τα λαϊκά στρώματα, που οι κυριλέ διανοούμενοι του «σοβαρού τύπου» και των πανεπιστημίων είχαν οριστικά εγκαταλείψει, συναγελαζόμενοι με τα ποικίλα ιδρύματα τραπεζών και άλλων εφοπλιστών. Και όσο αυτοί νόμιζαν πως διατηρούν ακλόνητη την ιδεολογική τους ηγεμονία, ο Πλεύρης πουλούσε ίσως εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα, για δεκαετίες ολόκληρες, στα ευρύτερα ημιμαθή λαϊκά στρώματα, ενώ ο Λιακόπουλος έχει πουλήσει εκατοντάδες χιλιάδες βιβλία που συνδέουν ουφολογία, ομάδες Έψιλον και φυλετική καθαρότητα. Καθόλου τυχαία, στο ίδιο ιδεολογικό ρεύμα συνέπλεαν οι Βελόπουλοι και οι Γεωργιάδηδες του κάποτε ΛΑΟΣ και η Χρυσή Αυγή του Μιχαλολιάκου.
Και όμως, οι τόσο «οξυδερκείς» διανοούμενοί μας δεν αντελήφθησαν τίποτα, όχι μόνο γιατί περιφρονούσαν το αγράμματο «πόπολο», αλλά και για έναν ακόμα σοβαρό λόγο. Το γεγονός ότι το ρεύμα της αρχαιολατρίας και ουφολογίας βρισκόταν σε αντιπαράθεση και σύγκρουση με την ορθοδοξία. Και επειδή ο μεγαλύτερος εχθρός των «εκσυγχρονιστών», ως εκφραστής της παραδοσιακής ταυτότητας των Ελλήνων, υπήρξε η ορθοδοξία και ο «Χριστόδουλος», τι… Καστοριάδης τι… Πλεύρης! Τόσο η αυτόνομη αντιαυταρχική αριστερά όσο και η αρχαιολατρική αυταρχική δεξιά είχαν ως κύριο αντίπαλο την Ορθοδοξία. Οι μεν πρώτοι, διότι η Εκκλησία, κατά την άποψή τους, γκρέμισε το οικοδόμημα της άμεσης δημοκρατίας της αρχαίας Ελλάδας, οι δε δεύτεροι διότι ο «εβραιοχριστιανικός» οικουμενισμός έθεσε τέλος στον αρχαιοελληνικό φυλετισμό. Καθόλου τυχαία δε, η προσπάθεια του Καρατζαφέρη να ενοποιήσει συντηρητικούς ορθόδοξους και αρχαιολάτρες οδηγήθηκε εν τέλει σε αποτυχία και οι πρώην αρχαιολάτρες εγκατέλειψαν το κόμμα του.
Στη συνέχεια, το εναπομείναν αρχαιολατρικό ρεύμα συνδέθηκε όλο και πιο επίμονα με τον αποκρυφισμό, την συνωμοσιολογία, τις ιστορίες περί «κούφιας γης» και των «Έψιλον» που θα μας σώσουν, συναντώντας τις αντίστοιχες χιτλεροφασιστικές θεωρίες περί Κελτών, υπερβορείων και Ινδοευρωπαίων. Στα περιοδικά της Χ.Α. και στις ιστοσελίδες της, περίοπτη θέση κατέχουν ο παγανιστής φασίστας θεωρητικός, Τζούλιους Έβολα, και η ελληνικής καταγωγής οπαδός του Χίτλερ, υμνήτρια των Ινδοευρωπαίων της Ινδίας, Σαβίτρι Ντέβι.
Καθόλου τυχαία δε, μόνο το Άρδην αφιέρωσε τέσσερα ή πέντε τεύχη του στην αρχαιολατρία, τη συνωμοσιολογία και τις συνωμοσιολογικές ρίζες του χιτλερισμού κ.λπ., την ώρα που οι Κολωνοεξαρχειώτες ασχολούνταν με την «αυτοκρατορία» του Νέγκρι και τη συνταρακτική ανακάλυψη των ουρανοξυστών της Νέας Υόρκης από τον Ράμφο! Έτσι, όσοι προσπαθούσαμε να κτίσουμε μια δημοκρατική εναλλακτική εκδοχή του πατριωτισμού, στη σύγχρονη Ελλάδα, συναντούσαμε καθημερινά απέναντί μας δύο αντιπάλους: Από την μία πλευρά τους εθνομηδενιστές καραγκιόζηδες και από την άλλη αυτή την εντεινόμενη και πολυπλόκαμη ανορθολογική προπαγάνδα που μόλυνε και αποπροσανατόλιζε τα αγανακτισμένα και εγκαταλελειμμένα από τις ελίτ λαϊκά στρώματα. Συναντούσαμε καθημερινά τον πατριωτισμό αναμεμειγμένο με τη συνωμοσιολογία και τις αυταρχικές λύσεις^. την ανάδειξη της σημασίας του μεταναστευτικού να μεταβάλλεται σε ρατσισμό^. την απέχθεια για το πολιτικό σύστημα να μετασχηματίζεται σε προσμονή του ουρανοκατέβατου ηγέτη^. την καταδίκη της άρχουσας τάξης και του σιωνισμού να μεταπίπτει σε αντισημιτισμό, κ.ο.κ.
Για τις κυρίαρχες ελίτ δεν υπήρχε πρόβλημα. Ο πατριωτισμός ήταν ούτως ή άλλως εθνικισμός, ο αντισιωνισμός αντισημιτισμός, η επιμονή στην εθνική ταυτότητα, ρατσισμός! Γι’ αυτό και τα κυριότερα βέλη τους στρέφονταν ενάντια σε μας και στο ίδιο το λαϊκό σώμα, που ήθελαν να το ταυτίσουν με τους φασίστες. Να λοιπόν, σήμερα, που μπροστά τους έχουν αυτό που δημιούργησαν ή άφησαν να αναπτυχθεί. Μια ναζιστική ομάδα που, μπρος στο απόλυτο κενό ιδεολογίας, κομμάτων, πνευματικών ελίτ, αναδεικνύεται στο προσκήνιο της πολιτικής με το πιο αποτρόπαιο φαιό πρόσωπο του ρατσιστικού ναζισμού.

Οι «μέθοδοι πάλης» και οι αντιεξουσιαστές

Ένα από τα κυριότερα στοιχεία στα οποία αναφέρονται οι δημοκράτες μας είναι η συστηματική βία που ασκούν οι Νεαντερντάλιοι της Χ.Α. σε όλες τις εκδηλώσεις τους, από τις επιθέσεις στους αλλοδαπούς μικροπωλητές μέχρι τη θεαματική τηλεοπτική βία.
Είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλούν για βία και κουλτούρα της βίας, στην πολιτική και τον αθλητισμό, όλοι εκείνοι που καθημερινά προωθούν και επιβραβεύουν μια  διάχυτη κοινωνική βία, την αδιάκριτη και συχνά ανεξέλεγκτη βία του κρατικού μηχανισμού και ειδικά της αστυνομίας, την χωρίς τέλος  βαρβαρότητα που χαρακτηρίζει τα ΜΜΕ, το διαδίκτυο, τα διαδικτυακά παιγνίδια. Όλα αυτά έχουν εθίσει την κοινωνία και τη νεολαία σ’ ένα καθολικό πρότυπο γενικευμένης βίας, η οποία έχει διαχυθεί στα γήπεδα και την ίδια την πολιτική. Ο όμιλος Αλαφούζου, π.χ. –η Καθημερινή και ο Σκάι που εξανίστανται για τη βία της ακροδεξιάς και αναζητούν τις ρίζες της μόνο στην Αριστερά–, καθημερινά, ασταμάτητα, όχι μόνο προβάλλει στην τηλεόραση αναρίθμητες και ατελείωτες σειρές βίας, αλλά ακόμα και τα «οικολογικά» ντοκιμαντέρ είναι γεμάτα από καρχαρίες, πύθωνες και σαρκοβόρους τυραννόσαυρους. Όλα τα κινηματογραφικά έργα και οι τηλεοπτικές σειρές, που απευθύνονται ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό, είναι γεμάτα από σίριαλ κίλερ και βασανισμούς. Οι νεαροί αστυνομικοί της ομάδας Δίας, οι χούλιγκαν των γηπέδων και οι λάτρεις της χωρίς τέλος πολιτικής βίας, εμπνέονται από τα ίδια πρότυπα, από την ίδια κουλτούρα μιας ανάλγητης κοινωνίας, συχνάζουν στα ίδια γυμναστήρια και ορχούνται με τις ίδιες ανελέητες και κραυγαλέες μουσικές.
Ωστόσο, αν αυτά είναι τα κατ’ εξοχήν κοινωνικά και πολιτισμικά θεμέλια της επέκτασης και της εξοικείωσης με τη βία, δεν αρκούν από μόνα τους να την ερμηνεύσουν. Γι’ αυτό και, στη διαμάχη ανάμεσα στους μνημονιακούς και την κοινοβουλευτική αριστερά, παίχτηκε ένα κυριολεκτικό θέατρο του παραλόγου, τόσο στο Κοινοβούλιο όσο και στον ευρύτερο δημόσιο χώρο. Οι μνημονιακοί (Σαχινίδης, και άλλοι) προσπαθούν να ταυτίσουν τη λεκτική ή και συμβολική αντιβία των διαδηλωτών, ιδιαίτερα των «αγανακτισμένων» –την οποία εισέπραξαν εν μέρει και οι μνημονιακοί βουλευτές τα προηγούμενα χρόνια–, με την βία της Χ.Α. Τα παπαγαλάκια του καθεστωτικού τύπου, Μανδραβέληδες κ.ά. Μητρόπουλοι, στην Καθημερινή, τα Νέα, το Βήμα, και τα κανάλια «των νταβατζήδων», θέλουν να παρουσιάσουν την «επάνω πλατεία» του Συντάγματος ως ελεγχόμενη από τους ακροδεξιούς και την κάτω από τους ακροαριστερούς, συκοφαντώντας έτσι το πιο αγωνιστικό και πατριωτικό τμήμα των αγανακτισμένων. Επιχειρούν, δηλαδή, να ταυτίσουν τη βία της Χ.Α. με ένα πλατύ λαϊκό κίνημα στο οποίο συμμετείχαν εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια Έλληνες.
Η επίσημη αριστερά, από την πλευρά της, ενώ σωστά αποκρούει αυτές τις αιτιάσεις ως συκοφαντικές, κουκουλώνει ταυτόχρονα ένα υπαρκτό ζήτημα. Ότι δηλαδή, σε όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και κατεξοχήν από τη δεκαετία του ’90 και μετά, εμφανίζονται ομάδες και δυνάμεις με αριστερό πρόσημο οι οποίες απαλλοτριώνουν ή διαστρέφουν την αντίσταση και την αντιβία των λαϊκών κινημάτων και ασκούν μόνιμα και συστηματικά μορφές βίας, ενισχύοντας τον συντηρητισμό ευρύτερων στρωμάτων και την αύξηση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους. Γράφουμε και μιλάμε γι’ αυτό το φαινόμενο ήδη από την δεκαετία του ’70, διότι, όταν ο οιοσδήποτε μεταβάλλεται σε «ειδικό της βίας», αναπόφευκτα την αποσπά από το ίδιο το λαϊκό σώμα και την χρησιμοποιεί άσχετα από την πολιτική συγκυρία. Η χρήση ένοπλων μορφών σύγκρουσης σε μια χώρα η οποία μόλις είχε κατακτήσει μορφές πάλης που ανήκουν στην τυπική δημοκρατία, όπως συνέβη μετά τη Χούντα, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αλλά και ενισχύει τον συντηρητισμό της κοινωνίας.
Παράλληλα, στο εσωτερικό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αναπτύχθηκε μια μορφή μισαλλοδοξίας, από την ΚΝΕ μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1980, από ομάδες της άκρας αριστεράς εν συνεχεία, και των αντιεξουσιαστών  στο τέλος, που έτεινε να αποκλείσει την ελεύθερη έκφραση μέσα σ’ αυτά. Σταδιακώς κατέληξε να καταστεί αδύνατη η οργάνωση εκδηλώσεων του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου στα πανεπιστήμια και να μπορούν μέσα σ’ αυτά να δρουν μόνο οι μεγάλες παρατάξεις –Δεξιά, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ– και τα γκρουπούσκουλα της ακροαριστεράς και των αντιεξουσιαστών.
Οι πρακτικές μιας ασυνάρτητης βίας έφτασαν στο απόγειό τους στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, το 2007, με αποκορύφωμα τη μηδενιστική «επανάσταση» του 2008. Είμαστε οι μόνοι που είχαμε καταγγείλει τη δράση των ομάδων που κατέστρεφαν συστηματικά τράπεζες, καταστήματα και δημόσια κτίρια, με την ανοχή και την κάλυψη όχι μόνο του ΣΥΡΙΖΑ, αρχής γενομένης από τον Αλέκο Αλαβάνο, αλλά και του ΠΑΣΟΚ και των ΜΜΕ, που έβλεπαν τις «ταραχές» ως ευκαιρία για την ανατροπή της κυβέρνησης της Δεξιάς. Οι επαναλαμβανόμενες κάθε Πέμπτη, επί μήνες, καταστροφές στο κέντρο της Αθήνας, στη διάρκεια του φοιτητικού κινήματος, τον χειμώνα του 2007, τις οποίες ενίσχυαν κόμματα και συνδικαλιστικές οργανώσεις, οδήγησαν στον Δεκέμβριο του 2008. Τότε, σε ένα κείμενο που αναδημοσιεύεται σ’ αυτό το αφιέρωμα, τονίζαμε πως η μηδενιστική χρήση της βίας θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε άνοδο της ακροδεξιάς.
Ήταν λοιπόν αναπόφευκτο ότι, κάποια στιγμή, όταν θα πληρούνταν οι ιδεολογικοί όροι γι’  αυτό, τη βία των αντιεξουσιαστών θα την αντικαθιστούσε η πιο συστηματική και αποτρόπαια φασιστική βία. Και είναι χαρακτηριστικό πως, σε μια συγκυρία σαν αυτή της παρούσας κρίσης, οι «κουκουλοφόροι» έδρασαν αποσυνθετικά για το κίνημα των Αγανακτισμένων του Συντάγματος, αφήνοντας έτσι ελεύθερο το πεδίο για την απαλλοτρίωση της αγανάκτησης του ελληνικού λαού από μια ναζιστική ομάδα.
Έτσι, ενώ οι ακροαριστεροί και οι αντιεξουσιαστές τα προηγούμενα χρόνια είχαν αποκτήσει μεγάλη δύναμη στη νεολαία, τη στιγμή που θεωρητικά θα έπρεπε να έλθει η «ώρα» τους, περιθωριοποιήθηκαν ιδεολογικά και καθημερινά συρρικνώνονται. Διότι δεν είναι δυνατό να φαντάζεσαι ότι ζεις στο Βερολίνο ή το Μπρονξ και αιφνιδίως να ξυπνάς στα Βαλκάνια και τη Μ. Ανατολή. Δεν είναι δυνατόν να γεμίζεις τους τοίχους με συνθήματα του τύπου «οι Έλληνες είναι οι Αμερικανοί των Βαλκανίων» και «ανοικτά τα σύνορα για όλους τους μετανάστες» και να βρίσκεσαι σε συνθήκες όπου η Ελλάδα καταστρέφεται οικονομικά και κοινωνικά ως το αποπαίδι της Δύσης. Γι’ αυτό βρέθηκαν εντελώς έξω από τα νερά τους, όταν ήρθε η περιβόητη κρίση την οποία ευαγγελίζονταν, και αντικαταστάθηκαν αιφνίδια, σ’ ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας, από τους δήθεν πατριώτες ναζί. Το γεγονός ότι επί τόσα χρόνια είχαν δαιμονοποιήσει τον πατριωτισμό και λοιδορούσαν την έννοια της εθνικής ανεξαρτησίας, μεταβλήθηκε σε μπούμερανγκ, σε μια στιγμή όπου οι μόνες αξίες είναι η εθνική ανεξαρτησία και η κοινωνική συνοχή.
Οι ευθύνες της αριστεράς λοιπόν είναι υπαρκτές, όχι γιατί δήθεν δημιούργησε το κίνημα των Αγανακτισμένων ή προώθησε τα «γιαουρτώματα» ενάντια στους επίορκους βουλευτές. Αυτό το πράγμα εξάλλου δεν είναι αλήθεια, διότι το κίνημα των Αγανακτισμένων ούτε ξεκίνησε, ούτε εκφράστηκε από τα κόμματα και τις δυνάμεις της Αριστεράς, όπως γνωρίζουμε όσοι συμμετείχαμε σε αυτό από την αρχή του. Οι ευθύνες της Αριστεράς βρίσκονται αλλού, στο ότι, επειδή την βόλευε τακτικά και κυρίως επειδή η βία των ομάδων ήταν ιδεολογικά ταυτισμένη με τον εθνομηδενισμό και τον πολυπολιτισμό τους, και εν τέλει απέκλειε μόνο την πατριωτική αριστερά, την άφησαν να εξελιχθεί και να γιγαντωθεί.

Γερμανοί  ναζί λίγο πριν το αποτυχημένο πραξικόπημα της Μπυραρίας (8-9 Νοεμβρίου 1923)

Είναι ήδη αργά;

Είναι άραγε αργά, είναι τελεσίδικη αυτή η ταύτιση, τουλάχιστον για αρκετά χρόνια, των πατριωτικών ιδεωδών με τους φασίστες; Βρισκόμαστε ήδη σε μια Βαϊμάρη χωρίς επιστροφή; Θέλουμε να πιστεύουμε πως όχι. Και αυτό για αρκετούς λόγους.
Πρώτον, διότι η Ελλάδα αντιμετωπίζει πραγματικό πρόβλημα εξάρτησης και κίνδυνο ιστορικής έκλειψης, πράγμα που σημαίνει πως, πολύ σύντομα, δημοκρατικές δυνάμεις θα υποχρεωθούν να εκφράσουν και πάλι τα πατριωτικά αισθήματα του ελληνικού λαού και δεν θα τα αφήσουν στα χέρια των ναζί. Για να το διευκρινίσουμε, η εθνική διεκδίκηση, ιστορικά, απέκτησε φασιστικό χαρακτήρα μόνο σε χώρες ιμπεριαλιστικές ή επεκτατικές, χώρες με αποικίες ή με αποικιακή παράδοση (Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία). Και αυτό γιατί ο φασισμός είναι ένα κοινωνικό κίνημα και μια ιδεολογία που, παρ’ ότι ενσωματώνει πληβειακά στρώματα, γύρω από μια μονοδιάστατη αντίθεση, την αντίθεση της «φυλής» μας με όλους τους άλλους, δρα πάντα –για να φτάσει και όταν φτάνει στην εξουσία– ως εντολοδόχος των κυρίαρχων τάξεων. Αντίθετα, σε όλες τις χώρες που αντιμετωπίζουν πραγματικό εθνικό πρόβλημα ή εθνική καταπίεση, το εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα συνδέεται με δημοκρατικές και επαναστατικές δυνάμεις ως άμεση έκφραση των πληβειακών στρωμάτων. Αρκεί να δούμε την παγκόσμια ιστορία από την Κίνα μέχρι την Κατοχή στην Ελλάδα, το ΡΚΚ σήμερα στο Κουρδιστάν, τον Τσάβες στη Βενεζουέλα κ.ο.κ. Στην Ελλάδα, το πατριωτικό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα είχε πάντα δημοκρατικό πρόσημο: Ρήγας, Φιλική Εταιρεία και επανάσταση του 1821, κίνημα του 1909 και Βενιζέλος, Αντίσταση στην Κατοχή.
Δεύτερο, διότι, ακόμα, η Χ.Α. και η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν εκπροσωπεί ένα ιδεολογικό πολιτιστικό ρεύμα ικανό να αποτελέσει τον φορέα ενός πολιτικού φαινομένου με διάρκεια. Αρκεί να ανοίξει κανένας τα έντυπα και τις ιστοσελίδες των φασιστών και της Χ.Α. για να διαπιστώσει ότι είναι γεμάτα από κείμενα του Χίτλερ, του Γκέμπελς, του Έβολα, του Ρουμάνου Κοντρεάνου κ.ά. Ο Πλεύρης και ο Γεωργαλάς δεν αποτελούν ικανές ιδεολογικές βάσεις για τη συγκρότηση ενός ισχυρού πολιτικο-ιδεολογικού ρεύματος. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φασισμός είχε μαζί του διανοουμένους όπως τον Μαρινέτι και τον Ντ’ Ανούντσιο στην Ιταλία, ο Χίτλερ τον Έζρα Πάουντ και τον Χάιντεγκερ, ο Φράνκο τον Σαλβατόρ Νταλί – ακόμα και ο πιο αδύνατος γαλλικός φασισμός, τον Σελίν και τον Μωράς. Στην Ελλάδα ακόμα δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο παρά τις ευγενείς προσπάθειες των εθνομηδενιστών. Και σε αυτό έχει παίξει μεγάλο ρόλο η ύπαρξη όλων εκείνων, που τα προηγούμενα χρόνια, εξέφραζαν τη δημοκρατική πατριωτική αριστερά και δεν επέτρεψαν στους φασίστες να μονοπωλήσουν τον πατριωτισμό. Και εδώ η δική μας συμβολή, του Άρδην, υπήρξε κεφαλαιώδης.
Όλα αυτά, όμως, δεν σημαίνουν πως, αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν ως έχουν και κυρίως αν επιτρέψουμε στους εθνομηδενιστές να συνεχίζουν απρόσκοπτα την κυριαρχία τους, δεν θα δημιουργηθεί αργά ή γρήγορα και κάποιο ανάλογο ιδεολογικό και πολιτιστικό ρεύμα. Ήδη δείξαμε πως η ακροδεξιά στην Ελλάδα χρησιμοποίησε το αρχαιολατρικό ρεύμα. Αν συνεχίσουν να είναι αποκλεισμένες και περιθωριοποιημένες οι φωνές του δημοκρατικού πατριωτισμού, αναπόφευκτα, θα ενισχυθούν εκείνες του φυλετικού εθνικισμού.